Hallo daar!

26 februari! En we zijn weer in het land.         De lezer zal het in november niet gemerkt hebben, maar mijn moeder werd knorriger en knorriger. Reumatiek. Hoe meer winter, hoe meer reumatiek, hoe meer mijn moeder bijt. Opeens heeft ze dan haar koffers gemaakt en we zijn sito presto naar het zuiden gevlogen. Ik mee want er moest iemand de koffers dragen en ik mag als autist niet alleen thuis blijven van mijn moeder. Te gevaarlijk. Het huis zou wel eens kunnen afbranden.En nu zijn we terug want het geld was op. Voordeel van een verblijf in het zuiden is dat je moeder plotsklaps veel vriendelijker wordt. Nadeel de zandstormen, de vrouwen die er in tenten gekleed lopen en waar je niet naar mag kijken of je hebt bonje met hun eigenaar, maar vooral de pijnlijke schaarste aan internetcafés. Zelfs als je toch ergens een konijnenpijp vindt met pc’s, zit je klem, want er zitten dan foute toetsenborden aan of het zijn schermen met een vreselijke resolutie, en tekeningetjes maken en laden, daar moet je zelfs niet aan denken! Ik bedoel maar, je kunt er moeilijk een blog onderhouden. Dat heb ik dus ook niet gedaan! Maar wat merk ik nu ik na drie maand mijn dashboard bij WordPress weer openmaak en de statistieken doorneem? Ik merk dat ik helemaal niet om de haverklap een bericht moet zetten om meer bezoekers binnen te brengen. Ze komen vanzelf! En even talrijk. Indien niet talrijker. Toegegeven, ik krijg geen plotselinge lawines binnen zoals wanneer je even gek doet op de site van Geenstijl (maar dat kun je maar een paar keer doen, want die van Geenstijl lusten natuurlijk niet dat je hun publiek aftapt en je gaat meteen in de ban wegens ‘asociaal’! Ha! Asociaal, ik?), maar er blijkt gedurig bezoek te zijn bij Liefde en Hondjes. Daarmee is de cirkel rond: ik wou helemaal geen blog maken indertijd. Nee, ik wou een boek op internet zetten en gelukkig bood WordPress de faciliteiten en zelfs uitleg hoe je dat moest doen. Er komen dus lezers het boek lezen zonder dat ik ze moet aanporren (goed, er komen er een boel omdat ze denken dat ze aan hun trekken gaan komen inzake sex met hondjes, wat maar deels lukt, maar iedereen mag binnen van mij!). Ik ga dus zuinig zijn met nieuwe berichten. Tenzij mij gesmeekt wordt om nieuwe tekeningetjes en berichten. Ik heb het trouwens alweer erg druk. Waarschijnlijk om mij kalm te houden zei mijn moeder tegen mij: ‘Waarom schrijf je niet even een nieuw boek?’ Nou, al mijn aandacht (en dat is een hoop) gaat nu dus dàar naartoe. Wat niemand mag beletten het hier al voorhanden boek te lezen! Gelukkig Nieuwjaar (en veel liefde) ook nog toegewenst aan Chantal! Beter laat dan nooit.               Toedeloe!

 

Geweld? Zoveel u maar wil!

Eddie Eddie van de melkboer staat zéer positief tegenover Liefde en Hondjes (ja Bart, vreet jezelf nu maar op van afgunst) maar hij vindt wel niet genoeg geweld in het verhaal. Niet genoeg? Laten we dat dan even rechtzetten met een bloemlezing! Dit kun je dus al meteen meemaken in hoofdstuk 1: En dit in hoofdstuk 16: Dit in hoofdstuk 17: Dit in 21: En we eindigen graag met dit weer uit hoofdstuk 17: U ziet bij deze laatste illustratie dat geweld en liefde best kunnen samengaan in harmonie. Positief denken! Wat bewijst dat Liefde en Hondjes positief wil denken en constructief wil omgaan met geweld. Je mag trouwens geweldplegers niet meteen veroordelen. Daar criminalizeer je ze alleen maar mee. Je moet ze altijd nog een kans geven op maatschappelijke reïntegratie. Etcetera. En we hopen dat de lezer er nu van overtuigd is dat hij waar voor zijn geld krijgt. Toch niet? Reageer dan hieronder en eis méer!

 

Bericht van Gerard Reve.

Ik ben nu negentien maanden altegader dood. Maar ik laat u gaarne weten: ik voel mij hier allerbest in den hemel, knus gezeten tussen God en zijne Heilige Moeder de Maagd Maria en omringd door ik weet niet hoeveel miljoenen godsvruchtig knielende en hardop biddende goede katholieken. Niet langer leef ik verteerd en verscheurd tussen mijn gebieders, de tot tomeloosheid voerende drank enerzijds, en mijn ongeremde aardse liefdevolle neiging naar vossenholen anderzijds, want ik rust nu voor eeuwig in vrede. Voor eeuwig de troost van wierook en duizenden flakkerende kaarskens – het is welhaast alsof ik mij weder in de kerk van Weert bevind. Vaarwel Matroos Vos! Vaarwel Woelrat! Vaarwel Teigetje! Vaarwel, want ik aanschouw nu alleen nog God. Over tien minuten ga ik trouwens weder de hemelse liefde met Hem beleven, maar ik wijs u vooralsnog even met genoegen en aandrang op Liefde en Hondjes. Moet u lezen! Het is natuurlijk geen literatuur. Het is gelul. Maar ik hou van lullen, en het is beter dan dat van Brusselmans bijvoorbeeld die mij altijd zo slaafs na-aapt. Ik wens ulieden veel liefde toe, maar gij zult het dus nu zonder mij moeten doen. Uw - PS: ik maak nog even reclame voor een paar boeken. Beter bestaat niet! Te krijgen bij Bezige Bij, Veen en zo. En voor het geval dat u toch liever een slecht boek doorneemt (en zijn zoveel mensen die alleen maar slechte boeken lusten!): De Geschiedenis van de Vlaamse Letterkunde is gelukkig niet meer te krijgen is in de reguliere handel, denk ik. Hoewel. Misschien misschien misschien nog bij Bert Bakker.

 

Ja, ik wil!

Vandaag even serieus. Jonger dan 16? Verlaat dan nu deze site! Ga hier kijken! Op Geenstijl haalde gisteren 12 november de Nederlandse politicus Boris van der Ham (D66) vanalles uit zijn grote neus. Hak op de tak, maar dat moet natuurlijk als je een mix wil die boem doet en aandacht trekt: zet de heren van Club tegenover de heren Bijbelvasten en klaar is kees! Gelijk druk gedoe, want beide partijen klimmen meteen op hun paard. De Club is héel actief op het net. Kijk naar het succes van Talk of the Town. En de Bijbelvasten idem ditto. Kijk naar goedgelovig.nl. Mooi, Boris. Maar je hebt het naast de geoorloofdheid van bepaalde relaties tussen mensen ook even over dieren. En nou moet er misschien net op dat punt ook even een en ander uitgebeend worden! Misschien ligt dàar nog een grote taak voor de progressieve politiek! Zo leven er in onze moderne maatschappij bijvoorbeeld duizenden en duizenden dames in een affectieve relatie, niet met een heer, en niet met een andere dame, maar met hun hondje. Wanneer gaat daar eindelijk erkenning voor komen? Wanneer gaat daar een wettelijke regeling voor geformuleerd worden? Is het niet beter dat deze dames lekker thuis op de canapé samen met hun huisdier openlijk de liefde kunnen beleven in een hechte, stabiele verbintenis? Is dat ook niet beter voor de maatschappij? En zelfs voor God? Of moet het allemaal stiekem blijven gebeuren? Alsof er wat fout is aan het fysiek uitdrukken van een grote genegenheid! Als relaties niet stabiel mogen zijn, worden ze trouwens vanzelf al vlug improvisatie, haastwerk, kunst- en vliegwerk. En is dàt goed? Gaan wij duizenden dames ertoe verplichten om ’s avonds bij nacht en ontij park en steeg te frequenteren op zoek naar zwerfhondjes die al even hard in nood zijn als zijzelf? Om uren te cruisen in de regen, met of zonder paraplu, op zoek naar affectie? Is dàt gezond? Vooral voor de oudjes? Moeten ze lelijke ziektes opdoen? Of hun handtas brutaal uit hun handen gerukt zien? Of mogen we het nog ooit beleven dat kerk en overheid de basis leggen voor een civil union of wie weet zelfs een echt transspecistisch huwelijk? Gaan we nog met eigen ogen zien hoe mevrouw en Fikkie dan voor het altaar staan? Gaan we haar dan horen zeggen: ‘Ja, ik wil?’ Wat Fikkie dan moet antwoorden is nog wel de vraag, maar dat valt m.i. wel best in overleg met deskundigen vast te leggen door kerk en overheid in een goed uitgewogen protocol. Ik suggereer zelf het volgende: Waf! = ja! Grr! = nee!   Meer uitleg over hondentaal overigens in Voetnoten bij Liefde en Hondjes.

 

Leuk leuk leuk – heftige emoties.

In plaats van God (zwijgt altijd) heeft Carla (zwijgt nooit) gesproken. Verliefdheid (27): Woede (25): Walg (14): Treurigheid (5): Carla (met de C van Cut) is de zus van Bart, en wij kunnen niet om haar heen omdat ze even met de fiets is komen langsrijden om Bart de Corsa weer af te pakken. Ik en Bart zitten nog altijd voor de portable van mijn moeder. We proberen die zo hard mogelijk af te schermen, maar ze ziet per abuis toch de illustratie bij Bart komt weer zeiken. - Leuk leuk leuk zelfportretje, zegt ze. Dit dus: In dank aanvaard. Ik ga het Carla niet vertellen, want vrouwen kun je maar beter niet tegenspreken, maar ik wil de bezoeker dit toch graag op het hart drukken: ik sta dus niet op dat prentje! Ik ben zestien! Geen zeventig zoals de figuur op de tekening (Bing)! En ik gebruik geen stok om te lopen! Ik gebruik die illustratie gewoon omdat ze zo treffend grote treurigheid verbeeldt. Net daarover gaat natuurlijk Liefde en Hondjes. Heftige emoties als verliefdheid, woede, walg, en treurigheid. – Maar niet bij mij! Wel bij de personages. Vooral bij de helden Al en Bing. Voor wie nog niet ver is met het lezen van L & H: Al en Bing zijn allebei in een liefdesrelatie verwikkeld met de mooie Gerrie. Een boeiende driehoeksrelatie die tot enorm veel interessant lief en leed leidt dus. Ondertussen redden zij bovendien de wereld van de dictatuur. Romantiek en spanning samen! Wat moet je nog meer hebben in een roman?

 

Bart komt weer zeiken.

Bart is al 18, mag dus auto rijden en is met de Corsa van zijn zus speciaal langsgekomen om even hard tegen mijn been te piesen. Want wat heb ik nu weer met die blog uitgevreten! Te druk! Te veel tekst! - Te veel tekst? Ik gebruik, zeg ik, behalve in Bart is boos toch bijna geen tekst meer! (Terwijl ik een tekstofiel ben. Maar dat is niet langer politiek correct! Mag niet meer. Ik wou dat ik pedofiel was. Daar ben je tegenwoordig beter mee af!) - En te verward, te ingewikkeld, zegt ie, want te veel verhaal, te veel ketenvorming. Je wil er telkens toch weer een roman van maken! Georges, je weet toch dat dat je gemiddelde onnozele bezoeker van zijn melk raakt van hopen berichten die samen een verhaal willen zijn, want ze komen gatverdamme in omgekeerde volgorde in je blog terecht! Georges; er zit al een heel boek bij je blog, je moet er geen meer bij schrijven! Leer jij dan nooit bij? Ik buig het hoofd. Grote treurnis overkomt mij. Te veel kleurtjes, zegt ie, te lange berichten! Te veel berichten achter elkaar! Je bezoekers lusten geen boterham van een meter! En bedenkelijke humor. Jongen toch! Dan is je boek een toonbeeld van nuance. Zachte kleuren. Consequent aangehouden. Kleuren die rust brengen. Welbehagen. Leuke, goed afgewerkte prentjes in éen toon die die rust niet verstoren. Fijne, uitgebalanceerde lay out. - Bart, zeg ik, je hebt gelijk, dat boek is een fijn, uitgewogen boek, maar daar heb ik vier jaar over gedaan! Van mijn twaalfde tot mijn zestiende! Hier en daar staat er een leuk prentje ter verluchting, juist, maar wie zei er dat ik beeld moest gebruiken in élk bericht omdat de lezer Béeld wil? Televisie als het ware? Internetadviseur Bart! Dus nu knoei ik tot mijn handen bloeden om op korte termijn de bladspiegel van elk bericht met illustraties goed te krijgen met onzichtbare tabellen. En prentjes. En die ik op juiste grootte moet krijgen! Hoeveel keer moet ik niet over en weer naar Photo Studio om ze te resizen en weer op te laden? En aan het eind van de dag zien ze er nog altijd lomp uit! - En dan? zegt ie. En weg is ie. Hij heeft gelijk. Het moet gewoon goed zijn. Ik denk dat ik maar es op bed ga liggen om een Crisis te hebben en dat ik daarna Gods hulp ga afsmeken.

 

Hij bedoelt het goed, natuurlijk.

Nog eentje van meneer!       Ja, Guido is altijd een nurk geweest, maar hij heeft echt het beste met je voor, dus klikken maar. Hier!

 

En nog een bekentenis!

Ach, wat een fijne sfeer toch dezer dagen op de begraafplaats! Een sfeer die aanzet tot intimiteit. Vriendschap. Ontroering. Openheid.   I love Bert! And I love subsidies.     Bert? En wat is dit?

 

Newsflash.

Alweer overrompelt ons het nieuws! Nog maar pas gaven zich, – aangemoedigd bij middel van een dikke lichtstraal door het midden van het beeld, lichtstraal komende van God zelve – achtenveertig kranige line-dancers (zie beeld) over aan de lijndans en kijk, enkele uren later is de volkstoeloop en het enthoesiasme op de begraafplaats dermate dat het aantal dooie dansers nu nog moeilijk te tellen valt! Twee uur geleden dus: achtenveertig dansers! Geweldig! Maar kijk! Kijk nu eens! Ik krijg ze niet meer geteld! Als dit geen mooie subsidie van het ministerie voor cultuur verdient, dan weet ik er niks meer van! Nee, dan weet ik er niks meer van!   Als dit geen voorbeeld van hechte, positieve buurtwerking is! Als dit geen warm ‘feest in de buurt’ is! Als dit geen krachtig gebaar tegen de verzuring van onze samenleving is, wat dan? Ja, wat dan!   Hee! Driekleuren! Geef toe dat dàt echt vlaggen zijn voor een kerkhof! Pssst! U kunt niet goed mee als het over ernstige zaken gaat, maar u wil het beter doen? Klik hier.

 

Hi bibby!

Nee, jongens, denk niet dat er met zoveel begankenis sinds 1 november op het kerkhof geen ruimte is voor een mooi gevoelgericht intiem microklimaat!     Your tomb or mine? Nou, en?

 

Niet bij te houden!

Excuus, mensen!   Wij excuseren ons voor ons vorige bericht. Maar gelijk voelen wij ons gesterkt in onze drang om féiten te rapporteren. Wij spraken van een succes voor het line-dancen op het kerkhof sinds éen november. Wat blijkt: het succes is alweer groter dan we dachten! Wij spraken van vierentwintig line-dancers. Fout! Dik fout! Hun aantal is alweer verdubbeld: Ziet u ook die vage streep die in het midden van boven naar beneden loopt? Dat is licht uit de hemel. God die ziet dat dit goed is. Al zou een ongelovige kunnen denken dat dit gewoon een geval is van klote grafiek. In elk geval 48 line-dancers, dat is even wat anders dan 2 chachacha trutten! Poe! Soort advertentietje.

 

Nou, je kunt wel elitair doen, maar daarom bèn je nog niet beter!

Bullshit!   Bullshit natuurlijk, dat chachacha dansen de mens verheft. Zoals we van de televisie weten: de massa wil niet aan de chachacha, en de massa heeft aaaaltijd gelijk, krijgt altijd wat ze wil, doet altijd wat ze wil. En op ons kerkhof valt de massa dus voor line-dancing. Het succes blijft maar groeien! Twaalf line-dancers? Nee, kijk: Ze zijn nu al met vierentwintig! Aanstekelijk, heh? Zullen we mee gaan huppen? Nee, U toch wat anders?

 

Message from Mr Gezelle!

Kijk eens wat Guido ons heeft gestuurd! Pssst! Ga zelf eens kijken! Hier.

 

Sorry, er zat geen klank bij het beeld.

Sorry voor wie naar dit keek! Er zat geen klank bij het beeld. We herstellen bij deze onze fout:     Waw! Leuk, heh? Tof, heh? Hot, heh?   (Toch niet? Dan over naar hete zeks!)

 

Liever een smaakvolle chachaha dan!

Line-dancing? Zei je ‘line-dancing’?     Bah! Verfijndere types op het kerkhof dansen vanzelfsprekend liever de chachacha!     Ach, de chachacha! Je beleeft er de liefde zo intens mee! En zo beschaafd! (Liefde! Begint u dat gelul van ‘Love is in the air’ ook de keel uit te hangen? Klik dan gewoon hier!)

 

Song and dance forever!

Ja, ze dansen en zingen nog altijd lekker op het kerkhof sinds éen november! De stukken vliegen ervanaf! Of Guido nu gaat liggen of niet! Het kan niet op! Het kan niet op! Het kan maar niet op! (Affijn, ik kan er niet over zwijgen.) Love is all all aaaaaaaaaaaall around.   En als er twée dansen, waarom dan géen drie? En waarom geen zes? Vooral line-dancing lijkt in trek. En waarom geen twaalf? Een mens zou op den duur graag zelf op het kerkhof liggen! Sweet love lalalalalalalalalalalalalalala. Boh, ik lees liever Liefde en Hondjes. All around. Maar u mag er van mij gaan liggen.

 

Guido Gezelle is mijn grote vriend!

De lezer zal zich herinneren dat mijn internetadviseur Bart het in Bart is boos weer beter wist in verband met de kaft van Kerkhofblommen van Guido Gezelle in Een november? Wauw! en dat hij goed in zijn gat gebeten was omdat de minister van cultuur achter ons stond. Wel, ik moet er nu onwillekeurig toch hard bij glimlachen. Want ik heb nóg belangrijker steun gekregen: Guido Gezelle zélf heeft mij gebeld! In persoon!   Schone! ‘Schone,’ zei hij, en z’n stem beefde van liefde, ’schóoone’. Met daarna het bekende praatje van het gaat zo al slecht genoeg met de goede boekhandel. Logisch dat het daar slecht mee gaat! Want wie koopt er nu nog boeken waar iets in staat? Maar dat heb ik hem niet gezegd. ‘Dank u zeer, goede vriend,’ zei ie, ‘Maar ik ga u laten. Ik hore zo geerne de vogelkens schufelen. Dus ik ga wederom even liggen.’ Liggen? Waar? Op het Brugs Kerkhof in Assebroek natuurlijk, waar hij zich natuurlijk wel beter kan ontspannen dan al die arme drommels die dikke boeken moeten signeren op de Boekenbeurs en uiteindelijk toch geen geld overhouden. Dan liever gezellig op het kerkhof! Waar er eeuwig gezongen en gedanst wordt en hij mee kan dansen en mee kan zingen met Love is in the etcetera. Love is in the air. Pom pom. Waar er altijd meer dansers zich bij de dansenden voegen! Pom pom. Altijd meer! Het houdt nooit op! Pom. Maar ik moet nu stoppen. Mijn moeder komt net binnen. Ciao! ?

 

Bart is boos.

Bart kijkt streng. - Wat kwam die grab van Kerkhofblommen daar doen in Eén november? Wauw! vraagt ie. God in de hemel! Hoor ik echt Bart? Bart die mij normaal de kunst van de betere blog leert? Die grab, dat was dus dit: Ik zucht. Bart, zeg ik, wil je een verfijnde blog of wil je hem niét? Die grab staat daar voor ‘Cultuur’! Maar blijkbaar is dat zo niet duidelijk genoeg voor onnozelaars als jij, dus in het vervolg zullen wij om het héeel duidelijk te maken een grab als Kerkhofblommen met culturele implicaties aanduiden met dit bordje: Maar misschien is zelfs dat niet duidelijk genoeg. Wie is er trouwens niet gehandicapt van te veel televisie kijken? Zo nodig doen we het dus nog groter: Of als het echt een noodsituatie is zelfs zo: Bart kijkt zoals Koen Wauters op die reclame voor uitvaartverzekeringen. Wie, vraagt ie, heeft die Kerkhofblommen uitgegeven? - Uitgeverij Onyx. Een heruitgave. Origineel is van 1858. - Amateurs! Stilte. Nou en? - Nou en? Wij zijn allemaal amateurs! Amateur zijn, zeg ik, is onze roeping! Ons land krioelt van de amateurs. Op elk vlak, in elk vak. Wij zijn een volk van amateurs. Lichte en zware, serieuze en wufte, kleine en grote, en de beste drijven boven en wijzen ons de weg. Het land richt hen dankbaar monumenten op. Kranten schaduwen hen. Televisiejournalisten dringen ten bate van de nationale gemeenschap ’s nachts hun slaapkamers binnen om hen onverhoeds te betrappen terwijl ze als amateur aan de gang zijn, want wie wil er zich niet herkennen in hen? Wie weet zichzelf geen enorme amateur? Bart, kijk uit het raam en wat zie je? - Auto’s. - Nee Bart, amateurs! - Schatje, je zet als uitgeverij geen lotus op die kaft! Waar vind je lotussen? In Azië! In water! Wat heeft dat met ons te maken? Met onze kerkhoven? Onze Westerse symboliek? Die lotus slaat op Gezelle als een tang op een varken. Gezelle schrijft over avonden en rozen! Een beetje verstand had er een mooie treurige chrysant op gezet! Guido Gezelle vergelijken met een varken! Het is zo onfair! Ik tril. Ik ga een aanval krijgen. Weet Bart dan niet van mijn angstaanjagende conditie? Jawel. De schoft. Maar ik bedwing mijzelf. - Dat tere purper, zeg ik moeizaam, assorteert prachtig met het grijs van de kaft. En zegt dat rouw belangrijk is, en pijnlijk, maar gelijkertijd heerlijk, glorieus, en op zijn manier een triomf van menselijkheid. (Klinkt goed.) Het geeft rust, lijkt te verwijzen naar de eeuwigheid. – En fuk, waarom moet alles rationeel kloppen? Is er niet iets als emotionele waarheid? Wat beweegt de mens? Wat begrijpt de mens? Wat is het eerste en het laatste wat hem overkomt? Emotie! Vraag het aan onze minister van cultuur! Die kaft klopt emotioneel perfect! (Schitterend, hoe ik dat zeg, heh? Al zeg ik het zelf.) Zodra de minister van cultuur hem ziet barst ie in tranen uit en gaat ie een paar uur liggen huilen op de canapé in zijn bureau. Bart weg, goed in zijn gat gebeten. Tegen een minister van cultuur aan mijn kant kan hij haha natuurlijk niet op. PS: Jezus lief, wat een gezever altijd met die Bart! Geef mij dan maar Eddie van de Melkboer! Of goede vrienden als mediaraket De Tender en (zoals een hoge pief van bij de VTM-website hem noemt) de Boela Matari van het internet Pietel die je tenminste met zachte stem de weg wijzen naar de Wereld van de Betere Blog! Dat stemt een mens toch wel even dankbaar.

 

Eén november? Wauw!

Zo. Eindelijk weer aan de slag. De portable van mijn moeder is vrij. Ze is er van begin vorige week voortdurend razend hard op aan het werk geweest om haar geweldige electronisch fotoalbum van de familie klaar te krijgen tegen éen november. Zodat diezelfde familie er overweldigd en bij de keel gegrepen door het eigen verleden duizelig van zou moeten gaan liggen bij de reünie. En maar koekendozen vol foto’s scannen! Zevenhonderd foto’s. Op den duur was de scanner het ook kotsbeu en hij wou niet meer. Moeder wanhopig. Portable dan maar meegenomen naar haar werk. Ze heeft drie dagen stiekem niks anders gedaan dan foto’s inscannen van haar kantoorscanner naar onze portable. Stom! Waarom de portable niet hier laten zodat ik er intussen op kan? Ze kan in haar bureauhok toch evengoed foto’s scannen naar een extern hard schijfje of een stickje en dat weer mee naar huis pakken? Te praktisch voor een vrouwmens. En ze weet natuurlijk niet dat ik een website heb en dat die veel liefde en attentie vergt. Het album heeft wel indruk gemaakt. God in de hemel, wat waren de levenden van de familie diep geroerd. Ooooh! Moooi! En kijk, is dat tante Pauline? Ja, och, hoe lang is die nu al weg van ons? Love is in the air! Pom pom! Arme tante Pauline! Klik klak. Handtassen schieten open, zakdoeken knallen omhoog en ogen worden gedept. Probleem is dat er niet meer zoveel levenden over zijn in onze familie om te huilen over de geliefde al zo lang overleden overledenen. De familie bestaat merendeels uit compleet dooien, en hoe verder je terug gaat, hoe meer, een groot geluk dat er heel vroeger geen fotografie bestond of mijn moeder had duizenden foto’s moeten scannen, overuren moeten doen op kantoor, nachten doorwerken. Er zijn dus ook wel voordelen aan technologische achterlijkheid (ik zeg dit om de leden van andere culturen te troosten die dit allicht lezen en die met complexen zitten omdat de fiets bijvoorbeeld niet bij hen is uitgevonden. Of de auto. Of het vliegtuig. Of lezen en schrijven. Of vork en mes. Wij kenden al die dingen trouwens evenmin honderd of honderdvijftig jaar geleden. Nee, wij zijn zélf begonnen met achterlijk te zijn! Wij hebben de spits afgebeten! Ik noem overigens ook geen enkele andere cultuur bij naam want ik wil niemand viseren, en het is natuurlijk ook niet waar dat er minderwaardige culturen zijn) en moeder en ik hebben het dan ook druk gehad om ze allemaal op éen dag te gaan bezoeken op de begraafplaatsen en een pot chrysanten te deponeren op elk graf. - Al heeft dat wel zijn eigen romantische kick: de mist, de kou, de stilte, de bakken regen, de hectaren smakeloze glimmend zwarte marmeren graven, de miljoenen verkleurde plastic bloemen (aaah, ik ben gek op verkleurde plastic bloemen! Alleen jammer dat het door de band niet hard en dik sneeuwt op éen november, sneeuw geeft toch nog een biezonderder cachet, vind ik), en dan vooral weten dat er onder al die duizenden graven even zo veel glorieuze skeletten uitrusten. Ze rusten meestal in vrede. Je moet wel, met al die marmeren bordjes met gouden letters op je graf die je Rust In Vrede bevelen. Maar als ze dan toch moe gerust zijn, peddelen onze geliefde doden rond in hun kisten in de grondwaterzee en ze gaan op bij elkaar en drinken thee. Ze grijnzen dan naar elkaar. Heerlijke thee. Af en toe wordt er iets groters en heftigers georganizeerd. Om de latente energie positief te kanalizeren. Buurtwerking. Het is niet goed dat overledenen vereenzamen. Sociaal isolement is slecht voor de maatschappelijke samenhang. Ze zingen! Love is in the air! Pom pom! Pom pom! Ze dansen! Ze dansen in het rond dat het klettert. Line-dancing. Chachacha, als ze nog wat ouder zijn. Polka voor wie héel héel oud is. Ribben en wervels rollen her en der. Affijn, je kunt er beter het beste van maken als je dan toch helemaal voorgoed dood bent. Boven de grond blijft het intussen wel doodstil. Alleen hier en daar uitgehongerde ouwe vrouwtjes op hun knieën met een emmer zeepsop, een fles javelwater en een plamuurmes om mos weg te schrapen. Schrobben schrobben schrobben. Schrapen schrapen. ‘Waarom?’ vraag ik moeder. Mos is zo decoratief. Net als hoog wuivend onkruid. De begraafplaatsen die mij het meest aangrijpen zijn jaren verwaarloosd. Het toppunt van verwaarlozeing is koeien die tussen de graven grazen. Als ik koeien tussen de graven zou zien grazen zou ik zelfs hélemaal omver vallen van emotie. Koeien laten graven op het kerkhof! Dat gebeurt dus volgens mijn oma, God hebbe haar ziel, bij de Walen! Verstokte goddelozen! Socialisten zelfs, volgens oma. Ze is er nog keukenmeid geweest. Voor de oorlog. In een kasteeltje. Ze gaan nooit naar de kerk, laten zich zelfs niet dopen, gaan door het leven als beesten, ‘het enige wat ze graag doen, is eten! – En maar Frans spreken, met hun mond vol!’ Eten! Als de geestelijkheid in het Walenland mosselen/friet aanbood in de kerk zouden de Walen wel naar de kerk gaan. Zelfs de socialisten, want die zijn nooit weg te slaan van een feestje, zeker niet als ze daarbij met de armen kunnen delen in de rijkdom van de gezamenlijkheid! Maar wat wil je, wij hebben tegenwoordig helaas al evenmin als zij nog geestelijken in de kerk. De geestelijkheid heeft het veel te druk met in groten getale en in hoog tempo naar de begraafplaats te verhuizen. Waar ze onder de grond vanzelfsprekend meer dan nuttig is om er de sociale cohesie te verbeteren, maar intussen kunnen ze natuurlijk jammer genoeg geen mosselen meer opdienen voor de socialisten in hun kerk om ze te bekeren. Een hele begraafplaats onder het mos, wauw! Zou dat even prachtig zijn! Misschien kan er een progressieve conceptuele kunstenaar een enorme subsidie aanvragen bij de overheid om in naam van de kunst en de geestelijke verrijking van ons volk of van de meerwaardezoeker een hele begraafplaats toe te dekken met een dik groen kussen, een deken van zacht verend oneindig ver tot de horizon reikend sterretjesmos. In elk geval beter dan een gebouw dichtplakken met rauwe ham. En nuttiger. Mos verstilt. De doden zullen er beter van slapen. Relaxte doodstille doden – daar doet iedereen zijn voordeel mee. Mijn opa ligt tijdens de reünie ook doodstil in zijn Durlet relaxfauteuil designed by Maarten van Severen. Hij kan in alle richtingen open en dicht (de relaxfauteuil). Uitstekende fauteuil, maar opa is evengoed erg bleek. Z’n haar staat wild. Hij ziet niet meer. Hij hoort niet meer. Z’n ogen zijn rood en tranen. Z’n neus loopt. Er komt ook wat uit zijn mond. Geen tanden. Die hebben al eerder samen de bus genomen naar het tandenkerkhof. Er staat al mos op hem. Hij is een skelet. Kan niet meer lopen. Valt in plaats daarvan liever heel de tijd door heel zijn huis heen. Kortom, opa ziet er uit of ie ook al dood is. Alleen: waarom is ie dan nog hier en ligt hij niet gezellig op de begraafplaats? Dus ik stel hem de vraag: Opa, ga jij misschien binnenkort ook de pijp uit? Ik zeg ‘pijp uit’ omdat informele taal beter contact oplevert, maar – Auw! Moeder geeft mij al een trap onder tafel. Alsof dat gaat helpen. Het is te laat. Opa wordt vuurrood, graait naar zijn wandelstok en zwaait ermee. Hij raakt het servies op de tafel. De koffiepot. De taarten met slagroom. Alles spat rond. Het levende deel van de familie komt schreeuwend overeind en bet jurken en pakken terwijl opa zich uit de voeten maakt. Hij valt met gedruis door het huis heen. (In plaats van gewoon te stappen zoals normale mensen!) Knal. Pats. Krak. En eindelijk is hij uit het gezicht. Nee, dat van dat slaan met die stok is niet waar. Ik verzin het om de situatie te dramatizeren. Dat hoor je te doen als je goed wil schrijven, lees ik. Jongen, zo iets zeg je toch niet! Zegt mijn moeder nadat we wel een half uur aan een stuk zwijgend weer naar huis aan het rijden zijn. Ja maar moeder, ben ik nu een autist of niet? Ik ben verontwaardigd. Ik sidder, ik ga een woedebui krijgen en mijn ma kijkt bang terwijl ze stuurt, maar ik stop er nu mee, want blogberichten moeten kort zijn als ze verfijnd willen zijn. Lange slaan de bal hélemaal mis!

 

De snelst groeiende blog! 0

‘Wat,’ vraagt mijn neefje Bart (levensgrote nerd, onder ons gezegd, nog altijd niet getrouwd overigens) zich hardop af, ‘is de relevantie van de rubriek ‘snelst groeiende blogs’ op de dashboard werkpagina van WordPress?’

Mijn antwoord: ‘geen!’

‘Geen?’

Bart snuift, ik klik naar de Engelse versie van WordPress, en kijk, hup: nee, daar heb je die rubriek dus niet! Ik doe triomfantelijk.

(Terzijde: natuurlijk stond ie daar niet, die rubriek, bij nadere beschouwing, want het ging niet om dezelfde bladzijde-in-een-andere-taal, het ging in het Nederlands om je eigen dashboard pagina, en het ging daar in het Engels om de algemene pagina http://wordpress.com/, vergelijkbaar met http://nl.wordpress.com/ in het Nederlands, maar vergeet u deze passage tussen haakjes meteen, we gaan het zo laten, want het klonk goed wat ik zei, en anders is de opbouw van dit betoog helemaal om zeep!)