Oh, Al!

Waarin …

De kolonel glimlachte zoet, knoopte plechtig haar kaki regenjas open en hups, ze leek op een grote vleermuis. Ze keek triomfantelijk. Al had al van zodra ze de flat ingekomen waren ter preparatie op een poef gezeten drankjes tot zich moeten nemen en hij was al teut genoeg om haar te willen plezieren. Hij deed of ie onder de indruk was.

‘Oh!’ riep ie.

Duur doorkijkondergoed. Fluo rose, zoals de satijnen lakens, de kussens, de gordijnen, het behang en aan éen muur een neon hartje dat teder bzzzz deed. Op het Louis XV-nachtkastje videoschijfjes. Longer Than Forever. Once and ollwhys. This heart of Moine. Kiss an Angel. Krizy for You. Into the Noight. Ja, de kolonel hongerde naar romance, maar wie niet, eh?

‘Pssst!’

Al keek op van Kiss an Angel, de kolonel trok ergens aan haar bh en floep, Al moest als de weerga achteruit voor de twee verbazingwekkend scherpe dinges die naar hem toe sprongen. Hij was wel blij dat ze maar met z’n tweeën waren.

‘Fasciniting, eh?’ zei de kolonel (xlix).

Al wou positief blijven. Smaakvol, die slaapkamer. En niet echt vulgair maar speels, dat rose. Een beetje dubbel! Relativerend! Katia was niet alleen emotioneel vrijmoedig maar ook, Al glimlachte vertederd nu hij haar als dusdanig herkende: een intellectuele! Een militaire, maar met een sterke drang zowel naar expressie als naar het hogere. Bij vrouwen en honden kon dat nu allemaal. Hoe complex je ook in elkaar zat, deze formidabele multicultitijd gaf je ruimte om te bloeien. Iets om dankbaar voor te zijn, al was het de vraag of hij Vrouw en Hond ooit ging doorgronden, want intussen lag z’n intellectuele angstaanjagend te kronkelen op het bed.

‘Oh Al!’

246.

 

‘Uh?’al-kijkt-nr-beetch-lip-vooruit-oi-andere-arm-frame.jpg‘Love me!”Well, ummm … ”Love me! Love me!’

al-kijkt-door-vingers-nr-beetch-alarm-oi-aangepaste-arm-frame.jpgBekende passage. Ze had ook al geen slipje meer aan en ging zo zorgwekkend heen en weer dat Al er klam van werd. Gelukkig had ie zichzelf nog van geen enkel kledingstuk ontdaan en zat ie nog altijd op de poef. Wat was de zin van schuchterheid in het evolutieproces? Hoe kwam het dat er nog altijd timide mensen voorhanden waren als ze toch nooit aan copulatie toe kwamen? Al vroeg het zich af, terwijl ie uitkeek op haar hemelpoort. Hij sidderde. Hij wendde de blik af. Hij voelde een hevig verlangen naar hoogstaand denkwerk in afzondering, maar was ie moreel niet verplicht van Katia teal-op-poef-siddert-voor-beetch-oi-frame.jpg houden? Had ze hem niet het leven gered? Waarom voelde hij dan geen aandrang om haar van dienst te zijn? Hij keek weer naar haar poort. Nee! Misschien hadden de jongens hem toch beter geëxecuteerd. Wat had ie gedaan om zoveel passie op te wekken? Niks. Dit was Bings klote werk. De kolonel hield op met kermen.

al-op-poef-wendt-blik-af-van-beetch-oi-frame.jpg‘Oh come on, Al!’

Al zette z’n glas neer. Fout. Ze dacht nu dat ie er werk van ging maken. Hij kon niet meer terug. Nou vooruit dan maar. Al trok schoenen en sokken uit en klom op het bed. En hij hoefde zich geen zorgen te maken, Katia deed wel het werk.

‘Al!’

‘Katia!’

‘Katia!’ zeggen leek hem het meest voor de hand te liggen.

247.

 

‘Al!”Katia!”Al!”Katia!’

‘Al!’

‘Katia!’

Hee? Hij had z’n broek nog aan, maar de kolonel deed aan dieptewerking met een subtiele toets en ineens hield Al hartstochtelijk veel van haar. Hij glimlachte. Zij glimlachte.

‘Oooh.’

‘Aaah.’

Ze waren nu erg innig, vooral dankzij de kolonel en misschien kon Al voor de vorm best naar de klassieke koppeling toewerken. Maar net nu dacht ie aan Gerrie. Hij wou niet maar hij kon er echt niks aan doen. Gerrie. Kijk, daar deed ie het weer. Hij dacht wéer aan haar en hij kwam met een schok overeind.

‘Gerrie!’

‘Whot?’

‘Oh, nothing.’

‘Blown your horn?’

‘Whot?’

‘Shot your wod (l)?’

‘Oh. No.’

‘Darling, whot is it then?’

‘Katia, Oy can’t to this.’

248.

 

‘Oh no. One of them scenes agine, is it?”No, Oy honestly can’t. Eh, ummm, moy heart is ollready occupoied.’

‘Moy oh moy oh moy! His heart’s occupoied! We’s jost following our feelings, Al. Doing whot we has to. Ships in the noight. Quenching our thirst. We oll needs love!’

Kolonel Katia was echt een hedendaagse vrouw en hij wou haar best een genoegen doen, maar hij kon het niet helpen. Z’n pietje had er helemaal geen trek meer in. Hij keek haar waardig aan.

‘Oy’s got someone else, Katia.’

‘You didn’t tell me so last toime, Al.’

Bing. Al boog het hoofd.

‘So, this is oll?’ zei de kolonel, en ze klonk wat verbitterd.

‘Uh.’

‘Uh. Whot uh? Whot does that uh mean? Speak op! And articulate your words well! Is this oll you’s got to offer me in the fice of death?’

Al keek vol verlangen naar z’n schoenen en sokken. Had ie nu maar alleen met hen te doen!

‘Is it?’

‘Uh.’

‘Whot did oy tell you? Express your thoughts clearly, man!’

‘Yes.’

‘Foine, let’s have you shot immediately.’

Ze greep de telefoon, en Al schrok er zich ondanks alles toch weer een hoedje van, want hij had die ‘in the fice of death’ net niet serieus genomen, maar hij had keihard besloten Gerrie trouw te blijven en een held te worden en hoe kolonel Katia ook dreigde met het toestel, hoe ze ook schudde van woede, hij hield mond en broek dicht.

249.

 

Kolonel Katia zuchtte en drukte een nummer.’Sarge?’

Al kende de pijnlijke route naar de plek tegen de muur al van buiten, en deze keer stond ie zelfs al kant en klaar opgesteld met sergeant Skip en z’n escorte met de wapens in aanslag toen er iemand links ‘Kookoo!’ zei.

Ze keken alemaal naar links en het hoofd van kolonel Georges kwam vanachter een boom.

‘Kookoo! It’s me!’ zei ie. Haha. De kolonel hield van droge humor.

‘Shooting you, whot an oidea!’ zei kolonel Georges zodra ze alleen waren. ‘Later my be, bot not now. You’s got too motch talent, Al. Al?’

Al had de smoor in.

‘Al?’

Al was op van de zenuwen. Begrijpelijk, beeld je in: zoveel keren bijna geëxecuteerd en éen keer bijna fysiek gebruikt worden door kolonel Katia, was zeker evenveel punten waard als een executie.

‘Allei manneke,’ zei de kolonel aimabel, ‘doet a groete moil open en zegt iet! Allei! Kom! Veuroit!’

Bij zoveel warmte in de meest geschikte taal voor vochtige gemoedelijkheid had Al zin om te huilen. Hij keek de kolonel aan, gepakt als ie was, en ook de kolonel zelf kreeg tranen in z’n ogen. Ze stonden samen achter een plataan, boven hen ruisden de blaren in de wind en de wereld zwaaide langzaam en hypnotisch heen en weer. Al wankelde, de kolonel sloeg snel z’n poten om hem heen en hield hem recht. Minuten gingen voorbij.

‘You’s so useful,’ zei de kolonel, zachtjes meehuilend. ‘So very useful.’

Snuf snuf. Zoveel erkenning had Al lang niet gekend en het raakte hem.

‘Very very useful.’ Snuf. ‘Has you reconsidered things?’

250.

 

Al haalde z’n zakdoek te voorschijn.

‘Doesn’t you wonna help os after oll?’

Al snoot z’n neus.

‘Couldn’t you give os the postal action plan now?’

Al huilde een poos lekker door. Hij was in de war. Hij voelde zich enerzijds gevleid en anderzijds vaagweg verraden. Waarom had kolonel Georges er zoveel vertrouwen in dat ie ging ja zeggen? Had Bing weer de indruk gewekt dat er wat gematst kon worden? Dat ie de post wel te koop had voor de juiste prijs? Een nieuwe golf van treur- en ergernis overspoelde Al. Oh, waarom waarom moest hij Bings broer zijn? Oh, de ellende!

Kolonel Georges had hem ondertussen staan aankijken.

‘Listen, Al,’ zei ie, ‘we could start with something easy. How about liaising between Mr Fred and TD?’

Liaising?’

‘Yeah. Mr Fred is a friend, eh?’

Wel, bijna. Al knikte.

‘So the most wonted man in the world trosts you. ‘

‘Most wonted man in the world?’

‘Yeah. He’s on the ron. Our Canoine Army has eliminited oll Post Office top suits, sive Mr Fred. The swoine got awhy from their head quarters before we could get hold of him! Bot we must get him, get him at oll costs.’

‘Whoy?’

‘Well, problem is, in this poirate ridio broadcast Mr Fred’s declared himself,’ de kolonel snoof heftig en de afkeuring spetterde in dikke druppen uit z’n neus om hem heen, ‘leader of the free world.’

‘Whot? Leader of the free world?’

251.

 

Al begon te lachen. Niet te geloven. Meneer Fred! Konkelaar kronkelaar. Kikker die een os wou zijn. Weglopen met andermans veren. Was dit weer een goeie carrière move, leider worden van de vrije wereld?

‘The old schemer!’

‘You can sigh that agine.’

‘The old schemer!’

Maar, bedacht Al, meneer Fred had pluspunten. Hij was zo goed als ongevaarlijk. Hij ging z’n bh en slipje niet uittrekken, op bed liggen kronkelen en Al tot vleselijke gemeenschap proberen dwingen. Hij had Al evenmin opnieuw en opnieuw willen laten executeren. Meneer Fred had Al af en toe zelfs bij zich geroepen in het kantoortje bovenaan de trap in Whammle en hem waarderend toegesproken, gemeend of niet gemeend, maar Al had er zich wel lekkerder van gevoeld. Meneer Fred was ook postbode. Toegegeven, hij droeg nooit een pet, maar toch. Hij was lid van het Mystieke Lichaam. Hij stond net als elke andere postbode voor De Post. Hij was De Post. En De Post betekende wat. Al dacht met weemoed aan de sorteerzaal in Whammle. De uren contemplatie in stilte. Het gekraak van de oude canapé. Het getik van breinaalden. De onvergetelijk duffe warmte die in kolommen opwervelde boven de gietijzeren radiatoren bij de ramen. De heerlijk frisse smaak van het ene glas dorstwerend middel na het andere. De oprechte vriendschap van zoveel collega’s postbodes. Aaah, hoe onherroepelijk was ie al aan dat alles gehecht! Nee, dit mocht nooit of nooit vergaan!

Misschien dacht meneer Fred er wel net zo over. Wou ie daarom vechten voor de oude wereld waarin De Post kon bestaan. Misschien – Al kwam met een ruk tot de bevinding – was er bij meneer Fred echt sprake van moed en zelfopoffering!

Bij nader inzien had Al ook véel minder last gehad van meneer Fred dan van een dikke egoïst als Bing. Bing was een veel grotere zak. Meneer Fred had nooit gedaan of ie Al was. Hij had Gerrie nooit voor de gek gehouden en Al met de brokken laten zitten. Hoe meer Al aan Bing dacht, hoe meer ie vond dat meneer Fred best een zelfopofferaar kon zijn. Het was overigens goed dat er nog iemand onbaatzuchtig was. Wou vechten voor iedereens zelfbeschikking. Ja zeker! Misschien had meneer Fred z’n kleine kantjes, maar plotsklaps bewonderde Al hem om zoveel durf.

252.

 

Kriep kriep kriep.

Al en de kolonel keken om. Het waren gevaarlijke tijden, maar er kwam alleen een handgebreid oudje in een zimmerfrime aanschuifelen. Ze had haast, moest waarschijnlijk nog de speciale bus voor andersvaliden halen, maar ze was behoudend van gezindte en keek en passant zo afkeurend dat Al en de kolonel elkaar snel los lieten. Hun tranen waren intussen gedroogd en nu ze weer een heldere blik hadden, keken ze elkaar behoedzaam aan.

‘So,’ Al stak z’n handen in z’n eigen zakken, ‘Mr Fred got awhy?’

‘In a large postal package.’

‘No!’

De kolonel kon er niet mee lachen.

‘And where is he now?’

‘We doesn’t know. Bot,’ de kolonel keek Al betekenisvol aan, ‘Oy must foind him.’

‘You?’

‘Me. Order from above. Above above. From the Top.’

De kolonel was zelf onder de indruk. Dit was zo enorm. Zo belangrijk dat er stellig weer geëxecuteerd ging worden als ie niet slaagde, en deze keer, haha, ging ie zelf tegen de muur.

‘And is you gonna foind him?’ zei Al.

‘Of course.’

‘Sure?’

‘Yeah. You is.’

‘Oh.’

‘And to mike sure oll honour goes to the roight person, Oy’s gonna introduce you personally to TD.’

253.

 

Alle eer. De zak bedoelde dat Al weer tegen de muur mocht als het fout ging!De kolonel gnoof.’An exceptional fivour!”Thanks. Who’s TD?’De kolonel keek beheerst voor zich uit of ie een vreselijk ongepaste vraag had gehoord. Dan zei ie zorgvuldig:

‘Topdog.’

Hij zei het of z’n mond compleet droog stond, zo respectvol dat Al er nog nieuwsgieriger van werd.

‘Top Dog?’

‘Well,’ de kolonel zocht en vond z’n pijp en z’n blik saustabak, hevelde shag over naar de pijpekop, drukte alles goed aan met een speciaal stokje, stak de pijp deskundig in z’n bek en in brand, en keek Al aan door de dichte rook, ‘let’s have a look at his Joyous Entry into Brossels first.’

‘One-two! One-two! One-two!’

Hoe gehecht aan zelfbeheersing ook, kolonel Georges applaudisseerde extatisch en riep ‘one-two one-two’, samen met de duizenden en duizenden hondensoldaten in de diepte tussen de wolkenkrabbers, samen met de duizenden toeschouwers op de stoep, samen met de miljoenen thuis voor de regulitor, samen met heel Brossels City, samen met heel de Brossels Empoire, samen dus met zo goed als heel de beschaafde wereld, samen met de miljarden die zo veel van orde en tucht hielden en met z’n allen samen liever niet uit de maat wilden vallen. Het galmde dus wel een beetje in de kamer achter z’n gat.

De kolonel had een suite opgevorderd op de hoogste verdieping van het historische Ministerie van Arbeid, nu een hotel gespecializeerd in massages voor ouwe mannetjes met geld, en hij en Al keken naar de zegevierende intocht van het hondenleger in Brossels City. De kolonel buitenmate gefascineerd, Al minder. Legioenen precies even grote honden gevolgd door legioenen precies even grote mensen onder de leiding van honden marsjeerden als éen hond links-rechts, links-rechts links-rechts door Brossels City, vreugdevol toegeblaft door duizenden

254.

 

plaatselijke honden en toegejuicht door hun mensen onder zulke dichte tickertipewolken dat de straat verduisterde. De tickertipe was niet de enige oorzaak van de duisternis. Er was de productondersteuning. De gebruikelijke met de mensen- en hondenmassa meevliegende wolken saturatieconsumenteninformatie voor het merk van de dag, aangepast aan de uitzonderlijke situatie. Goed, driehonderdduizend tintelende rechthoekjes en vijfduizend vliegende panorama’s van driehonderd meter op tweehonderd moesten vandaag contractueel het universum vertellen dat WuZZ worst was with a BuZZ, maar het beeld van de worst alterneerde met dat van een welwillend glimlachende Topdog. WuZZ en Topdog waren elkaar waard, dat was duidelijk.

Honderden sr-camera’s registreerden en ontelbaren zagen thuis op het scherm zijn triomf. Hoe de honden marsjeerden achter de fiere wit-fondant hondenvlag met 88 tanden in vier rijen, het symbool van de macht van het herenigde samenhorige hondenvolk. Hoe ontelbare bejaarden op krukken en in rolstoelen beverig V-tekens vanop de stoep maakten en juichten.

‘Moind blowing, eh?’ zei de kolonel.

Vliegtuigen brulden in formatie boven de stoet. Om de zoveel blokken voetvolk pompte er een glimmende band de lucht vol De Souza en het hondenleger schreed in dikke rijen twaalf dik van Coocleburgh langs de Smoll Ring naar het oosten tot aan het kruispunt met de Roo Roll. Vandaar stapten ze door de Roo Roll zelf, door de triomfboog van Jubilition Park, voor de gelegenheid verplaatst naar de Roo Roll, over Cold Mount Plaza tot bij de vroegere Palace of Jostice, en vandaar heel de Avenue Lewis door tot aan Chamberbush, waar de stappers gelegenheid geboden werd (eindelijk, wat een opluchting!) tot à volonté publiek piesen, kakken en een beetje hondse fornicatie links en rechts in het groen.

De stoet begon met dichte peletons van vrij kleine identieke maar ernstig kijkende groepen stratiers die bij diverse wapens hoorden, getuige daarvan de fier voorop gedragen vlaggen. Vooraan liepen bij wijze van oye-catcher, detachementen mini-hondjes in rubber voor chemische oorlogsvoering, maar geleidelijk werden de strijdvaardigen in de pelotons groter van gestalte, en aan het eind ging het om serieuze bully’s ter grootte van kalveren die vrees zouden opgeroepen bij het oudere menselijke publiek, hadden ze er niet zo bedwongen en proper uitgezien, als ijzeren vuisten in vers gewassen witte handschoenen.

255.

 

Kolonel Georges hield op met juichen en keek Al bijterig aan.’Whot about you?”Me?”Isn’t you gonna applaud?’

Nee dus. Al had er echt geen zin in. Hoewel. Hij wist niet waarom niet. Hij dacht goed na. Omdat, besefte hij, diep vanbinnen z’n maats van de post nog altijd om z’n loyaliteit smeekten.

‘Well? Doesn’t them brive chaps deserve your respect?’

Vooruit dan maar, klap klap klap. Maar kolonel Georges’ oogjes bleven blikkeren.

‘Fervour, Al!’

Klap. Klap. Klap.

al-disgust-oi-frame.jpg‘Hey! Whot’s this? Frankly, whot shitty clapping is that, man? Loike you’s lime. Or dead. Loike you’s afride too motch clapping would mike you puke! No! Ardour! Fever! Holy fock, give os some foire!’

Klap. Klap.

Dierlijk gegrom. Getrappel. Ai, meneer ging vreselijk in Als been bijten! Al applaudisseerde uit benauwdheid dadelijk verwoed, en omdat ie even rustig wou kunnen treuren over hoe het de wereld was vergaan, deed ie er dan nog maar een kwak bovenop: ‘How flashy!’ riep ie. ‘Oh how sweet, them uniforms! Tiptop! And how incredibly strong, how lean and mean them boys looks!’

Hij hoorde het zichzelf roepen en het was of ie Bing hoorde, of heel het kantoor van Whammle hem meewarig aankeek. Hij bloosde onzichtbaar.

Georges kwam tevreden recht. ‘Yeah, grite, isn’t they?’

256.

 

‘Nearly human.’Georges knikte enthoesiast.’They’s got bockets and bockets of human DNA in them. They’s part of the grite reverse movement.”The grite reverse movement?’

Precies. Tot nu toe was er ter veredeling van de canoine gene pool meer en meer menselijk DNA binnengespritst bij honden en generatie na generatie waren ze vervolmaakt om uit te komen bij hondse meesterwerken als (de stem van de kolonel ging aan het zingen) kolonel Katia. Perfect menselijke vingers in plaats van protheses op batterijen, perfect menselijk strottenhoofd in plaats van een slim doosje dat je hersens scande en hondengedachten omzette in gesproken Brossels, en perfect menselijke tieten zodat je rechtmatige lustgevoelens met de juiste uitrusting kon beleven. En dat allemaal naast een superieure hondse staart, neus, gehoor en verstand.

‘Bot you can now have one too!’ zei de kolonel vlug, of ie mogelijke afgunst de pas wou afsnijden

‘Have whot?’

‘A tile.’

Ook mensen gingen genieten van verbetering want het Canoine Research Institute ging er kweken met extra honds DNA en het instituut ging bestormd worden. ‘For who,’ de kolonel glimlachte uitvoerig, ‘among humans wouldn’t pie a fortune for a tile? For canoine agility? For canoine olfactory capacity?’

‘Yeah, who wouldn’t?’

‘Al, Oy could arrange a tile for you soon!’

Nou, daar moest Al nog even over nadenken, maar de kolonel bleef ronken van vervoering, want beide benaderingen, extra menselijk DNA bij honden, en extra honds bij mensen, gingen naar elkaar toe groeien, en binnenkort liep er maar éen soort intelligent wezen meer op aarde rond: de Hond, de Hond in zoveel diverse

257.

 

vormen.’Beautiful, eh?’

‘Oh yes. Beautiful.’

Het lukte Al niet om echt geestdriftig te klinken. Beneden op straat en in belendende panden keek overigens ook niet iedereen verrukt naar de dichte rijen rottweilers van éen meter negentig in goed gepoetste laarzen. Mensen waren hun huizen uit georganizeerd langs het parcours van de stoet, vooral uit de leuke en honden hadden ze overgenomen. Voorgoed? Zij stonden nu op de balkons fondant-witte hondenvlaggen te zwaaien. Een beperkt aantal menselijke bewoners was mogen blijven als ze er interessant, sexy of als dienstbodemateriaal uitzagen. Maar genoeg ondermijnende praatjes, want de honden op de balkons werden nu hysterisch: aan het eind van de stoet kwam langzaam een lange slanke donkergrijze open auto aanrijden met op de achterbank een pukkie met een gezwollen kop.

‘There he is!’ riep de kolonel. Z’n stem brak. Grote bollen transpiratie knalden uit z’n voorhoofd. Z’n staart begon de balustrade te geselen, en hoe ruim z’n regenjas ook was, Al zag eronder niet alleen de staart van de kolonel omhoog staan.

td-wuivend-kleur-photogenie-frame-wit-weg.jpg‘Who?’

‘TD, Topdog, our new canoine ruler.’

‘Him?’

‘Yes, yes, yes indeed!’

TD stond nu recht op z’n kromme pootjes in z’n praalwagen en groette het duizendvoudige publiek sober. Tientallen mensenvrouwen probeerden door het cordon te breken en het mopsje hun biby aan te bieden. En dan weten dat biby’s zo

258.

 

zeldzaam waren! Een keer lukte het helemaal, moest de open auto halt houden en slaagde de vrouw er in haar kind tot bij TD te heffen.

De biby keek verbaasd, maakte een vrolijke grimas, stak een handje uit – en voelde aan Topdogs neus!

‘Look! Look at that!’ Kolonel Georges viel in katzwijm. ‘How tender! How sweet! How canoine!’

TD rimpelde kindjeslievend z’n neus. Spanningsregulatorcamera’s zoemden van alle kanten in op die natte neus, duizenden camerafoons links en rechts van de stoet flitsten en zowel de vliegende panorama’s van driehonderd meter op tweehonderd als de talloze tintelende consumenteninformatierechthoekjes dupliceerden bibyhandje en hondenneus duizendvoud – met geluid, want heel de wereld kon op dit moment de moeder glashelder horen.

‘Yeah,’ zei ze. ‘Toppie’s fonny, isn’t he, Jackie biby?

‘Ow. Ow. Ow.’

Kolonel Georges haastte zich door de suite heen naar de badkamer. Hij was van de alteratie z’n kwakkie kwijt. Hoe relationeel verrijkend: Topdog die ‘Toppie’ genoemd wordt! Eén moment maar, want een oogwenk later waren vrouw en biby verwijderd en zette de stoet zich weer in beweging, maar het gebeuren bewees dat TD aards was en gevoelens had, zoals wij allemaal, en het communicatiebureau Total Spin verspreidde ogenblikkelijk wereldwijd het verhaal dat Topdog privé ook bekend stond als Big Woowoo en geweldig van biby’s hield, even hard als biby’s van hem, en in de in miljoenenoplage verspreide video zag je z’n staart kwispelen terwijl ie Jackie biby aansnoof. Topdog hield volgens Total Spin overigens even geweldig van oudjes. Ging vaak op bezoek in rusthuizen. Spreidde z’n aandacht over alle relevante doelgroepen. Een Groot Heerser.

En toen was de straat beneden het vroegere Ministerie van arbeid weer leeg. Het was voorbij. Er lag alleen nog een dik tapijt tickertipe en in de verte kon Al de stoet nog De Souza horen pompen.

Kolonel Georges had wie zal ooit weten hoe een andere propere broek in het hotel weten te versieren. Ze zat zelfs scherper in de vouw dan de vorige maar hij en Al

259.

 

wisselden geen woord over het incident. De kolonel had overigens niet de minste last van post-seks tristesse. Nee, hij trok stevig aan z’n pijp en zong ‘pom pom pom pom’. Het had hem een onheilspellende inspanning gekost, maar hij en Al volgden nu stapvoets de stoet van Topdog in de Saab van Georges. Een hele menigte typische gatlikkers en klaplopers probeerde trouwens Topdog te volgen en verstopte de straat achter z’n wagen, de allerlaatste in de stoet, maar Georges zwaaide met z’n CIA-kaart, en hupsakee, twee agenten uit Topdogs cavalcade maakten de nodige dreigende gebaren, de massa week uit elkaar en kolonel Georges reed rustig in z’n fraaie wagen achter een wuivende Topdog aan, alsof het zo hoorde.

‘Whoy does we follow him, Georges?’

‘Oy’s gonna introduce you to Topdog, isn’t Oy?’

Juist. Maar onverwacht zwaaide Topdogs wagen weg van de afgesproken route en Topdog maakte, omringd door z’n gemotorizeerde politie, blijkbaar tegen hoge snelheid een ommetje. Zwiep. Links de hoek om.

‘Al, put your sifety belt on!’ siste kolonel Georges langs z’n pijp heen en hij drukte het gaspedaal in. Zwiep. Links dezelfde hoek om. Rechts de hoek om. Nogmaals rechts. Ai. Eenrichtingsverkeer. Topdog had grote haast, maar kolonel Georges kon hem volgen, al moest ie enkele ouderlingen omverrijden, hoewel ook niet meer. Hij moest wel plankgas blijven geven – tot een schok van herkenning Al rechtop deed zitten.

‘Hey, whot is this?’

De 5 km-borden, de asverleggingen, de Robinia’s, de homofielen in witte gympies onderweg naar Magnolia Park! Topdog reed Loilac Line in Whammle in!

‘Stop!’ zei Topdog en z’n chauffeur hield halt voor een bongalow. Een bongalow? Dé bongalow! De Bongalow!

‘Bot this is Gerrie’s plice!’ riep Al.

De kolonel hoorde hem niet. Hij parkeerde de Saab tegen de trottoirband drie meter verder, zette de motor af, trok de handrem zorgvuldig aan en zat met z’n hoofd te schudden. Hij kon er niet bij. Hij keek Al aan.

‘Whot the fock is he op to?’ zei ie.

260.

 

‘Who?”Topdog. And where on earth is we now?’Waar ze waren, wist ie dat niet, onze kwakkieschieter? Hij als kolonel bij de inlichtingen? Of deed ie maar alsof? Al werd er kregel van.Al zuchtte. ‘In Whammle.”In the middle of nowhere. Bot Topdog seems to know his why here pretty well. Whot’s he looking for here?’

Al zei niets maar het was hem vreemd te moede.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

261.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s