De lezer zal het in november niet gemerkt hebben, maar mijn moeder werd knorriger en knorriger. Reumatiek. Hoe meer winter, hoe meer reumatiek, hoe meer mijn moeder bijt. Opeens heeft ze dan haar koffers gemaakt en we zijn sito presto naar het zuiden gevlogen. Ik mee want er moest iemand de koffers dragen en ik mag als autist niet alleen thuis blijven van mijn moeder. Te gevaarlijk. Het huis zou wel eens kunnen afbranden.En nu zijn we terug want het geld was op.

Voordeel van een verblijf in het zuiden is dat je moeder plotsklaps veel vriendelijker wordt. Nadeel de zandstormen, de vrouwen die er in tenten gekleed lopen en waar je niet naar mag kijken of je hebt bonje met hun eigenaar, maar vooral de pijnlijke schaarste aan internetcafés. Zelfs als je toch ergens een konijnenpijp vindt met pc’s, zit je klem, want er zitten dan foute toetsenborden aan of het zijn schermen met een vreselijke resolutie, en tekeningetjes maken en laden, daar moet je zelfs niet aan denken! Ik bedoel maar, je kunt er moeilijk een blog onderhouden.

Dat heb ik dus ook niet gedaan!

Maar wat merk ik nu ik na drie maand mijn dashboard bij WordPress weer openmaak en de statistieken doorneem? Ik merk dat ik helemaal niet om de haverklap een bericht moet zetten om meer bezoekers binnen te brengen. Ze komen vanzelf! En even talrijk. Indien niet talrijker. Toegegeven, ik krijg geen plotselinge lawines binnen zoals wanneer je even gek doet op de site van Geenstijl (maar dat kun je maar een paar keer doen, want die van Geenstijl lusten natuurlijk niet dat je hun publiek aftapt en je gaat meteen in de ban wegens ‘asociaal’! Ha! Asociaal, ik?), maar er blijkt gedurig bezoek te zijn bij Liefde en Hondjes.

Daarmee is de cirkel rond: ik wou helemaal geen blog maken indertijd. Nee, ik wou een boek op internet zetten en gelukkig bood WordPress de faciliteiten en zelfs uitleg hoe je dat moest doen. Er komen dus lezers het boek lezen zonder dat ik ze moet aanporren (goed, er komen er een boel omdat ze denken dat ze aan hun trekken gaan komen inzake sex met hondjes, wat maar deels lukt, maar iedereen mag binnen van mij!).

Ik ga dus zuinig zijn met nieuwe berichten. Tenzij mij gesmeekt wordt om nieuwe tekeningetjes en berichten. Ik heb het trouwens alweer erg druk. Waarschijnlijk om mij kalm te houden zei mijn moeder tegen mij: ‘Waarom schrijf je niet even een nieuw boek?’

Nou, al mijn aandacht (en dat is een hoop) gaat nu dus dàar naartoe.

Wat niemand mag beletten het hier al voorhanden boek te lezen!

Gelukkig Nieuwjaar (en veel liefde) ook nog toegewenst aan Chantal! Beter laat dan nooit.

Toedeloe!
]]> http://liefdeenhondjes.wordpress.com/2008/02/26/hallo-daar/feed/ 0 Liefdeenhondjes smile-no-snor-frame.jpg al-en-bing-bang-en-verliefd-frame.jpg http://liefdeenhondjes.wordpress.com/2007/11/17/geweld-zoveel-u-maar-wil/ http://liefdeenhondjes.wordpress.com/2007/11/17/geweld-zoveel-u-maar-wil/#comments Sat, 17 Nov 2007 09:42:19 +0000 liefdeenhondjes http://liefdeenhondjes.wordpress.com/2007/11/17/geweld-zoveel-u-maar-wil/ ]]>

Eddie

Eddie van de melkboer staat zéer positief tegenover Liefde en Hondjes (ja Bart, vreet jezelf nu maar op van afgunst) maar hij vindt wel niet genoeg geweld in het verhaal. Niet genoeg? Laten we dat dan even rechtzetten met een bloemlezing!

Dit kun je dus al meteen meemaken in hoofdstuk 1:

En dit in hoofdstuk 16:

Dit in hoofdstuk 17:

Dit in 21:

En we eindigen graag met dit weer uit hoofdstuk 17:

U ziet bij deze laatste illustratie dat geweld en liefde best kunnen samengaan in harmonie.

Positief denken!

Wat bewijst dat Liefde en Hondjes positief wil denken en constructief wil omgaan met geweld. Je mag trouwens geweldplegers niet meteen veroordelen. Daar criminalizeer je ze alleen maar mee. Je moet ze altijd nog een kans geven op maatschappelijke reïntegratie. Etcetera. En we hopen dat de lezer er nu van overtuigd is dat hij waar voor zijn geld krijgt. Toch niet? Reageer dan hieronder en eis méer!

Ik ben nu negentien maanden altegader dood. Maar ik laat u gaarne weten: ik voel mij hier allerbest in den hemel, knus gezeten tussen God en zijne Heilige Moeder de Maagd Maria en omringd door ik weet niet hoeveel miljoenen godsvruchtig knielende en hardop biddende goede katholieken. Niet langer leef ik verteerd en verscheurd tussen mijn gebieders, de tot tomeloosheid voerende drank enerzijds, en mijn ongeremde aardse liefdevolle neiging naar vossenholen anderzijds, want ik rust nu voor eeuwig in vrede. Voor eeuwig de troost van wierook en duizenden flakkerende kaarskens – het is welhaast alsof ik mij weder in de kerk van Weert bevind.

Vaarwel Matroos Vos! Vaarwel Woelrat! Vaarwel Teigetje! Vaarwel, want ik aanschouw nu alleen nog God. Over tien minuten ga ik trouwens weder de hemelse liefde met Hem beleven, maar ik wijs u vooralsnog even met genoegen en aandrang op Liefde en Hondjes. Moet u lezen! Het is natuurlijk geen literatuur. Het is gelul. Maar ik hou van lullen, en het is beter dan dat van Brusselmans bijvoorbeeld die mij altijd zo slaafs na-aapt.

Ik wens ulieden veel liefde toe, maar gij zult het dus nu zonder mij moeten doen. Uw -

PS: ik maak nog even reclame voor een paar boeken. Beter bestaat niet!

Te krijgen bij Bezige Bij, Veen en zo. En voor het geval dat u toch liever een slecht boek doorneemt (en zijn zoveel mensen die alleen maar slechte boeken lusten!):

De Geschiedenis van de Vlaamse Letterkunde is gelukkig niet meer te krijgen is in de reguliere handel, denk ik. Hoewel. Misschien misschien misschien nog bij Bert Bakker.

Vandaag even serieus. Jonger dan 16? Verlaat dan nu deze site! Ga hier kijken!

Op Geenstijl haalde gisteren 12 november de Nederlandse politicus Boris van der Ham (D66) vanalles uit zijn grote neus. Hak op de tak, maar dat moet natuurlijk als je een mix wil die boem doet en aandacht trekt: zet de heren van Club tegenover de heren Bijbelvasten en klaar is kees! Gelijk druk gedoe, want beide partijen klimmen meteen op hun paard. De Club is héel actief op het net. Kijk naar het succes van Talk of the Town. En de Bijbelvasten idem ditto. Kijk naar goedgelovig.nl.

Mooi, Boris. Maar je hebt het naast de geoorloofdheid van bepaalde relaties tussen mensen ook even over dieren. En nou moet er misschien net op dat punt ook even een en ander uitgebeend worden! Misschien ligt dàar nog een grote taak voor de progressieve politiek!

Zo leven er in onze moderne maatschappij bijvoorbeeld duizenden en duizenden dames in een affectieve relatie, niet met een heer, en niet met een andere dame, maar met hun hondje. Wanneer gaat daar eindelijk erkenning voor komen? Wanneer gaat daar een wettelijke regeling voor geformuleerd worden?

Is het niet beter dat deze dames lekker thuis op de canapé samen met hun huisdier openlijk de liefde kunnen beleven in een hechte, stabiele verbintenis? Is dat ook niet beter voor de maatschappij? En zelfs voor God? Of moet het allemaal stiekem blijven gebeuren? Alsof er wat fout is aan het fysiek uitdrukken van een grote genegenheid! Als relaties niet stabiel mogen zijn, worden ze trouwens vanzelf al vlug improvisatie, haastwerk, kunst- en vliegwerk. En is dàt goed? Gaan wij duizenden dames ertoe verplichten om ‘s avonds bij nacht en ontij park en steeg te frequenteren op zoek naar zwerfhondjes die al even hard in nood zijn als zijzelf? Om uren te cruisen in de regen, met of zonder paraplu, op zoek naar affectie? Is dàt gezond? Vooral voor de oudjes? Moeten ze lelijke ziektes opdoen? Of hun handtas brutaal uit hun handen gerukt zien?

Of mogen we het nog ooit beleven dat kerk en overheid de basis leggen voor een civil union of wie weet zelfs een echt transspecistisch huwelijk? Gaan we nog met eigen ogen zien hoe mevrouw en Fikkie dan voor het altaar staan? Gaan we haar dan horen zeggen: ‘Ja, ik wil?’ Wat Fikkie dan moet antwoorden is nog wel de vraag, maar dat valt m.i. wel best in overleg met deskundigen vast te leggen door kerk en overheid in een goed uitgewogen protocol. Ik suggereer zelf het volgende:

Meer uitleg over hondentaal overigens in Voetnoten bij Liefde en Hondjes.

In plaats van God (zwijgt altijd) heeft Carla (zwijgt nooit) gesproken.

Carla (met de C van Cut) is de zus van Bart, en wij kunnen niet om haar heen omdat ze even met de fiets is komen langsrijden om Bart de Corsa weer af te pakken.

Ik en Bart zitten nog altijd voor de portable van mijn moeder. We proberen die zo hard mogelijk af te schermen, maar ze ziet per abuis toch de illustratie bij Bart komt weer zeiken.

- Leuk leuk leuk zelfportretje, zegt ze. Dit dus:

In dank aanvaard. Ik ga het Carla niet vertellen, want vrouwen kun je maar beter niet tegenspreken, maar ik wil de bezoeker dit toch graag op het hart drukken: ik sta dus niet op dat prentje! Ik ben zestien! Geen zeventig zoals de figuur op de tekening (Bing)! En ik gebruik geen stok om te lopen!

Ik gebruik die illustratie gewoon omdat ze zo treffend grote treurigheid verbeeldt. Net daarover gaat natuurlijk Liefde en Hondjes. Heftige emoties als verliefdheid, woede, walg, en treurigheid. – Maar niet bij mij! Wel bij de personages. Vooral bij de helden Al en Bing.

Voor wie nog niet ver is met het lezen van L & H: Al en Bing zijn allebei in een liefdesrelatie verwikkeld met de mooie Gerrie. Een boeiende driehoeksrelatie die tot enorm veel interessant lief en leed leidt dus. Ondertussen redden zij bovendien de wereld van de dictatuur. Romantiek en spanning samen! Wat moet je nog meer hebben in een roman?

Bart is al 18, mag dus auto rijden en is met de Corsa van zijn zus speciaal langsgekomen om even hard tegen mijn been te piesen. Want wat heb ik nu weer met die blog uitgevreten! Te druk! Te veel tekst!

- Te veel tekst? Ik gebruik, zeg ik, behalve in Bart is boos toch bijna geen tekst meer!

(Terwijl ik een tekstofiel ben. Maar dat is niet langer politiek correct! Mag niet meer. Ik wou dat ik pedofiel was. Daar ben je tegenwoordig beter mee af!)

- En te verward, te ingewikkeld, zegt ie, want te veel verhaal, te veel ketenvorming. Je wil er telkens toch weer een roman van maken! Georges, je weet toch dat dat je gemiddelde onnozele bezoeker van zijn melk raakt van hopen berichten die samen een verhaal willen zijn, want ze komen gatverdamme in omgekeerde volgorde in je blog terecht! Georges; er zit al een heel boek bij je blog, je moet er geen meer bij schrijven! Leer jij dan nooit bij?

Ik buig het hoofd. Grote treurnis overkomt mij.

Te veel kleurtjes, zegt ie, te lange berichten! Te veel berichten achter elkaar! Je bezoekers lusten geen boterham van een meter! En bedenkelijke humor. Jongen toch! Dan is je boek een toonbeeld van nuance. Zachte kleuren. Consequent aangehouden. Kleuren die rust brengen. Welbehagen. Leuke, goed afgewerkte prentjes in éen toon die die rust niet verstoren. Fijne, uitgebalanceerde lay out.

- Bart, zeg ik, je hebt gelijk, dat boek is een fijn, uitgewogen boek, maar daar heb ik vier jaar over gedaan! Van mijn twaalfde tot mijn zestiende! Hier en daar staat er een leuk prentje ter verluchting, juist, maar wie zei er dat ik beeld moest gebruiken in élk bericht omdat de lezer Béeld wil? Televisie als het ware? Internetadviseur Bart! Dus nu knoei ik tot mijn handen bloeden om op korte termijn de bladspiegel van elk bericht met illustraties goed te krijgen met onzichtbare tabellen. En prentjes. En die ik op juiste grootte moet krijgen! Hoeveel keer moet ik niet over en weer naar Photo Studio om ze te resizen en weer op te laden? En aan het eind van de dag zien ze er nog altijd lomp uit!

- En dan? zegt ie.

En weg is ie.

Hij heeft gelijk. Het moet gewoon goed zijn. Ik denk dat ik maar es op bed ga liggen om een Crisis te hebben en dat ik daarna Gods hulp ga afsmeken.

Nog eentje van meneer!

Bert?

En wat is dit?

Alweer overrompelt ons het nieuws! Nog maar pas gaven zich, – aangemoedigd bij middel van een dikke lichtstraal door het midden van het beeld, lichtstraal komende van God zelve – achtenveertig kranige line-dancers (zie beeld) over aan de lijndans en kijk, enkele uren later is de volkstoeloop en het enthoesiasme op de begraafplaats dermate dat het aantal dooie dansers nu nog moeilijk te tellen valt!

Twee uur geleden dus: achtenveertig dansers! Geweldig!

Maar kijk! Kijk nu eens! Ik krijg ze niet meer geteld! Als dit geen mooie subsidie van het ministerie voor cultuur verdient, dan weet ik er niks meer van!

Als dit geen voorbeeld van hechte, positieve buurtwerking is! Als dit geen warm ‘feest in de buurt’ is! Als dit geen krachtig gebaar tegen de verzuring van onze samenleving is, wat dan?

Hee! Driekleuren! Geef toe dat dàt echt vlaggen zijn voor een kerkhof!

]]> http://liefdeenhondjes.wordpress.com/2007/11/06/hi-bibby/feed/ 0 Liefdeenhondjes skull-smilie-met-baseball-pet-pistache-en-frame.jpg