Jo motje.

Waarin …

Weldadig haardvuur, softe violen en royaal vodka melone, wat moest een mens of een hond nog meer? Al leunde achteruit op de leren bank en dronk zuinig. Georges deed hetzelfde. Ze hadden elk al drie vodka’s verwerkt, kalmpjes aan, maar Al voelde zich toch al geneigd om zich in heel z’n lengte uit te strekken en emotioneel open te bloeien.

Aaah, dàt was agent Georges’ bedoeling! Maar Al ging meer tapa’s eten en geen stommiteiten verkopen. Ze zaten in een exclusieve lounge voor kakkers, diep in een belangrijk gebouw. Horden honden in uniform droegen haastig dikke dossiers door de gangen, maar op Helmut in z’n gestileerd geel-zwart gestreept barmannenjasje en drie andere bezoekers na was de lounge leeg. Twee heren en een shar-pei.

‘No marketing,’ zei éen heer, ‘loike generitional marketing.’

De andere nam een koud worstje tot zich.

‘No,’ zei de shar-pei.

Voor Al en Georges hier de drank hadden kunnen aanspreken, hadden vier wachtposten Al brutaal gemonsterd. Georges deed telkens belangrijk en ze mochten verder, maar waarom al die moeite? Waarom hier twee uur sjiek en intiem doen? Wat wou Georges van Al? Kijk, hij begon weer.

‘Mmmm. Listen! How Oy loikes that music!’

Georges hield z’n kop scheef. Al ook.

‘Yes. Mmmm. Who is it?’

‘Jimes Last.’

‘Of course.’ In elk geval beter dan geëxecuteerd te worden. ‘A dog?’

‘No.’

Georges keek ontstemd in z’n vodka. Fout, Al! Maak een hond er astublief niet op

233.

 

attent dat niet alle genieën hond zijn. Maar Georges kon zich nu geen vijandschap permitteren. Hij nam een te grote slok. Al ook. Georges nog een. Al ook nog een en vijf minuten later waren de glazen leeg en Al en Georges weer dikke vrienden. Jimes Last was gestopt en Al hoorde nu gezoem. Het kwam uit een muur. Er stond een buffetkast tegenaan. Op de buffetkast een barokke vaas met purperen plastic tulpen. Op de tulpen ampel stof en pluis. Een week geleden in de voorhondse tijd was deze lounge nog het nooit bezochte salon van een maison de maître. Naast de buffetkast een deur. Al stond op. Georges volgde moeizaam.

‘Magnificent tulips!’ zei Al langzaam, of ie goed teut was.

‘Magnificent indeed!’ Georges wou z’n neus in de tulpen steken en snuiven, maar hij was helaas te kort en kon er niet bij.

‘And whot a magnificent door!’ Al greep de deurknop en rukte de deur open. Ze bleek dik gecapitonneerd en een intense dreun sprong hem tegemoet. Al stond verstomd. Een uitgestrekte donkere ruimte vol blokken servers, PC’s en enorme schermen. Oplichtende schermen met pijlen en stippellijnen in diverse kleuren. Militaire bewegingen? Slagvelden? Batterijen jonge honden met koptelefoons ijverig aan ’t tikken en in microfoons mompelend keken geërgerd om. Dan zagen ze Georges, sprongen in houding en salueerden.

‘Holy bolus!’ riep Al, ‘Georges, whot’s this?’

Georges maakte een gebaar en de jonge honden gingen weer zitten tikken. Georges keek zuur, of ie Al nooit bij die deur had mogen laten komen, of de kat uit de zak was en hij hem er nooit weer in kreeg, maar hij glom toch ook van trots. ‘This is the EBR.’

‘The whot?’

‘Our Electronic Battle Room. Part of it. For it’s really a set of nodes oll over the planet linked in a matrix to mike it less vulnerable. Stite of the art, boy, for the most modern, most systematic, logistically and strategically most thoroughly thought through war ever. Using the most intricate flow charts. Spread sheets. Thought trees. And oll this backed op on hard disk!’

‘Astounding!’

234.

 

‘Yeah. We did focus groups in the preliminary phise bot now, for the real thing, nothing beats electronics, does it?’

‘No. Incredible.’

‘Yeah. Did you know we dogs sends noinety percent of oll e-miles in the BU?’

‘No.’

‘We’s been doing so for months! In secret. To prepare Topdog’s tike-over. Nobody noticed!’ Kolonel Georges lachte smakelijk. ‘Of course oll e-miles looks the sime – whether they’s sent boy dogs or not, eh?’

Al antwoordde niet. Honden achter PC’s! Niet te geloven en voor Georges hem kon tegenhouden stond ie midden in de Battle Room. Er werd geschreeuwd. Wachten kwamen aanrennen en zwaaiden met wapens, maar hij leunde zonder zich het gegrauw aan te trekken over een hond met een pootgericht toetsenbord!

‘Waw!’ zei ie, terwijl de wachten hem de zaal weer uit sloegen. ‘Smart!’

‘Idiot! You idiot!’ Georges duwde de deur dicht, draaide de sleutel om en stak hem op zak. Z’n oogjes flikkerden.

Al fronste. ‘Idiot?’

‘You brineless idiot! The Battle Room is top secret! You isn’t supposed to see it! We must shoot you now, you fool!’

Al werd bleek en Georges’ woede vervluchtigde want hij begon te lachen.

‘No! Not really, old focker. Bot whoy did you pull open that door?’

Al had stilaan genoeg van bijna-executies. Goh, hij had zich wéer voor niks een beroerte geschrokken en het was nu zijn beurt om uit z’n bol te gaan.

‘Whoy?’ riep ie. ‘Who’s stupid enough to instoll a bar besoide a Battle Room and not even bolt the door in between?’

Achter Georges’ rug zaten de twee heren te luistervinken. De lekkere koude worstjes waren op. En informatie uit eerste hand lust iedereen, geef toe. De shar-pei was weg

235.

 

maar daar kwam ie de lounge weer binnenrennen met vier labradors. Terwijl Helmut discreet glazen afdroogde wierpen ze zich onbarmhartig op de heren en sleurden ze zonder het minste respect voor hun mooie pakken naar buiten. Ze konden hun aktetassen zelfs niet meepakken. Marketing is ook niet alles. Al keek ze beduusd na.

‘Whot was that?’

‘They’s gonna be shot. Seen too motch.’

‘Oh no!’

‘Not you. You’s a good friend of moine, isn’t you? Isn’t you?’

‘Yeah. Oy thinks so.’

Ze dronken nog een vodka.

‘You’s roight, Al,’ zei Georges. ‘A bar besoide a Battle Room is madness. Bot we’s still improvoising. Next toime this EBR is gonna sit in a block of concrete and that door’s gonna be mide of steel. Helmut.’

Helmut vulde de glazen en ze dronken.

‘Oy jost,’ zei Al, ‘doesn’t onderstand how dogs has become so clever.’

‘You doesn’t? Never heard about Doc Pott?’

‘No.’

‘Doc Pott, let’s thank him forever, started to experiment to elevite the canoine rice at OHSU (xlvii). He doied sadly ten years ago, before his toime, after eating post shelf loife canned food, bot he’d ollready set op a smoll proivate kennel of astutifoied dogs.’

‘Astutifoied dogs?

‘Yeah, progenitors so intelligent they was ible to continue his work without him and to realoize his plans, and since dogs multiploys quickly, there’s now millions of

236.

 

intelligent, tocking, well organoized dogs in Brossels. More than intelligent humans!’

‘Really? Or is Oy dronk?’

‘It’s logic, isn’t it? Nearly oll humans in Brossels is old fogies, roight?’

‘Roight.’

‘They feels lonesome, roight?’

‘Roight.’

‘So they has dogs. Or voice versa. Millions of old geezers, millions of dogs. Dogs whot can tock. Their old folks jost doesn’t know.’

Miljoenen pratende, intelligente honden? Al moest ervan verzitten en kolonel Georges genoot van z’n onvermogen om hun macht te vatten.

‘Roight,’ zei Al na een poosje verwerking in stilte. ‘Bot if they’s so clever, whoy does they oll still poo on the pivement?’

‘Poo?’ Kolonel Georges klonk gefroisseerd. ‘Poo? Whot’s that in your voice?’

‘Nothing.’

‘This patronoizing tone. Whot’s wrong with dog poo? You can’t commit to dog shoite, can you? Let me tell you, moy good friend, that we dogs has an inilienable roight to our own niture and to its expression in poblic!’

‘Uh, sure.’

‘We’s the democratic majority in BC, so we’s gonna defoine its future. And as Brossels City defoines the Brossels empoire, as the Brossels empoire defoines the world, the whole world’s gonna be doggifoied! Roight?’

‘Roight.’

‘So we’s gonna shoite whereever we pleases! Roight? Roight? Roight?’

De kolonel wist van verontwaardiging niet meer wat ie deed. Riep ie ‘roight’ of zat ie

237.

 

te blaffen? Z’n muil stond in elk geval op maximum bijtbreedte. Wou ie Al de strot afbijten? Zuur spatte op Als wangen en hij keek in een lillende roze diepte die nooit Mint Mouth Freshener had gekend, maar hij hield wijselijk z’n eigen mond en die aanpak loonde, want na vijf minuten blaffen klapte de kolonel dicht, raapte z’n pijp op, deed er verse tabak in, stak hem aan, trok er enkele keren goed aan zodat de kamer weer mild naar mout rook en glimlachte.

‘Another drink, Al?’

‘No, thanks.’

‘A wock then?’

Ze kuierden door Coockleburgh. Even luchten. Of wat Al aanging, bijkomen. Georges was alles vergeten. Of deed ie maar alsof? Ze liepen een kwartiertje rechtdoor en Al kwam er niet toe wat te zeggen. Dat je gesprekspartner bijna een stuk uit je wang bijt schept afstand.

‘Aah, the world looks good,’ zei Georges.

Al keek de andere kant uit maar ook daar maakte het uitzicht hem treurig. De straat verwoest. De huizen omver. Niet gesorteerde vuilnis. Een hond met geweer die in open lucht service kreeg van twee overdadig opgemaakte mensenmeisjes. Een zebrapad met een geflambeerd oudje.

‘Jo, de werreld ziet er goed ot,’ zei Georges.

Al kreeg een schok. Vergat de stad. Had zin aangenaam verrast te zijn en kon zich niet meer inhouden.

‘Aantwaarps?’

Aantwaarps, de taal van genieën, dichters, veroveraars en superieure minnaars, ooit gesproken door tallozen, nu een dode taal; de taal van Groet Aantwaarpe, nu door de zee overspoeld ten noorden van de dijk tussen Tree en Willow Brook waar vaak nog de bolle bierglazen aanspoelden die ooit de Beschovving kenmerkten. Ah, gloria mundi! – Of in het Aantwaarps: ‘Madam, nieks da blaaft.’

238.

 

‘Mor ga klapt Aantwaarps!’ riep ie.Georges gniffelde. ‘Ga toch oek?’

‘Jo. Mor ga! Hoe kan da na?’

‘Ah. Waddies de volmokste tol van de werreld?’

Goed, Georges’ Aantwaarps was niet perfect. Maar dat was niemands Aantwaarps nog, want na eeuwen bloei met zoveel welige varianten en eeuwen graf was het een klus éen versie van de glorieuze taal te klappen. Al bekeek Georges evengoed met nieuw ontzag. Fraai accent. Voor een hond. En al had z’n pijp al een indicatie gegeven, nu bleek ie ook écht een intellectueel te zijn! Voor het eerst leerde Al iemand kennen die ook dode talen had gestudeerd. Jaren woordenschat blokken had zin gehad. Hij en Georges waren uitverkorenen en misschien moest ie die uitval van Georges net toch maar zien als een kleine karakteriële afwijking.

‘Aantwaarps?’ zei Georges, ‘Man, ies er een aander tol mè zoeveul kwollifikosse veur intimitaat? Mè zoeveul pluts veur nuaans?’

‘Nei.’

‘Wul daan. Wried spatig da niemaand ’t nog klapt. Mor ’t veurdeil is: niemand dien oos kan begrapen, eh?’ Georges’ ogen glommen. ‘Waddakiek a wulde vroge: kunde ga ’t actieplaan van de post deurgeive, Al?’

‘ ’t Actieplaan van de post?’ Al stond perplex.

‘Jo motje. Gift het deur on oos en bewaast de menshaad ne groeten dienst.’

‘Iek kennekiek gien actieplaan ba de post.’

‘Al, wie ziet er kut ba den top van de post? Ga of kiek?’

‘Plaans? Mor da kenne ze nie ba de post.’

Georges beet zo hard op z’n pijp dat Al een stapje achteruit deed.

‘Of course,’ riep ie en hij vergat de taal met de meeste nuances, ‘they has an action plan! The fools wonts to resist. They needs a plan to do so!’

239.

 

Of course,’ zei Al vlug.

‘Look around, Al. Oll them skoy skripers flattened. Oll them sloicers croshed. Oll them poor people cronched to death. No electricity, no water, and worst of oll, no tension regulitor. You wonts more of it?’

‘No.’

‘Then you agrees it would be a lot better if the Canoine World Council got the plan to anticipite the Post Office’s moves without losses and tike over the world in one go.’

‘Bot hasn’t that happened ollready?’

‘Umm. There is some snags.’

‘Snags?’

‘Yeah. For example, them postmen whot doesn’t wonna believe the Post Office’s been abolished.’

Dat klopte. Al knikte.

‘You’s gonna have to be terribly diplomatic to get hold of the plan,’ Georges keek Al joviaal aan, ‘veur die gaaste te euvertoige a da plaan te lotte zien. Veur ze misschiens zelfs de hiel zok te lotten oepgeive. Mor zadega giene groeten diplomot? Nie vriend mè iederien ba de post? Zelfs mè bepolde belankrake honden? Hondinnen?’

Georges knipoogde.

Bing, dacht Al pissig. Georges hield Al voor Bing. Bing had weer de hemel beloofd en Al zat gatver weer met de shit.

‘Ga got in de bovenste schoif liege ba hum, Al.’

‘Ba wie?’

‘Ba TD.’

‘TD?’

240.

 

‘Topdog. De veurzitter van de Canoine World Council.”Wel,’ zei Al, ‘vertelt Topdog mor dattum da plaan oep zaanen boik kan schrave.’

Georges keek Al ontzet aan. Dan weer woedend. Dan weer kordaat.

‘No,’ zei ie, ‘Oy has not heard that.’

‘Yes, you has.’

‘No!’

‘Yes!’

Maar waarom, lieve mensen, hield Al toch zo voet bij stuk? Waarom begreep ie niet dat ie nu uiterst gevaarlijk aan de gang was? Omdat ie in gedachten nog met handen en voeten tegen Bing te keer ging, waarschijnlijk, tegen zijn praatjesmakerij, zijn beloverij, zijn perenstoverij, en niet tegen die arme Georges. Doodjammer, want Georges kon niet tegen mensen die zich niet aan beloftes hielden. Zijn beloftes. Aan hogerop. Hij had helaas hogerop het plan al toegezegd. Succes gegarandeerd. Hij hapte nu naar lucht. Of naar Al? Hij trilde. Hij trok voorzichtigheidshalve z’n pijp uit z’n bek. Hij wachtte tot ie weer kalm was en zei:

‘Al, Oy’s gonna ask this jost once: did you sigh No?’

‘No. No, Oy meant Oy said Yes.’

‘Yes?’ Georges keek hoopvol, ‘you said Yes? You’s gonna do it?’

Al slikte. Hij kon niet meer terug. Hij hoopte alleen nog dat Bing hem fout ging begrijpen en niet meer zou aandringen. Hij kon maar beter heel snel praten.

‘No! Oy said Yes you heard me sighing No to your suggestion Oy’d give you dogs the Post Office’s action plan.’

Georges zweeg terwijl de wereld langzaam ronddraaide en hij de zin ontcijferde en boog dan het hoofd.

‘OK,’ zei ie. ‘Terribly sorry. Escort!’

Vier grote militaire honden verschenen uit het niets.

241.

 

‘Execute him.’

Al werd wit, wou tegenspartelen, maar de vier kenden geen pardon, grepen hem stevig vast en marcheerden hem met grote passen naar de plek tegen de muur met gaten die hij al kende.

‘Sorry, chap!’ riep Georges nog.

‘Doesn’t Oy know you?’ zei eén escortehond.

‘Uh, yes,’ zei Al moeizaam, ‘Oy thinks so.’

‘Oh, don’t worry, it’s gonna be over in a flash. We’s professionals.’

Al glimlachte dankbaar, maar hij was niet in de juiste stemming voor dit soort flash.

Op dat ogenblik klonk er hartverscheurend gejammer op. Een geluid uit voorhondse tijden. Wat je hoorde wanneer een ouwerwetse auto op wielen en een onvoorzichtig huisdier elkaar vonden, het huisdier nog leefde maar zich met verlamd achterlijf naar het trottoir moest voortslepen en intussen onbeperkt kennis gaf van z’n leed. Het wekte zoveel medelijden dat de vier honden van de escorte ervan stil stonden. Ze keken om en ook Al kon zich ver genoeg omdraaien. Een extra-grote hond kwam op dure hoge hakken in een wild flapperende regenjas en met een van alarm vertrokken snuit maar even goed elegant aanrennen.

‘Al!’

De extra-grote hond viel om Al heen en Al rook Chanel nr 5.

‘Al!’

Al was er wat beduusd van, mede omdat de hond hem al stond te tongzoenen. Gelukkig trok ie z’n tong weg om Al geroerd aan te kijken.

‘Oh you wretched thing! About to shoot you, is they?’ Hij wachtte het antwoord niet af en draaide al naar de escorteurs. Dikke tranen schoten in hun richting en ze wipten vlug uit de weg. ‘No! Oy is not gonna let it happen!’

‘Bot ma’m -‘

242.

 

‘Oy’s colonel Katia. Hand this prisoner over to me!’

Al haalde opgelucht adem. Hij had niets tegen homofielen, integendeel, zijn beste vrienden waren homofiel, maar hij was toch meer op z’n gemak bij intimiteiten met het vrouwelijke geslacht. En kolonel Katia was die Meess Beech. Ze hield hem voor Bing en Bing had haar al goed gek gemaakt. Heheh. Toch goed deze keer dat men hem voor Bing hield (xlviii).

‘Bot’ zei de escorteur met de meeste strepen.boom-waar-georges-achter-zit-oi-frame.jpg

‘No bots! Oy can order you about! Ask colonel Georges! Colonel Georges?’

Kolonel Georges was nergens te zien.

‘Colonel Georges,’ zei kolonel Katia streng, ‘Where is you?’

Georges kwam vanachter een boom en knikte minzaam.

‘Georges, tell them to give me the prisoner!’

Georges haalde z’n pijp uit z’n bek en klopte ze diplomatiek uit tegen de stam.

‘Georgie,’ zei kolonel Katia met pijn, ‘You loikes me so motch. So whoy can’t Oy tike Al with me?’

‘Katia, please.’

‘Love can do so motch, Georges. For our cause. Afterwards they ollwhys sees the world our why. As you knows.’

Georges bloosde. De halbstarken van de escorte luisterden met grote oren en hij wou dit gesprek graag puur professioneel houden.

‘Georgie, jost one last hot love scene first with him. Would you denoy me that?’

Georges z’n staart ging heen en weer, of ie nu wou of niet. Dat Kolonel Katia hem tussen de regels door haar liefde niet ontzei beviel hem. Aah, de gloed van haar dierlijk magnetisme! Maar hij worstelde met z’n principes.

243.

 

‘You can’t ask me not to do moy duty, Katia, ‘ zei ie schor.

‘No, Oy can’t.’

‘Bot if oy isn’t here, you can’t ask me, can you?’

‘No.’

‘Oll roight then. Oy isn’t here!’ En weg was ie. Onzichtbaar achter z’n boom. Een eerste klas CIA-agent.

‘Uh?’ De escorte aarzelde. ‘Where is he?’

‘Who?’ zei kolonel Katia.

‘Colonel Georges.’

‘Colonel Georges? Bot he hasn’t been here!’

‘Hasn’t he?’ De leden van de escorte fronsten, zochten verwoed achter de diverse bomen maar konden kolonel Georges nergens meer vinden. Ze keken elkaar hulpeloos aan. ‘OK,’ zei sergeant Skip, ‘jost shoot him.’

Ze duwden Al tegen de muur.

No!’ riep kolonel Katia. ‘Who told you to?’

‘Colonel Georges.’

‘How could he? He hasn’t been here!’

Sergeant Skip keek verward, maar korporaal Snap riep: ‘Who’s given os this goy then?’

Nu was kolonel Katia de kluts kwijt. Maar niet lang. Haar ogen werden alweer vochtig en ze keek zo ontroerend.

‘Goys, please, would you denoy me this koindness?

De honden keken elkaar aan.

‘Would Oy denoy you moine?’

244.

 

Ze begonnen éen voor éen te kwispelen, en de kolonel sloeg haar arm om Al en liep met hem weg.’Toodle-oo, boys!’

‘Toodle-oo you too, colonel!’

Al haalde opgelucht adem.

Hoewel. De kolonel had een veel te hoge temperatuur.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

245.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s