Toime, your Dogness.

Waarin …


Dear Schafskeule,

Oy is probably about to give moy loife for a good cause, so jost a smoll note to sigh goodboye.

 

Al herlas, en was ontroerd. Z’n hart deed zeer. Z’n hand ook. Ontzettend. Hoeveel jaren was het ook niet geleden dat ie nog met de hand had geschreven? Hij had de mededeling al veertig keer gecopieerd, maar hij schreef wilskrachtig voort.


Your best friend,

Al.

 

Zo. Brief in omslag, adres erop, likken, dichtplakken, postzegel, en brief op stapel. Brieven aan al z’n vrienden bij de post. En al wie hij nog sympathiek vond. Z’n tong deed ook vreselijk zeer, maar een mens moet offers kunnen brengen.

‘Bot the post office doesn’t deliver letters no more! It’s been abolished, Al!’ zei Bing.

Onzin. Het bestaan van de post was een zaak van krachtdadig willen. Zo lang er postbodes brieven bestelden, zo lang bestond de post! Zo lang ze allemaal wilden, zo lang waren ze een macht! En Al hielp met brieven schrijven die besteld moesten

444.

 

worden. Nog éen brief. Dé Brief. Hij had er het mooiste papier voor gereserveerd. Hij ging rechter zitten, concentreerde zich wilskrachtig en schreef.



Moy sweet sweet sweet – Gerrie,

 

Mmm.



When you reads this, Oy’s probably gonna be dead.

 

Waw. Tragiek! Hij schrapte probably. Nog tragischer.

‘Moy sweet sweet Gerrie?’ riep Bing. ‘You big big twit! She’s never gonna read this! She’s too busy miking soup for Topdog!’

‘Don’t breathe in moy neck loike that! Get off me, twinkie!’ schreeuwde Al. Hij was verontwaardigd. Had ie dan nooit recht op proivacy? Hij duwde Bing knarsetandend en met kracht van zich af en hoorde Bings grote collectie bussen deodorant rinkelen. Dit was bovendien geen moment voor cynisch gekscheren. Of nog eens een onnozel slaapkamergevecht. Hij keek dus zo waardig mogelijk.

‘We’s got no toime to lose,’ zei ie, ‘we’s got only one day left to join the postmen of the world in Bowl, get rid of that little toike Topdog and sive poor Gerrie. Whotever it tikes!’

‘Yeah.’

Bing zweeg. Of ie niet geloofde in de zaak. Al keek hem achterdochtig aan.

445.

 

‘Whot about you?”Me?’

‘Doesn’t you wonna sive Gerrie?’

Bing zweeg. Nu werd Al pas écht woedend.

‘You doesn’t love her?’

‘Sure Oy does. More than you!’

Oy loves her most.’

‘Sorry. Oy does.’

‘Man. Oy loves her so immensely motch you’d never ever -‘

‘Al, please, not agine! Oy was jost wondering isn’t there anything more efficient than doying to get rid of Topdog?’

‘Doying?’

‘Yeah. You jost wrote you’s gonna be dead in a short whoile. Oll roight, if you wonts to be dead soon, grite, fantastic, foine with me, have a good toime, being dead, bot Oy doesn’t wont to! So can’t we jost tock him into giving her op and sty aloive?’

Al schudde z’n hoofd en lachte smalend. ‘Who could ever tock Topdog into giving op Gerrie?’

‘Well.’

‘You smartass! You whipper-snapper! Tocking about yourself, eh? You thinks you could, eh?’

‘No. Bot Oy could tock somebody else into tocking Topdog into giving op Gerrie.’

‘Topdog is immune to tock.’

‘Not tock tock, man. Non-tock tock! Some things tocks a lot better than tock.’

‘Whot things?’

446.

 

Hee. Bings broek bolde zo bol en z’n glimlach zo zalig dat Al in een flits begreep.

‘Kolonel Katia!’ Haar dingen! Haar dingen spraken veel overtuigender dan aardse mensentaal! En zij kende Topdog van binnen en buiten. ‘Bot whoy on earth would she do this for you? Whot has you got to convince her?’

‘Love.’

‘Love?’

‘Yeah, Oy loves her very motch, and she loves me jost as motch. She’s gonna do this, jost for me.”

‘Bot Bing! You loves Gerrie.’

‘Of course Oy does. More than you!’

‘You can’t love both of them!’

‘Of course Oy can. Moy heart is so large. There’s room in it for thousands of wimmens. Jost two of them is no problem at oll.’

‘Oh Bing! Look at you! You’s so shallow. If you loves thousands of them, you loves none of them! You jost skims cream off every coffee. You doesn’t know whot deep feelings is!’

‘Sure Oy knows. Sure Oy’s got them. Deep feelings? Pff! Oy’s got them for every one Oy loves!’

‘If you’s really got deep feelings for Gerrie, come with me to Bowl now!’

Dikke dikke stilte.

Bings broek bedaarde zienderogen.

‘Come on, get op and get going!’

‘Well, umm, no. Oy’s got business to attend to first.’

Lange stilte.

‘Oll roight,’ zei Al, ‘goodboye then, Bing.’

447.

 

En hij keek ook nog een laatste keer naar z’n bed, z’n rek documentatie over dode talen, beroemde acteurs en Gerries theelichtje. Het flikkerde zo stemmig, tussen al de souvenirs die hen zo vaak vergezeld hadden en toch altijd weer hun plekkie op de plank terugvonden, dat ie er naar reikte, maar Bing riep: ‘No!’

‘No?’

‘Its moine.’

‘It isn’t!’

‘It is. If love could speak, it would be so obvious. Oy loikes it so motch more. It’s a lot more practical in moy pocket. Tike the crystal! Tike it!’

Een klomp van een kilo? En wat had ie al gepresteerd? Al reikte toch naar het theelichtje en Bing gaf hem een klap met de klomp.

‘Aaaah! Aaaaw!’

Al stond bewusteloos met de klomp in z’n handen, kwam bij, kreunde van pijn en wou hem woedend weer naar Bing gooien, maar op dat ogenblik gilde ma: ‘Boys’!’

Ze hielden zich in. ‘Ma?’

‘Can’t hear Angela! You foighting agine?’

‘No, ma.’

Ze probeerden zonder geluid te worstelen, maar Al kon Bing het theelichtje niet meer afpakken. Goed. Hij stak het kristal op zak, keek Bing nu echt voor het allerlaatst aan en zei ‘Fock you!’

‘No, fock you!’

Poe, zo kun je blijven doorgaan. Al liep de deur uit en de trap af. Met een buil, maar het was voor de goede zaak.

‘Igor!’

Al transpireerde hevig, ook al was het JLS-dienstpunt in Whammle als alle JLS-dienstpunten waar ook ter wereld identiek rommelig ingericht om wanhopigen

448.

 

met pakjes gerust te stellen. Hij had Igor achter de balie zien staan. Normaal keek ie hier als postbode zelfs nooit naar binnen, maar hij was ten einde raad en hoopte op hulp van een waarachtige vriend.

‘Igor, Oy has to get to Bowl.’

‘Bowl near Guitar City?’

‘Roight. Before six o’clock tonoight.’

‘Mmmm.’

‘Igor, it’s urgent! The world’s fite depends on it!’

‘Use a JLS Go Pass.’

‘Tike the trine? No. Them dogs is gonna see me. Oy has to remine invisible.’

‘Invisible.’ Igor keek op z’n scherm, dacht na, lichtte op, boog en fluisterde Al wat in het oor. Al keek opgelucht. Igors voorstel was de eenvoud zelve, maar wat waar en goed is, is eenvoudig.

‘Thanks, Igor!’

‘Oh, it’s jost JLS – answers for oll your problems!’

Al kromp. Ze gingen er nu allemaal uit rollen, de JLS slagzinnen!

‘JLS – and your package does arroive!’

‘Please.’

‘JLS – better than the postman!’

‘Please!’

‘Relax. Jost pulling your leg, man!’

‘How beautifool, darleeng,’ zei kolonel Katia.

Ze stond voor de spiegel en bewonderde zichzelf. Mag een man niet, een hond evenmin, maar een vrouw moet dat. Werken aan je eigenwaarde. Nauwe collier,

449.

 

mini soutien-gorge, string en hoge hoerenhakken. Ze schikte het kanten behaatje tot ze links en rechts een halve tepelhof zag. Zo. Frivool, maar van heel goeie smaak.

En ging de bel en ze zuchtte hartstochtelijk. Ze voelde altijd welk geslacht er belde, en daarom was ze altijd goed opgetuigd. Een man was al voorbij de camera geglipt en in de hal. Kennis van zaken. Of macht. Topdog zelf? Haar hart zwol. Maar hij kon het niet zijn. Even goed wou ze van wel. Zo zeer dat ze haar peignoir snel in de kast gooide, een laatste blik in de spiegel wierp, naar de deur rende en die open rukte.

‘Oh!’ Wat sneu dat hij het was, maar ze riep even goed enthoesiast: ‘Beeng!’

Voor ze meer kon zeggen, greep Bing haar onstuimig vast en ze liefkoosden elkaar uitvoerig, snel elkaars klederstukken afpellend en langzaam de weg afleggend naar de canapé met de Louis XVI-pootjes. Het Brosselse rijk was van geen tel. De Canoine World Council ver. De tijd ongestaand. Misschien waren ze uren éen, misschien ook maar een minuut, maar wat gaf het, ze waren er alleen voor elkaar! Tot de kolonel per abuis ergens tegenaan drukte. En samen hoorden ze: ‘Ooh ooh ooh.’

De kolonel rukte het theelichtje uit z’n binnenzak en Bing keek verveeld.

‘Beeng, what ees thees?’

Aah, de symptonen van versmade geliefde. Haar haren kwamen overeind. Haar tanden bloot.

‘Jost a tea-warmer, Kitie.’

‘Tea-warmer? Eet seengs and smells!’

‘Of course. It smells noice.’

‘Like a woman! What ees you making love to me here at thees moment for eef there’s another woman? Liar!’ Ze huilde.

‘Kitie. Come on.’ Hij legde z’n armen teder om haar heen, haalde haar aan en dat had ze graag, zelfs bij leugenaars. ‘Oy put that little tea-warmer in moy pocket jost to remoind me of this poor little thing.’

‘Brute! There ees a woman!’

450.

 

‘This ogly dockie. This poor dommy.”A woman!’

‘Oll roight. She’s a woman. Bot it’s not love! It’s, eh, mouldier. Sympathy. For old toime’s sike. And for old toime’s sake Oy has to ask you something.’ Hij keek haar smekend aan. ‘Kitie!’

‘Beeng?’

‘Kitie, have a word about her with Topdog!’

Ze verstrakte. ‘Topdog?’

‘Yeah. You could, couldn’t you? He should let her go!’

‘Oh. Eet’s thees Gerrie, right?’

Bing knikte behoedzaam en de kolonel zat rechtop om vijf minuten te worstelen met de emoties die haar verscheurden.

‘Why?’ zei ze. ‘Why on earth would I? I’m better off eef Topdog keeps ees Gerrie and I keep you!’

Wat? Hield ze echt meer van Bing? Hij was met zijn kwaliteiten véel meer liefde waard dan Topdog, dat wist ie best, maar hij twijfelde. Een powertrut als de kolonel wou zoef naar de top en had er alles voor over. Zelfs onmogelijke hakken en slipjes die stukken van mensen mochten kosten, al trok ze ze meteen weer uit. Gerrie weg van Topdog kwam haar veel beter uit. Kon ze zelf het opengevallen plekje innemen.

‘Why would I ask Topdog?’ zei ze.

‘Because you’s so sweet. Because Oy loves you more than anything else.’

‘You sleeck deeck! Love me more than anytheeng! But you ask me to elp another woman. Why, if you don’t love er more than me?’

Hij zuchtte. ‘Oll roight, Oy shouldn’t ask if Oy does love you more. So , hell, let her stew! Let Topdog have his abominable why with her!’

‘No!’ zei ze snel.

451.

 

‘No?”No, uh, eh, I’m gonna ask Topdog to let er go.’

‘Whoy?’

Had ie niet moeten vragen. Dadelijk bedacht ze zich. Maar ze glimlachte alleen maar en zoals het eeuwige boek der liefde voorschreef, vielen ze weer in elkaars armen en zoenden dat de stukken er vanaf vlogen. Hij stak intussen het theelichtje stiekem weer in z’n zak. Weer stond de tijd stil, tot ze haar tong onverwacht, flop, uit zijn mond trok en de zijne, die wat weerbarstig deed, handmatig uit haar eigen bek haalde.

‘Promise me,’ zei ze, ‘you’s ollways gonna sty weeth me!’

Het kostte hem geen moeite.

De majordomus keek op z’n horloge, maar Topdog schrokte nog snel een groot bord Frolic op in het kamertje achter z’n kantoor. Buiten op het platform stond z’n VMH al warm te draaien. Voor hem wachtte nog een bord Gelderse rookworst. En lekker doorbakken zwarte balkebrei. En gespikkelde witte bloedworst. Hij keek al slikkend van het ene bord naar het andere. Hij had er schik in. Leuk, baas van het heelal zijn! En erg bevredigend, de geluiden in het wachtzaaltje. Vooral die van Gerrie. Zij en mevrouw Romy zaten er vastgebonden op de sofa met plakkers op hun mond maar ze probeerden even goed hun grote ongenoegen duidelijk te maken met allerlei nutteloos gekreun en gekronkel.

Er viel een schaduw over het bord Frolic. Topdog keek geprikkeld op want die majordomus hoorde zich niet te moeien. Wie was er herejezes hier de baas? Maar z’n adem stokte.

‘Beetch!’ zei ie met moeite. De hormonen schoten in hem rond als duizend biljartballen. Ze stond tegenover hem met haar sacoche, verleidelijk als geen een.

‘Ullo darleeng.’

Ze ging wam over tot dieptezoenen. Wrang voor wie besefte dat ze een half uur geleden op identieke wijze nog Bing had liggen kussen, maar niemand besefte het, haar linkerhand greep Topdogs gerief dat al zo groot was als een suikerbiet, en haar

452.

 

rechter z’n ballen, die besloten bescheiden en klein te blijven. Ze wou hem vragen die Gerrie te laten gaan, maar nu ze er toch was, kon ze evengoed de max uit de situatie halen. De Frolic spatte in het rond. Topdog steunde, maar probeerde streng te klinken.

‘Colonel Katia, please! Remember your rank!’

Ze bleef knijpen.

‘Colonel Katia! Oy orders you: let go!’

Ze kneep.

‘Beetch, please! Not now!’ Hij gebaarde verwoed naar het wachtzaaltje. ‘It’s a bit inconvenient now! There’s folks in there! And Oy’s leaving in foive minutes.’

‘Weethout me?’

‘Katia, please!’

‘Don’t you love me any more then, Toppie?’

‘Oy does.’

‘You do? Really? ‘ Ze liet los, rende naar het wachtzaaltje en keek Gerrie en mevrouw Romy hysterisch aan. ‘ What about these two sluts ere then?’

En toch. Ze keek Gerrie maar éen seconde aan, maar lang genoeg voor een emmer diepmenselijk begrip.

‘Free os! Help os!’ stond er in Gerries ogen. De kolonel aarzelde. Ze voelde medelijden. Met Gerrie. Mevrouw Romy verdiende stevig aangesnoerd vastgebonden te zitten. Maar Gerrie was helaas nog zo fris en jong. Fris en jong genoeg om begeerd te worden. En de kolonel wist wat dat was. Gerrie en zij waren lotgenoten, vrouwen die leden onder het juk van blinde mannelijke barbarij.

‘Poor girl.’

Ze boog om Gerrie los te maken, maar hoorde gegrom. Ze keek om. Topdog rende al de wachtzaal in op z’n kromme pootjes en veerde krachtig omhoog om haar weg te

453.

 

duwen van Gerrie. Ze gaf hem al een stoot terug, maar voor ze een knoop van het touw om Gerrie kon pakken, beet ie zo venijnig in haar kuit dat ze viel.

‘Ow!’

Ze was vreselijk verontwaardigd maar kreeg Topdog toch niet los, ze rolden over de vloer, ze worstelden, ze wurgden elkaar verwoed, en toen werden woede en worstelen lust, dus rolde ze snel met hem weer het kamertje achter Topdogs kantoor in, greep hem weer gepast vast en kuste hem op z’n lelijke mopsenbek. Ze wou ze hem nog altijd voor zichzelf. Ja toch?

Er kwam een hond in uniform binnen. Hij was van lagere rang , had meer gezien, keek dus weg en zei: ‘Toime, Your Dogness.’

Topdog kon niet gelijk los van de kolonel. Zo gaat dat bij honden. Onpraktisch. Misschien moest er ooit wat aan gedaan worden via het Canoine Eugenics Programme. Hij gaf alsnog gekoppeld een teken en vier militaire honden droegen een kronkelende Gerrie en mevrouw Romy naar de VMH. Maar dat was duidelijk maar terzijde. Topdog deed nu wat raar, of er wat belangrijks op z’n tong lag, wat plechtigs te gebeuren stond, maar hij er niet meteen weg mee wist. De kolonel had het fijngevoelig als ze was onmiddellijk in het snot. Ze keek hem vragend aan. Hij glimlachte met al z’n tanden en de vranke blik van iemand die verliefd is. Ach, de intimiteit na de liefdesdaad is altijd goed voor het smeden van duurzame banden, dus ze glimlachte verrukt terug, en zei dan maar zelf met omfloerste stem:

‘Aw, Toppie! You do love me!’

‘Well, yes, bot Oy was jost wondering about how one proposes soccessfully.’

‘Aw Tops!’

‘Oy’s very bad at it.’

Aw, don’t worry, sweetie!’

‘Oy does. The girl’s gonna sigh no whotever Oy troys. And Oy can’t stand hearing ‘No’. So how does Oy trick her into sighing yes? Whot should Oy sigh? Oy’s sure you knows.’

De kolonel voelde een steek in haar hart.

454.

 

‘Oh, you unbelievable eartless meanie!”Whot?’

‘You don’t love me, Topdog!’

‘Bot Oy does! Oy loves oll dogs!’

Alle honden? Ze ging door de vloer. Mannen!

‘Fock all those dogs!’ riep ze, ‘what about me?’

‘Yeah, whot about you?’

‘Do you love me?’

‘Sure.’

Hij begon onrustig te wiebelen. Het beviel haar niet.

‘Tell me you love me more!’

‘Well,’ Topdog controleerde even z’n koppeling. Kon ie? Ja dus, en hij kwam vlug overeind, ‘Oy must now go sive the world.’

Hij wou naar de deur die uitgaf op het platform.

‘Oh you do? Ow about me?’

Ze wou zich aan hem vastklampen, maar hij gromde en schudde ruw met z’n lijf. Ze hield z’n pootje vast en hij trapte wild in het rond. Maar dan was ie toch los, en hij maakte zich uit de voeten.

De kolonel huilde wanhopig.

 

 

 

 

 

455.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s