Koud zweet.

Waarin …

Georges hield z’n hoed voor z’n hart en schreed plechtig langs Al op door de indrukwekkend glimmende marmerhal naar de volgende reusachtige mahoniehouten deur. Het duurde en duurde. Links en rechts dure reuze-olieverfschilderijen van Topdog in diverse histrionische poses. Kikkerperspectief.

Zodra ze bij de deur waren, zwaaide ze open en stonden ze in een gelijkaardige hal, maar in zwart in plaats van crèmekleurig marmer, en langzamerhand kwamen ze zo vooruit, van een hal in zwart naar een hal in roze, naar een hal in ossenbloed naar een hal in grijs, naar een hal in koffiebruin naar een hal in stratchiatella naar een hal in koffie verkeerd naar een hal in bleekblauw naar een ha in roestrood naar een hal in pauwenogengroen naar een hall in sneeuwwit marmer.

‘Twelve,’ zei Al.

‘Twelve?’

‘Twelve holls.’

‘Shhhht!’ zei een hond in een livrei met kwasten. Hij stond onbeweeglijk achter een reuzewandtapijt met veel gouddraad. Het hing dertig centimeter van de muur zodat de hond in livrei er net achter kon om shht te zeggen en stelde Topdog voor, te paard op hertenjacht in de tenue van Hertog van Brabant. Hij keek Al strak aan – de hond in livrei.

De laatste deur zwaaide open en de ruimte zinderde. Topdogs studeerkamer. Er viel kouwelijk licht binnen door een enorm raam waarachter Brossels zich in de diepte uitstrekte. Het plafond was zo hoog dat het niet meer te zien was en er hing een dikke geur, de geur van een in vele stiekeme sessies afgeknauwde canapé waar je de hondenharen nooit meer van af geborsteld zou krijgen, maar ze zagen niets wat op een canapé leek.

‘He’s not here,’ zei Al binnensmonds.

283.

 

In de verte in het licht van een bureaulamp een bureau van royale afmetingen. Erop een ditto vlekkeloze gifgroene buvard en inktpot. Ganzeveer omhoogstekend uit een koker. Dit bureau werd nooit echt gebruikt. Dit was show. Erachter weer een reuzeportret, zonder twijfel van Topdog, maar je zag er alleen z’n pootjes, gehuld in historizerende muiltjes. De rest verdween in de duisternis. Alles was in pre-Brosselse stijl, allicht om de continuïteit van de macht te suggereren. Maar geen Toppie zelf.

‘No, he isn’t,’ fluisterde Georges. Hij begon te wiebelen. Hij was niet op z’n gemak. ‘Let’s go.’

‘Yes, let’s go.’

Georges had eensklaps grote haast om weg te komen. Ze draaiden en zagen de hond in livrei achter het doek al boos fronsen, toen ze gekuch hoorden. Georges draaide snel weer naar het bureau. Nog altijd niemand te zien, maar weer dat kuchje.

Ze staarden in de duisternis maar pas toen de hond in livrei discreet wees, zagen ze hem. Topdog. Rechtop achter het bureau maar hij stak er niet boven uit. Hij deed een stap achteruit en nu zagen ze hem goed, met z’n voorste poten op z’n rug. Georges slikte. Hij was onder de indruk. Al voelde zich heen en weer geschud tussen medelijden, afschuw en fascinatie. Treurig, zo’n petieterig stukje kut. Zo banaal lelijk. Zo weinig woest. Zo bureaucratisch. Zo ontnuchterend hondachtig, zo weinig menselijk, zo beestig. Veel hondser dan kolonel Katia. Zo slobberig. Zo ros. Zo veel kop, en alles krom en bol en uitvergroot aan z’n kanis. Tot en met de wimpers, die hem iets verfoeilijk hoerigs gaven. Arme Topdog. Al had met hem te doen. Wat hem bovendien onbegrijpelijk schokte was hoe hij daar in z’n blote flikker stond. Al had hem op honderdduizend afbeeldingen nooit anders gezien dan in een pak. Dacht ie. Rechtop op de achterbank van z’n auto tijdens de triomftocht droeg ie het fijne donkere pak en de zijden das van de moderne zakenman – in zakformaat (liii). Nu stond ie daar op z’n achterpoten of ie zo uit de douche kwam. Naakt. Nee, wie uit de douche kwam was nat en natuurlijk, maar Topdog stond er droog en rustig bij, of het zo hoorde volgens het protocol, steunend op z’n stabeen en z’n andere kromme pootje een beetje scheef, als een standbeeld, of ie hier met opzet z’n blote gat toonde. Of hij mocht wat Griekse goden en Romeinse keizers mochten. Mensen, kijk hem hier in al z’n onaantastbare glorie!

Z’n glorie was ook wat groot voor z’n figuur en stond als een snoerloze B & D van vlees

284.

 

lichtjes scheef omhoog. Eén bal was veel bescheidener van omvang en garandeerde Al dat dit een authentieke hondenpik was. Geen geïdealizeerd marmer. Al kon er niet naast kijken en het kon niet dat Topdog geen weet had van zichzelf, maar hij keek onverstoorbaar toe hoe Georges bleek en transpirerend met z’n hoed voor z’n hart de laatste vijftig meter naar de heerser van de wereld waardig zonder flauw te vallen probeerde af te leggen. Al deed z’n best om mooi op gelijke hoogte te blijven.

En daar stonden ze dan voor hun gesprekspartner. Topdog stak z’n kin vooruit en keek hen met z’n zwarte knikkertjes uitdrukkingsloos recht in de ogen. Hij zei geen barst.

‘Eh,’ zei Georges – zonder het te willen.

Topdog snoof diep of ie Georges extra op stang wou jagen.

‘Eh,’ zei Georges, en kijk, hij had zich weer onder controle, deed of ie zelf een figuur van groot gewicht was, en loste het probleem van ‘hoe spreek ik nu Topdog beleefd genoeg aan?’ slim op door niet Topdog maar Al aan te spreken.

‘Al, meet the secretary-general of the Canoine World Council ltd, Supreme Servant of oll Dog Lodges on Earth, First and Homble Worker for our doggish future, ‘as bozzy as a billion bees’, ‘a dog kipable of grite passion and terrible cruelty’, ‘the woisest and most canoine one’!’

Het was een beetje veel, maar hij toverde het toch maar met machtig veel cachet uit z’n bek. Mooi.

‘Most honoured,’ zei Al.

Topdog stak een poot vooruit en Al schudde ze. Intussen stond die pik daar. Topdog bleef Als hand schudden en draaide uit beeld en hoe lenig waren honden! Topdog stond nu al handenschuddend met hem toch achter Al en Al voelde z’n bilnaad koud worden. Hij keek gealarmeerd naar Georges. Georges glimlachte met een scheef bekkie. Ineen stak Topdog z’n natte neus helemaal in Al en Al maakte een sprongetje en hij wou boos worden maar Georges siste: ‘No!’

‘No? Good God, he’s sniffing op moy bom!’

‘It’s a grite honour!’

285.

 

‘Now whot?’ zei Topdog achter ze.Ze sprongen in houding. Hij keek hen ernstig aan. Hij was klaar met de preliminaria.’Sir,’ zei Georges, ‘so this is Al.’

‘Aaaaal,’ zei Topdog. Wat een stem. Ze kon niet uit z’n borstkastje komen, tenzij hij lang geoefend had om zo’n grote kolom lucht in z’n longen te doen vibreren.

‘Eh, good morning sir,’ zei Al.

‘Al is a leading force in the Postal Service.’

‘Yeees, Oy heaearrrd so, Al!’

‘And a great expert in love,’ zei Georges.

Heh? Al viel bijna om. Hoe kwam ie daarbij? Ach, Bing! Maar allicht niet slecht was voor Al.

‘Oh?’ zei Topdog. En die oh klonk al heel wat normaler. De oh van een lullig klein hondje. Of ie al vergeten was z’n kolom lucht te doen trillen. Of al z’n aandacht naar Georges mededeling ging. Of het onderwerp hem zéker interesseerde. Hij wees. In de verte zag Al een deurtje.

‘No.’

Topdog legde z’n voorpoten plechtig op z’n neus, deed z’n ogen dicht en Al en Georges wachtten geduldig Topdog ademde een aantal keren langzaam in en uit. Hij zat nu in een grijze zijden kamerjas en Al besloot dat de blote ontvangst daarnet voorbedacht was. Achter TD een muurgrote sepia foto van een ouwe knakker met een klein monstertje in z’n armen. Doc Pott met de jonge Topdog die samen aandachtig een etalage vol charcuterie studeerden? Al en Georges zaten nu in Topdogs echte kantoor, een proper hok van normale afmetingen zonder tralala maar met alle moderne telecomdinges. Ze zaten in mooie rode fauteuiltjes met scheve pootjes, mar zo laag dat Topdog lekker op ze kon neerkijken. Op z’n bureau in een forse zilveren lijst een foto die Al niet kon bekijken, maar die, daar wilde hij eeuwig voor branden, Gerrie voorstelde.

286.

 

 

‘Gerrie!’ dacht ie, ‘oh Gerrie!’

Hoe lang had hij haar al niet meer gezien?

‘No,’ zei Topdog weer van diep in z’n borst.

‘Of course not,’ zei Georges.

‘No. Oll Oy wonts is to serve caninity. Goys, Oy really loikes democracy. We dogs oll does. Bot Oy wonts canoine niture acknowledged. Especially on soidewocks and in parks. ‘

Nou, dat sprak voor zich. Al en Georges knikten.

‘Oy feels so moild after moy troiumph. And yet a wee bit melancholic. No, let’s sigh it as it is: sad. Oy feels so so so sad. Now how would you feel, after hearing Gerrie sigh no?’

Topdog zei het niet, maar hij had in z’n geheime filosofeerkamertje al in een hele rij grote kussens kapot gebeten. Van emotie. Van razernij en frustratie.

‘How would you, Al?’

Delicaat. Al hield z’n kiezen op elkaar. Hij hoorde Topdog overigens niet graag over Gerrie toeteren.

‘And yet,’ zei Topdog, ‘Oy still loikes democracy.’

‘Most koind of you, sir,’ zei Georges. ‘Extremely koind.’

‘Yes. Nonetheless.’

Topdog viel stil. Al en Georges wachtten geduldig en kijk, hij draaide, zwiep, in z’n swivel chair van ze weg en gaf zich met z’n dikke nek met al die lelijk verkleurde vlekken naar ze toe over aan z’n diepste gevoelens. Ze zagen aan z’n rug hoe ie worstelde met zichzelf. Ja, iedereen is kwetsbaar.

‘Nonetheless,’ mompelde hij. Ze konden hem bijna niet meer horen.

‘Nonetheless?’

287.

 

‘Oy’d loike so motch to get a doirect knowledge of.”Of?’ zei Georges. ‘Of?’

Topdog slikte moeizaam, ‘love.’

Al en Georges zwegen, enigermate beduusd. Ze waren het nog niet gewoon dat de heerser van de wereld het met hen vrijelijk over de liefde had. Zelfs met z’n nek naar ze toe. ‘Oulala!’ (liv) dacht Georges. Al wist zelfs niet wat te denken. Maar hun zwijgen viel niet mee, want zwiep, daar draaide hij weer rond en hij gilde hen in het gezicht: “OF LOVE!’

Er kwamen nu vlammen uit z’n hoofd en het werd nog dikker en Al werd bang dat deze net nog zacht sprekende heer die modern genoeg was om z’n ziel te ontbloten nu een bom bleek die elk moment kon afgaan. Topdog sidderde. Z’n ogen baadden in eigen nat.

td-in-vlammen-kleur-photogenie-frame.jpg‘Gerrie!’ zei ie.

‘Whot?’ zei Georges.

“Oy wOnts Gerrie!’

‘Easy sir, easy, tike it easy!’

‘No! Oy can not tike this easy!’

‘Let’s have a toime out. Let’s tike foive!’

‘No! Oy wonts love!’

‘Of course. Whoy not. My Oy point out that Al is a regular at Gerrie’s and that he moight have a positive special effect on her?’

‘Oy knows! Bot when? WHEN? Oy can’t live without love no longer!’

‘Of course not. No dog can.’

‘Shot op about dogs, Georges. It’s about me, moy pine. Oy has to be loved. Soon. NOW. If Oy is to remine OK psoychologicolly and physicolly speaking. If the world is to survoive. This is a matter or loife or death!’

De vraag was wiens leven en dood, want Topdog bewoog nu zo onheilspellend dat Al

288.

 

en Georges schielijk achteruit weken maar hij trok gewoon een la open in z’n bureau en haalde er een grote propere witte zakdoek uit. Een tijd lang was het nu rustig: Tops vouwde de zakdoek open over z’n aanschijn, droogde de hele omgeving ervan met zorg af en na hem even tijd gunnen had z’n kop weer de gebruikelijke omvang. Z’n gezicht zat weer in de plooi. De oranje vlekken vervaagden en hij was weer kalm en welwillend.

‘So whot’s your mission stitement, gents?’

Georges en Al glimlachten nerveus.

‘No oidea?’

‘Eh. Sorry. No.’

‘It is this: ‘Topdog’s gonna be loved now.’

‘Topdog. Loved now,’ mummelde Georges, of ie poëzie proefde.

‘Whot’s wrong with it?’ zei Topdog.

‘Nothing! No, it’s grite. So – focused.’

‘Focused?’

‘Essential.’

‘Essential?’

‘Oy means it’s really bull’s oye, sir.’

‘Oh. Good. Now get cracking, goys! Fullfill your mission! Oy’s so happy an expert in love loike you is gonna help, Al. Al, my Oy coll you Al?’

Al voelde zich van binnen verknopen. Expert in de liefde? Maar dat was ie niet! Zeker niet nu het gevaarlijk werd! Dat was Bing! Hij deed z’n mond open om het uit te roepen en te voorkomen dat ie verwachtingen opriep die hij nooit kon waar maken en duur zou bekopen – maar kon ie praten over Bing? De kat uit de zak laten? Ze hadden nog altijd die deal. Hij had er zo langzamerhand de pest aan. Wat had hij er verdomme aan buiten koud zweet?

289.

 

‘Yes,’ zei Georges, ‘you can coll Al Al.’

‘Thanks, ‘zei Topdog, ‘you’s gonna be moighty useful, Al, especially since you knows moy Love Object personally. Al?’

‘Yes sir?’

‘Al,’ Topdog keek Al betekenisvol aan, ‘you must – umm, err, uh, present Gerrie to me.’

Nee. Nee! Al zonk weg in diepe wanhoop, maar hij ging Gerrie nooit opgeven. In geen geval. Aan geen enkele hond. Wat er ooit gebeurde.

Topdog bleef hoopvol kijken.

‘How about it, Al?’

Georges porde in z’n zij maar Al bleef krampachtig grijnzen.

‘You can’t refuse me this, Al,’ zei Topdog.

‘Al!’ siste Georges.

‘Isn’t we brothers now?’ zei Topdog.

‘Al!’ Georges was in paniek.

‘You must bring me Gerrie,’ zei Topdog. ‘After oll Oy’s a genius. Doc Pott told me so and asked me to lead the canoine movement to conquer the world. Didn’t you, Doc?’

‘Yes Oy did, Toppie,’ zei doc Pott op de foto aan de muur.

‘There. Bot doggifoying the world is an impossible task without help. Sopport. Love. Al, Oy must have Gerrie or Oy’s gonna go mad!’

Ding-dong. Er kwam ergens een signaal uit. Topdog drukte op een knopje. ‘Yes, Carla?’

‘Mr Fong for Choina, Tyler for Freaky and Esposito for Oll of Murky, sir.’

‘About the sorrenders?’

290.

 

 

‘Yes Mr Topdog.’

‘Let them white another ten minutes.’

‘Yes Mr Topdog.’

Topdog keek Al en Georges tevreden aan. ‘Let them stew.’

‘Of course, Mr Topdog.’

‘We’s got nearly the whole world now anyhow. Look!’ Hij drukte op nog een knopje en ze zagen een kaart op de muur, met waar ook ter wereld firma’s hun aansluiting bij het hondenmoederhuis hadden gemeld. Zo goed als heel de planeet was fondant.

‘How satisfoying!’ zei Georges.

‘No.’

‘No?’

‘No, look at them patches.’ Topdog wees. Vlekken van verzet, in Brossels South en the Far South, maar héel erg: ook in Brossels City zelf!

‘Oh this is disgosting!’ riep Geroges.

‘Yeah, how Oy hites them. They’s even been growing since Mr Fred eskiped. He’s a fool, a vine chappie, and so ogly. Bot he still moight unifoy them remnants of the past and cause a lot of useless trouble. We doesn’t need that, Al. That’s whoy you as moy canoine brother must foind him. You knows him. Tock to him! Get him to give op! Al? Al?’

‘Al?’ zei Georges. ‘Al?’

Al werd er neurasteniek van. Nóg een onmogelijke opdracht voor die verwende mops! Het kon niet op! Maar hij ging niks beloven. Hij begon aan z’n neus te plukken of ie druk nadacht.

‘Al’s gonna tock sense into Mr Fred,’ zei Georges, ‘roight, Al?’

Al bleef aan z’n neus trekken en Georges draaide met een vuil lachje naar Topdog.

291.

 

‘My be,’ zei ie, ‘something really bad should happen to Gerrie if he can’t tock Mr Fred into being sensible.’

Wat? Al vergat te ademen (lv). Was dit Georges? Z’n vriend? Hadden hij en Al ooit samen Aantwaarps geklapt? Hoe kon ie? Al z’n Liefste willen doen verongelukken! Z’n hart sprong er van heen en weer maar dan hoorde hij een verschrikkelijke slag en toen ie opzij keek lag Georges op de vloer naast z’n rooie stoeltje en Topdog stond met alle vier poten boven op hem. Boven op de regenjas die pas terug was uit de stomerij. Bolbliksems knalden uit z’n pupillen, z’n kop zwaaide van gekte, hij ging Georges de keel afbijten, (Al wou overigens ook best), en het ergste van al, kwijl lekte uit z’n mondhoek op de regenjas. Die moest alweer terug naar de wasserij.

‘So you would loike something bad to happen to Gerrie, Georges?’

‘Jost a brine wive, Mr Topdog.’

‘If something does happen to her, you’s gonna end op very bad, colonel Georges!’

‘Of course, sir. I’d even tike care of it moyself!’

Mmm. Dat antwoord leek Topdog te bevallen. Hij kwam weer overeind, stapte van Georges af, liep een paar keer de kamer rond, kalmeerde, en ging weer in z’n eigen stoel zitten. ‘Bot,’ zei ie, ‘Oy loikes the oidea of something bad happening. – To Al.’

‘To me?’

‘Of course to you,’ Georges klom weer in z’n rode fauteuil, vond z’n zakdoek en begon de kwijl verwoed van z’n regenjas te poetsen.

‘Yeah,’ zei Topdog, ‘in kise you doesn’t co-operite enough. So.’

‘So?’

‘So how about helping me out with Gerrie and Mr Fred, Al?’

Topdog en Georges keken hem aimabel aan en wachtten af, maar Al zweeg. Hij liet zelfs alle schijn achterwege. Hij trok niet meer aan z’n neus. Hij was, eerlijk gezegd, vreselijk bang dat er hem echt wat nadeligs ging overkomen. Had ie daarstraks al niet tot vervelens toe tegen de muur gestaan? Hij wou leven. Hij wou Gerrie zien.

292.

 

Zien? Tongzoenen! En hij wou af van die stomme deal met Bing. Maar hij kon Gerrie niet aan een hond geven. En z’n maats bij de post verraden.

‘No,’ zei ie.

Topdog keek verbaasd en Georges verbijsterd.

‘No?’ zei Topdog.

‘No.’

‘OK.’

Topdog stond beheerst op en liep via nog een bijkomend klein deurtje naar z’n geheime filosofeerkamertje. Hij deed het deurtje zorgvuldig dicht. Carla had al verse kussens gebracht en Topdog gaf er zich aan over. Hij beet als een gek de hoeken ervanaf. Kapok kolkte door heel de kamer. Kussens gaven de geest tegen een vreselijk tempo, maar hij kende geen medelijden.

‘You rat!’ zei Al intussen tegen Georges.

‘Rat? Me?’

‘Yeah, you!’

‘Bot Oy’s a Jack Rossell.’

‘Rat. Wonting something bad to happen to poor poor Gerrie!’

‘Oh. Oy jost said that to mike you sigh yes, Al. Topdog wouldn’t have anything happen to her. He’s so froightfully in love with her too.’

Klik. Opzij ging het deurtje met het opschrift ‘Staff only’ open en Topdog kwam alweer binnendrentelen met een milde lach over zich. Die kussens deden hem altijd goed. Hij schoof achter z’n bureau.

‘Roight, Al,’ zei ie, ‘let’s classifoy your no as non-operative. Oy’s so powerful Oy doesn’t care. It’s jost a matter of toime for some human to bring os Mr Fred anywhy. Tritors, oll of them. So Oy doesn’t really worry. No. Even better: in moy goodness Oy sets you free.’

293.

 

Hij maakte een royaal gebaar.

‘Oy’s free?’ Al glimlachte opgelucht. Heheh. Hij ging toch weer niet geëxecuteerd worden.

‘Yeah. History’s gonna woipe you out anyhow. You and your non-doggifoied nitwit humans. There is no room for you in our world.’

Al vergat te glimlachen. Hij had het gevoel dat op termijn uitgeroeid worden niet leuker was dan zonder dralen tegen de muur. En samen met heel de mensheid? Hij duizelde. Hij probeerde rustig te blijven. Hij wou redelijk klinken.

‘History’s gonna woipe os out?’

Topdog knikte.

‘You mean you is?’

‘Probably. Somebody’s gonna have to do it.’

‘It’s a lot of trouble.’

‘Not really.’

‘Bot can’t we jost ignore one another? Dogs and humans. Everybody in his own bongalow. Living quoiet loives. As long as we doesn’t mike too motch noise when we has a barbecue? As long as we doesn’t look over the hedge?’

Topdog moest lachen.

‘How could we? You humans, you’s so treacherous. You knows no loyalty. There’s no single human whot really loves dogs with oll his heart, is there, Georges?’

Georges wist er geen.

‘See?’ Topdog keek Al aan. ‘Give me jost one, and Oy spares humanity.’

Nou. Overdreef ie nu niet? Er was toch zéker wel ergens éen mens die van honden hield op deze wereld. Waren er zelfs in Droid Fruits Street geen hopen oude vrouwtjes die met hun hond in hetzelfde bed sliepen? Al wou het best verifiëren.

294.

 

‘Bot you loves one human, Mr Topdog,’ zei Georges.

Stom stom stom! Al had vreselijk zin om Georges dat aan z’n verstand te brengen maar de juiste werktuigen waren niet voorhanden. En heel dat mooie betoog van Topdog om georges-krijgt-knuppel-op-kop-kleur-photogenie-frame.jpg zeep. En wie had hem gevraagd Topdogs intiemste gevoelens op tafel te leggen? Nooit gehoord van proivacy? Topdog gromde.

‘Sorry, Mr Topdog! Sorry!’ riep Georges in paniek, en gelukkig charmeerde net die paniek Topdog. Nee, hij kon mild zijn in z’n eigen kantoor, niemand anders ging dit horen, hij kon Al en Georges altijd nog laten doodschieten, en nu de wereld zo goed als van hem was kon ie wel éven in z’n ziel laten kijken.

‘No. No, you’s roight,’ zei ie, ‘Oy loves one human.’

Hij keek Al schaamteloos in de ogen.

‘Oy loves Gerrie.’

Dat hardop zeggen deed evenwel de sluisdeuren open. Wanhoop overweldigde Topdog. Want hij die alle honden van deze planeet op maat kon doen lopen, hij die de wereld tot stilstand kon brengen – hij kon hàar niet dwingen. Hoeveel ambassadeurs had ie haar niet gestuurd? Telkens na bedreiging met liquidatie indien geen resultaat. Helaas, nooit resultaat, en het was een hoop werk geweest om ze te liquideren, want Topdog hield z’n woord. Hoeveel geduld had ie geoefend? Hoe had ie het niet gewild? Hoe had ie de feiten niet proberen te dwingen met pure machtsuitoefening?

Welaan dan, hij zei het nu in alle openheid: ‘Yes. Oy loves Gerrie.’

Stilte. Dit was even een moeilijke passage. Je kon met je klompen aan voelen dat er nog meer bij Topdog naar buiten wou breken, dus Georges die zich geen tweede keer ging verspreken maar alles goed bekeken toch psychologie gestudeerd had en vaak een pijp rookte knikte therapeutisch – en ja hoor, daar kwam het:

‘She,’ zei Topdog, ‘is the love of moy loife.’ En dan, met een snik: ‘Bot it’s not to be.’

‘Come on. Nothing is impossible for you, Topdog,’ zei Georges.

295.

 

Val toch dood!, dacht Al. Kon Georges dan nooit z’n muil houden? Net nu Topdog zichzelf aan het verstand had gebracht dat ie Gerrie niet kon krijgen en Al dus misschien wel, ging die vleier hem toch niet overtuigen van het tegendeel?

Topdog keek hoopvol op. ‘You sure, Georges?

‘Dead sure, sir.’

Topdog glimlachte timide. ‘How sure is dead sure, Georges?’

‘A hondred and ten percent, sir.’

Topdog grijnsde bekbreed. ‘Then nothing is impossible for me. Al, you knows Gerrie.’

Al vreesde het ergste. Nee nee nee! Jawel:

‘Bring her to me then, Al!’

Al zweeg moedig maar Georges riep: ‘Roight, Topdog!’

‘Convince her to be moy broide. Convince her to love me!’

‘Sure, Topdog!’ zei Georges en Al viel bewusteloos van onlust.

‘Show me dogs and humans can be friends.’

‘No problem, sir,’ zei Georges.

‘Or,’ zei Topdog, ‘must Oy go rabid and fock op the world to forget the pangs of onrequoited love?’

In z’n ogen brandde het vuur zo dat Georges noch Al durfde antwoorden. Het bleef maar branden en Al dacht al na over een geschikt antwoord om hem tevreden te stellen zonder wat te zeggen, toen Topdog gelukkig z’n ogen dicht deed. Z’n liefdespijn greep hem weer zo aan dat ie Al en Georges vergat, want hij begon luid te huilen, met lange uithalen, op z’n wolfs.

‘Let’s beat it,’ fluisterde Georges.

Ze stonden geluidloos op en maakten dat ze weg kwamen.

296.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s