Bart kijkt streng.

– Wat kwam die grab van Kerkhofblommen daar doen in Eén november? Wauw! vraagt ie.

God in de hemel! Hoor ik echt Bart? Bart die mij normaal de kunst van de betere blog leert? Die grab, dat was dus dit:

kerkhofblommen-ii-lichtgrijs-bloem-20-percent-real.jpg

Ik zucht. Bart, zeg ik, wil je een verfijnde blog of wil je hem niét? Die grab staat daar voor ‘Cultuur’! Maar blijkbaar is dat zo niet duidelijk genoeg voor onnozelaars als jij, dus in het vervolg zullen wij om het héeel duidelijk te maken een grab als Kerkhofblommen met culturele implicaties aanduiden met dit bordje:

cultuur-uitroepteken-30-procent-frame.jpg

Maar misschien is zelfs dat niet duidelijk genoeg. Wie is er trouwens niet gehandicapt van te veel televisie kijken? Zo nodig doen we het dus nog groter:

cultuur-uitroepteken-50-procent-frame.jpg

Of als het echt een noodsituatie is zelfs zo:

cultuur-uitroepteken-met-frame.jpg

Bart kijkt zoals Koen Wauters op die reclame voor uitvaartverzekeringen. Wie, vraagt ie, heeft die Kerkhofblommen uitgegeven?

– Uitgeverij Onyx. Een heruitgave. Origineel is van 1858.

– Amateurs!

Stilte.

Nou en?

– Nou en? Wij zijn allemaal amateurs! Amateur zijn, zeg ik, is onze roeping! Ons land krioelt van de amateurs. Op elk vlak, in elk vak. Wij zijn een volk van amateurs. Lichte en zware, serieuze en wufte, kleine en grote, en de beste drijven boven en wijzen ons de weg. Het land richt hen dankbaar monumenten op. Kranten schaduwen hen. Televisiejournalisten dringen ten bate van de nationale gemeenschap ’s nachts hun slaapkamers binnen om hen onverhoeds te betrappen terwijl ze als amateur aan de gang zijn, want wie wil er zich niet herkennen in hen? Wie weet zichzelf geen enorme amateur? Bart, kijk uit het raam en wat zie je?

– Auto’s.

– Nee Bart, amateurs!

– Schatje, je zet als uitgeverij geen lotus op die kaft! Waar vind je lotussen? In Azië! In water! Wat heeft dat met ons te maken? Met onze kerkhoven? Onze Westerse symboliek? Die lotus slaat op Gezelle als een tang op een varken. Gezelle schrijft over avonden en rozen! Een beetje verstand had er een mooie treurige chrysant op gezet!

Guido Gezelle vergelijken met een varken! Het is zo onfair! Ik tril. Ik ga een aanval krijgen. Weet Bart dan niet van mijn angstaanjagende conditie? Jawel. De schoft. Maar ik bedwing mijzelf.

– Dat tere purper, zeg ik moeizaam, assorteert prachtig met het grijs van de kaft. En zegt dat rouw belangrijk is, en pijnlijk, maar gelijkertijd heerlijk, glorieus, en op zijn manier een triomf van menselijkheid. (Klinkt goed.) Het geeft rust, lijkt te verwijzen naar de eeuwigheid. – En fuk, waarom moet alles rationeel kloppen? Is er niet iets als emotionele waarheid? Wat beweegt de mens? Wat begrijpt de mens? Wat is het eerste en het laatste wat hem overkomt? Emotie! Vraag het aan onze minister van cultuur! Die kaft klopt emotioneel perfect! (Schitterend, hoe ik dat zeg, heh? Al zeg ik het zelf.) Zodra de minister van cultuur hem ziet barst ie in tranen uit en gaat ie een paar uur liggen huilen op de canapé in zijn bureau.

Bart weg, goed in zijn gat gebeten. Tegen een minister van cultuur aan mijn kant kan hij haha natuurlijk niet op.

been-grijze-achtergrond-zwarte-rand-50-procent.jpg

PS: Jezus lief, wat een gezever altijd met die Bart! Geef mij dan maar Eddie van de Melkboer! Of goede vrienden als mediaraket De Tender en (zoals een hoge pief van bij de VTM-website hem noemt) de Boela Matari van het internet Pietel die je tenminste met zachte stem de weg wijzen naar de Wereld van de Betere Blog! Dat stemt een mens toch wel even dankbaar.

Advertenties