26 februari! En we zijn weer in het land.

 

smile-no-snor-frame.jpg

 

 

 

De lezer zal het in november niet gemerkt hebben, maar mijn moeder werd knorriger en knorriger. Reumatiek. Hoe meer winter, hoe meer reumatiek, hoe meer mijn moeder bijt. Opeens heeft ze dan haar koffers gemaakt en we zijn sito presto naar het zuiden gevlogen. Ik mee want er moest iemand de koffers dragen en ik mag als autist niet alleen thuis blijven van mijn moeder. Te gevaarlijk. Het huis zou wel eens kunnen afbranden.En nu zijn we terug want het geld was op.

Voordeel van een verblijf in het zuiden is dat je moeder plotsklaps veel vriendelijker wordt. Nadeel de zandstormen, de vrouwen die er in tenten gekleed lopen en waar je niet naar mag kijken of je hebt bonje met hun eigenaar, maar vooral de pijnlijke schaarste aan internetcafés. Zelfs als je toch ergens een konijnenpijp vindt met pc’s, zit je klem, want er zitten dan foute toetsenborden aan of het zijn schermen met een vreselijke resolutie, en tekeningetjes maken en laden, daar moet je zelfs niet aan denken! Ik bedoel maar, je kunt er moeilijk een blog onderhouden.

Dat heb ik dus ook niet gedaan!

Maar wat merk ik nu ik na drie maand mijn dashboard bij WordPress weer openmaak en de statistieken doorneem? Ik merk dat ik helemaal niet om de haverklap een bericht moet zetten om meer bezoekers binnen te brengen. Ze komen vanzelf! En even talrijk. Indien niet talrijker. Toegegeven, ik krijg geen plotselinge lawines binnen zoals wanneer je even gek doet op de site van Geenstijl (maar dat kun je maar een paar keer doen, want die van Geenstijl lusten natuurlijk niet dat je hun publiek aftapt en je gaat meteen in de ban wegens ‘asociaal’! Ha! Asociaal, ik?), maar er blijkt gedurig bezoek te zijn bij Liefde en Hondjes.

Daarmee is de cirkel rond: ik wou helemaal geen blog maken indertijd. Nee, ik wou een boek op internet zetten en gelukkig bood WordPress de faciliteiten en zelfs uitleg hoe je dat moest doen. Er komen dus lezers het boek lezen zonder dat ik ze moet aanporren (goed, er komen er een boel omdat ze denken dat ze aan hun trekken gaan komen inzake sex met hondjes, wat maar deels lukt, maar iedereen mag binnen van mij!).

Ik ga dus zuinig zijn met nieuwe berichten. Tenzij mij gesmeekt wordt om nieuwe tekeningetjes en berichten. Ik heb het trouwens alweer erg druk. Waarschijnlijk om mij kalm te houden zei mijn moeder tegen mij: ‘Waarom schrijf je niet even een nieuw boek?’

Nou, al mijn aandacht (en dat is een hoop) gaat nu dus dàar naartoe.

Wat niemand mag beletten het hier al voorhanden boek te lezen!

Gelukkig Nieuwjaar (en veel liefde) ook nog toegewenst aan Chantal! Beter laat dan nooit.

al-en-bing-bang-en-verliefd-frame.jpg

 

 

 

 

 

 

 

Toedeloe!