Whot’s this?

Waarin …

Gehuil. Gehink. De restanten van het hondenleger vluchtten in wanorde weg van het slagveld.

‘Look at that!’ riep ma en pa vergat z’n papje. Van zoveel gruwel kon ie niet alle dagen genieten. Beelden uit de lucht. Kolonnes honden die lang geen douche meer gezien hadden strompelden met pleisters op hun kop en gespalkte poten voorbij en sukkelden over veldwegels en door bietenvelden in sloten. Prachtig. Regulitor op z’n best. Zodra ze in de sloot lagen zoomde de camera in op twee honden van lagere rang en oh jee, wat hadden ze de smoor in! Ze haatten die sloot, de oorlog en de wereld en waren in staat ongelukken te doen. Om mensen bijvoorbeeld, zei Omar, onbehoorlijk grote stukken uit hun kuiten te bijten.

‘Gosh!’ zei ma.’Thank heaven they’s still far awhy!’

Ze deed vlug extra suiker op haar corn flikes om het allemaal te kunnen vergeten.

Al stak een lepeltje eigeel in z’n mond. De beelden waren oud en ze werden herhaald wegens groot succes, maar hij ging ma’s pret niet bederven. Hij was tevreden dat ie weer lekker met een hardgekookt eitje voor zich op het schenkblad thuis op de canapé zat. Hij en Bing hadden in Bowl gewoon de bus genomen naar Guitar City en daar de trein naar BC. Geen probleem met een JLS Go Everywhere Pass! En en er waren tegenwoordig geen afstanden meer.

De honden vluchtten naar overal, maar vooral naar het noorden, en daar vooral naar leuke plekjes als Extra Large, Ockle en Whammle, zei Omar. Hij zat in een net pak naast Angela met een stuk toast in z’n bek. Zij in een biby doll. Was het weer aan tussen hen? Het zou ma nu een zorg zijn! ‘Whammle?’ riep ze, ‘oh dear, that’s here! Omar, is it because of our hoigh standard of loife?’

‘Who cares? We jost tells you to froighten you, ma. For that’s whot you loikes most, eh, being afride!’

‘Not me,’ zei ma, ‘Oy hites it. Omar, stop it!’

‘Yeah, the more decrepit, the less they loikes it. Bot you’s still fairly intact, isn’t you,

514.

 

ma?’

Dat wou ma niet ontkennen, en bij wijze van een klein beetje schrik, mocht ze dus zien hoe een wolk van het slagveld weggevluchte VMH’s met groot gedruis de landingswielen uitsloeg op het dak van de Kaasdoos, het vroegere parlement van het Brosselse rijk, nu het Belevenismuseum voor Populaire Brosselse Kunst. Enkele machines vergisten zich in het gedrang en landden op elkaar, doken in de gevel of stortten te pletter op de verkeersopstoppingen beneden, wat fascinerende shots opleverde. Hoe de glimmende glazen wand in diggelen viel over de massa nieuwsgierigen op het trottoir. Hoe ze ‘Aaaaaah!’ schreeuwden. Hoe de vloeren scheef zakten en de verzameling tafelvoetbaltafels van onschatbare waarde met een groep bezoekers nog midden in hun kunstbelevenis het museum uitgleed en in uiterst moeilijk te restaureren brokken viel. Hoe een VMH boem op de file neerplofte in Billiard Street en de gekneld zittende bestuurders in hun sloicers levend opbrandden.

‘Doesn’t they overdo it a bit, Al?’ zei ma. ‘Al? Al?’

Al was in gedachten elders. Met die VMH’s waren geen grondtroepen gevlucht. Dit waren elitehonden. En die wisten wat ze deden. De strijd was nog niet gestreden! Wie Brossels City bezat, bezat de wereld! Het gerucht ging al dat Topdog zich ook al ophield in de Kaasdoos en vrijwilligers stroomden samen om het gebouw voor een interessante belegering. Een grote menigte situationisten (oudjes in zimmerfrimes, bedelaars, betweters, toeristen die toch nog iets van hun verknalde vakantie wilden maken, intellectuelen, alcoholisten die elke passant om geld vroegen en een aantal postbodes) was er als de kippen bij om nu het grootste gevaar op het eerste gezicht geweken leek als burger-combattanten met diverse huiskeukentuinwapens de dictatuur te verdrijven. Er was zelfs al versterking uit Litch, een voorstad van Brossels die traditioneel krioelde van de specialisten in het verdrijven van dictaturen, en uit de rest van het zuiden waar men snel warm liep voor heldendaden. Om het kleine intieme park verderop heen stond het dan ook niet alleen vol van de klassieke folkloristische gebouwen maar ook van tenten, caravans en barbecuestellen en de heerlijke geur van verbrande merguez-worstjes verbreidde zich over de omgeving. Het was er prettig toeven onder de bomen. Liep Bing er ook al in de buurt? Toen Al opstond was ie in elk geval al weg. Och, Al had goed geslapen en over een half uurtje mocht ie opnieuw in z’n versgestreken uniform op ronde. En

515.

 

Wie, ja Wié woonde er in de Bongalow halfweg die ronde? Wie kon hij daar ongestoord zien indien Bing intussen met een hete loempia in z’n mond de vrijheid heroverde? Hij zwijmelde nu al van genoegen.

Marcel en Art waren al ter plaatse om de dictatuur te verdrijven, zag ie op de spanningsregulator. Ze hadden ook de trein genomen in Guitar City en stonden nu hoogst moedig boven op een haastig opgeworpen barricade van kantoormeubilair en opgebroken straatstenen in de walm van de kookbezigheden in het Park. Marcel, die er in dit uur van triomf meer dan ooit uitzag als Jean Gabin met veel haar, en Art als een korte erg in z’n nopjes zijnde Lenin.

marcel-en-art-op-de-barricade-kleur-frame-80.jpg‘How sad Mr Fred (lxxviii) can’t see this,’ zei ie. Hij zat in een vers pak met de nodige vulpennen in z’n borstzakje en hij was nu manager van het postkantoor in Whammle, dus al dat heel en weer schieten tussen Bowl en Brossels, al dat moeizame motiveren van honderdduizenden zultkoppen was niet voor niks geweest, maar tot z’n grote ongenoegen nu werden achter z’n rug andere bevrijders van Brossels de camera gewaar. Ze begonnen met veel lawaai een stormloop tegen het parlement. De camera volgde hen sito presto. Men ramde voor het spektakel zonder meedogen de dienstingang in de zijkant van de Kaasdoos met een gerequisitioneerde taxi van royale afmetingen. Er zat een cameraatje in zodat de kijker thuis het allemaal van heel dichtbij kon beleven. De voorkant van de Kaasdoos zag er veel beter uit in beeld met die monumentale trap, maar een bestorming met cameraploeg daar was helaas niet haalbaar. Trap te steil en hobbelig voor een taxi. En al dat glas en al die te pletter gevallen museumbezoekers. Maar ook de dienstingang viel tegen. Akkoord, de deuk in de deur ging dieper en dieper, maar de deur zelf bleef potdicht. En nog erger: plotsklaps ging het beeld van het cameraatje dramatisch op zwart. Je zag niks meer

516.

 

thuis!kaasdoos-puntje-weg-kleurloos-frame-40-60-nieuwe-frame.jpg

‘Oh bolls, it’s no use. Let’s go home,’ zei iemand, de taxichauffeur die z’n taxi alsnog terug wou en in z’n naïviteit hoopte er opnieuw mee te kunnen rondrijden. Er werdkaasdoos-puntje-kleurloos-frame-50-nieuwe-frame.jpg

instemmend geknikt. Het was warm en men kreeg een droge keel.

‘No, look!’kaasdoos-ufovorm-frame-70.jpg

‘Whot? Where?’

‘There!’

‘Holy potito! No! Wotch out, mites!’

Het parlement, dat zich totdusver muisstil had gehouden, wankelde lichtjes. Als je goed keek, zag je dat het daadwerkelijk van links naar rechts ging. Reden tot tevredenheid. Men had dus toch wel goed geramd. Het parlement begon zelfs nog harder te zwaaien, en iedereen week als de bliksem achteruit. Je kon zo’n gevaarte beter niet over je heen krijgen.

kaasdoos-stijgt-op-frame.jpgEn toen viel de Kaasdoos echt omver. Ze sidderde, ze kreunde alsof ze alle aanwezige energie verzamelde en kwam helemaal los van de monumentale trap. Vanop veilige afstand klonk gejuich op, voorbarig, want tot iedereens grote verrassing hing het wanstaltig grote ding nu met een schok compleet los vijf centimeter boven de grond en het viel niet verder naar opzij, nee, het ging traag de hoogte in. Je kon er nu gewoon onderdoor kijken! Of toch bijna, want de onderkant braakte vuur uit fraai glanzende raketmotoren zo groot als bejaardenbongalows en daar klom het parlement op in de lucht, links en rechts

517.

 

hulpstukken afstotend, gedreven door honderdduizenden paardenkracht, te midden van een menigte die alle alaam liet vallen, van ontzag transpireerde en ‘Ooooooooooh!’ en ‘Aaaaaaaaaaaaaw!’ schreeuwde. Het was een esthetisch weinig verantwoorde raket want ze was breder dan ze hoog was, maar al voortijlend naar de ruimte veranderde de unieke ovalen kaasdoosvorm rustig in iets wat gemakkelijk voor de gek te houden buitenstaanders die haar niet hadden zien vertrekken als een Ufo zouden beschouwd hebben. Dan werd ze een schitterende ster met een boogvormige witte pluimstaart van ijle rook. De ster werd een puntje. En weg was het puntje. De hondse meesterklasse was ontsnapt naar de ruimte.

Wie beneden nog overeind stond bleef eerst vijf minuten naar de lege lucht staren, maar er kwam niets terug. En dan begonnen de flauwgevallen bevrijders zich weer te roeren om het zwart rokende gat op de rand van Billiard Street. Ze hadden het druk met verloren gebitten, stoma’s, hoorapparaten, elkaar en wat nog op te rapen. De niet flauwgevallenen liepen elkaar feliciterend terug naar het park. Dat hadden ze weer goed gedaan. Art stond intussen nog altijd koppig op z’n barricade. Jammer dat de media geen aandacht konden opbrengen voor wat écht de loop der geschiedenis veranderde. Hij vroeg Marcel nog om hem de hand te reiken en vrij luidruchtig geluk te wensen, maar helaas, ook Marcels inspanningen konden de camera niet meer teruglokken.

‘Well, that was something, wasn’t it, Angela?’ zei Omar of ie altijd geweten had dat dit ging gebeuren. Angela keek koket.

‘Omar,’ zei Al. ‘Did Topdog go op too?’

Omar viel éen seconde uit z’n rol van superieure ouwe sok. Hij wist het niet en keek vlug naar Angela. Zij wist het vanzelfsprekend nog minder. Ze verlegde haar blote been, maar het hielp niet. Gelukkig floepte de mededeling BRIKING ENTERTINEMENT in beeld, en de regie schakelde naar de duizenden sloicers die stonden te toeteren in de verkeersopstopping van de eeuw. Voor hun neus ging de ouwe North Plaza Telecom Tower majestatisch de lucht in. Een vette wolk van vlammen en rook verzwolf het plein voor de toren. Omliggende gebouwen trokken krom. De lak sprong van het dak van duizenden voertuigen. Honderden chauffeurs werden levend gebakken. En pas was ie verdwenen in het blauwe heelal, of nog éen, twee, drie wolkenkrabbers stegen op.

BOEOESJ.

518.

 

WOEOEOEsjjj.WOEM.

Het was te veel. Verstandverlammend. Hier hielp geen autocue. Je kon Omars horloge horen tikken in de studio. Na verloop van tijd zei ie: ‘Wooow!’ Het vatte de situatie goed samen, en Angela zei ‘Waw!’

In géen van de miljoenen woonkamers had er trouwens ook maar éen kijker zinniger commentaar, terwijl normaal de server honderdduizenden self-defoining 3-D simulaties van Omar of Angela of van allebei samen per seconde moest uitsturen om al het gezeur op te vangen. Voor éen keer was het schouwspel de kijker de baas. Voor éen keer had het spektakel het publiek tot moes gemept. Plat. Morsdood. Wie durfde er nu nog zeggen dat de spanningsregulator geen kunst was? Geen cultuur? Men zat thuis zwijgend met de billen tegen elkaar. Waarschijnlijk lagen er nu ook honderden supercentenarians bleekjes met hun mond open in hun fauteuil, overleden aan hartaderbreuk, maar je kon niet alles hebben en je kon er donder op zeggen dat marktaandeel én waarderingscijfer voor deze aflevering door het plafond waren gegaan.

‘Ts!’ zei Omar.

Ook voor de andere studiomedewerkers was het even zwemmen. Het was zo snel gegaan. Onvoldoende spanningsboog, maar dat is reality. Dat maakte reality-regulitor trouwens nog authentieker, al dat gerommel. En een beetje human interest trok altijd weer als je niet wist wat te doen, dus de regisseur schakelde naar de kuil van het parlement. Voorbijgangers daar waren redelijk in hun schik.

‘It didn’t look good there anyhow.’

‘Good riddance. Too big. And difficult to clean oll them windows well, eh?’

‘Spot looks neater now.’

‘Yes indeed’, zei de verslaggever, ‘now, whot more could we wish for, Omar?’

Ja wat? Het slot van de show naderde en voor wat extra huiselijkheid na zoveel commotie zat Omar met éen arm om Angela en de andere (zoom uit) om een grote onschuldig kijkende in plaid gewikkelde mooie zwarte hond. Ze aten gedrieën toast

519.

 

met jam.

‘Edgar!’ riep Al.

Terug en al een warm plekje gevonden! Hij trok de plaid wat aan, en deed of ie Al niet hoorde.

‘Folks,’ zei Omar, ‘whot a show that was! Your bets now. Who has won?

A. The Canoine World Council,

or

B. The Post Office?

Hij leunde uit het scherm. ‘Simple question. Verrry simple answer. Whot about it, pa? Who won?’

‘Ah,’ mompelde pa, ‘the Post Office!’

‘So whot’s your bet?’

Pa zat in z’n wandelstoel voor de regulitor op de ijskast in de keuken. Hij zuchtte nu immens diep. Hij duizelde. Z’n darmstelsel deed raar. Hij moest waanzinnig hoesten en z’n longen kwamen mee naar buiten, allemaal van de concentratie waarschijnlijk, maar hij ging door met denken dat ie het wist. Nogal wiedes wie gewonnen had: de post! De post, gatverdamme! Hij had toch gezien wat ie gezien had, zeker? Maar die weddingschappen waren link. Hoe vaak had ie niet fout gewed? Duizenden keren. Een leven lang. Hij gaf het niet graag toe, zelfs niet aan zichzelf, maar hij had nog nóoit gewonnen. Om zéker te weten dat de post gewonnen had moest je eerst weten of wat je gezien had wel echt gebeurd was. Hij was geen moment in slaap gevallen tijdens de uitzending. Het had allemaal echt geleken. Geen rafelige hoofden. Geen verkeerde schaduwen. Geen houterige figuren. Geen onmogelijke kleuren. Wel veel spikkels en vegen. Veel vuils. Veel verkleurds. Veel verwaaids. Veel stoffigs. Veel rots, ouds, verpuinds, vergaans. Veel dik en duns. Veel rimpeligs. Dofs. Veel hijgends. Veel hoge bloeddruk. Allemaal echt. Maar ze konden veel. Het was zó verraderlijk. Je werd er altijd ingeluisd. Het was klote. Ineens zat het hem tot daar.

‘Swoines!’ riep ie en ma en Al keken verbaasd om want het was maanden geleden dat

520.

 

ie ze nog aangesproken had. Pa nam snel een slokje om te kalmeren. Dadelijk viel ie dood voor ie won en dat was niet de bedoeling.’Cheats!’ riep pa.

Omar wou het niet horen. De middagshow liep en de orde was hersteld in de wereld.

‘In one noice move,’ zei ie, ‘our big friends has given os back peace, beauty, good cooking, incredible mike-overs and most of oll, selfless love.’

‘Has they?’ riep pa. Hij ziedde. Had ie z’n broek weer enorm gescheurd met inzetten op de post, want volgens Omar had the Canoine World Council gewonnen. De honden hadden de wereld toch teruggegeven aan de mens, niet?

Je zag ze in beeld ook weer in groten getale hun oude natuur volgen en trottoirs volkakken, gangbangen of tegen oude mannetjes plassen.

‘How sweet,’ zei ma.

‘Yeah,’ zei Al, ‘bot where’s oll them tocking dogs, Omar? Where’s they gone?’

Hij zat naast ma met z’n kousenvoeten gezellig tussen de fruitschaal en haar haakwerk op het tafeltje, en ma was zo tevreden dat ze niks zei van de epische geur van sokken die zóveel gezien hadden.

‘Tocking dogs?’ zei Omar.

Ja, waar waren ze? Een dag geleden waren ze nog met miljoenen en nu waren ze weg als sneeuw voor de zon.

‘Mystery!’ zei Omar. ‘Bot we loikes mysteries, eh, honeyboy? Snoopie the poopie? Doggiedog?’ En hij boog voorover voor een partijtje neuze-neuze met (zoem in) Edgar. Hij keek liefdevol, Edgar keek liefdevol en Omar kon het niet meer houden. ‘Oh Edgar!’ riep ie, ‘Oh Edgar!’ En hij zoende hem op z’n oor en Edgar keek dom. Angela was wel niet meer te zien. Ma snoot haar kunstneus.

‘How totching, eh, Al?’

Maar Al was geestelijk elders. Hij had de wereld overschouwd, de weg gezocht voorbij Sa Soo See, z’n leven gewaagd in Oll Off, mateloos risico’s gelopen bij de andersdenkenden in East-Murky en de loop van de geschiedenis veranderd in Bowl. Hij had serieus moeten uitslapen, maar nu was ie weer fris en gretig. Hij had z’n

521.

 

prachtuniform aan, donkerblauw met rood biesje, en z’n pet al op. Z’n postbodenschoenen met crêpezolen wachtten netjes gepoetst aan de voet van de canapé en in gedachten ging hij al door de bekende bewegingen van het Brieven Uitreiken aan en Thee Drinken bij. Hij dacht weer vooral aan éen Adres.

pas-wandelfauteuil-oi-frama.jpg‘My be,’ riep ma naar pa in de keuken, ‘Al and Bing having their own incomes can help os now with a wee bit of money to boy a Dud. (lxxix) A pet whot could also do the cleaning. My be we could even boy a good brand.’

Ze keek hoopvol maar pa hield z’n kiezen op elkaar. Hij had de pest in en hij ging haar verdomme geen gelijk te geven. Hij was trouwens principieel tegen conversaties.

‘Roight, Al?’ zei ma.

Maar het was tijd voor Al. Hij popelde overigens al een hele tijd. Dus hij sprong in z’n mooie schoenen, knoopte ze deskundig dicht, richtte zich op en liep met dynamische maar vaste tred het salon uit.

Hoe dichter bij het postkantoor van Whammle, hoe meer gedruis Al hoorde, en toen ie het plein voor het kantoor over wou kwam daar niets van in huis want het stond stinkvol postbodes die niet aan het bestellen van brieven toe leken. Ze zagen er vers uit. Aan niemand ontbrak wat. Dit waren geen overlevenden van the Battle of Bowl, maar evengoed liepen ze nu krijgshaftig het plein rond bij wijze van schouwspel ten behoeve van de met wandelstokken op de stoep langs schuifelende bang kijkende gewone oudjes. En maar zwaaien met takken, donkerblauwe sjalen en petten. En maar juichen. Ze droegen iemand in triomf rond op hun schouders. Bing!

Al stond paf. En toch niet. Wat had Bing die arme drommels nu weer op de mouw gespeld? Voor Al de menigte wat kon vragen, verdween ze in het postkantoor, waarbij hun held even omlaag moest omdat ie anders z’n kop stootte tegen de balk boven de ingang. Al ging dan ook maar mee naar binnen. De massa deponeerde Bing in de lokettenzaal in een met gladiolen versierde roodpluchen fauteuil. De zaal had voor het eerst een beurt gekregen en rook nog lekker naar javel. Art stond er al in

522.

 

een ander prachtig pak met dezelfde trouwe vulpennen. Hij kuchte, iedereen hield z’n mond en hij sprak:

‘Dear fellow member of our Social Clob,

how totched we is as we welcomes the Hero of the Battle of Bowl! The Hero, who, with me, changed history and brought everlasting postal peace. Therefore, as a token of our appreciation.’

Art zweeg en twee vrouwelijke postbodes met flinke benen in nijlonkousen droegen glimlachend een stuk hout aan van éen op twee dat een diploma voorstelde. De benen interesseerden Bing wel.

‘The Post Office offers you a real job!’

zei Art triomfantelijk en hij pauzeerde weer zodat de zaal geestdriftig kon applaudisseren.

‘And not a shitty temporary one! No! A full toime statutory loife long one with a swank uniform and guaranteed chances for forther professional growth!’

De zaal ging achterover. ‘Wow! Waw! Hey hey hey!’ Het was ook een verrassing voor Bing. Hij had zichtbaar gerekend op wat substantiëlers dan gewoon postbode, maar hield zich goed en een derde nog mooiere postbode overhandigde hem de sleutel tot het postkantoor. Waarna de menigte zich, terwijl hij haar nog aan het zoenen was, weer van hem meester maakte en hem buiten op het plein in een alweer royaal met bloemen, dit keer witte plastic lelies versierde auto met open dak deponeerde, de slee die nog dienst had gedaan voor Topdogs al zo ver voorbij lijkende zegetocht.

Men wachtte even, want Art had van de gelegenheid gebruik gemaakt om zich ook door de massa naar buiten laten dragen, en zodra hij naast Bing in de wagen neergezet was, klom Marcel achter het stuur. Hij had geweldige pret, draaide het contact om en daar schoof de auto langzaam weg met Bing en Art op de achterbank terwijl de lelies om hen heen sidderden, Bing wuivend naar het publiek met z’n rechterhand, en met de grote kartonnen sleutel in z’n linker en Art wuivend met beide handen. Links en rechts stonden de trottoirs nu vol met duizenden besjes die met takken en vlaggetjes terugzwaaiden. Een heleboel had hondjes in de armen,

523.

 

zodat nog duizenden ogen meer Art en Bing bewonderden. Al wachtte tot ze het hoekje om waren en toen wou ie snel weer het postkantoor binnen om z’n tas met brieven, want hij wou nu éindelijk z’n ronde beginnen, maar een mevrouw met wuiftak legde een ouwe bleke hand op z’n mouw. ‘Young man.’

‘Ma’m?’

‘Was that Al in that car?’ Ze keek naar het hoekje waar Bing om was gedraaid, ‘the hero of the Battle of Bowl?’

‘Yes ma’m.’

Waarom zei ie dat? Waarom bleef ie het spel spelen? Ach, hij wou best anoniem blijven voor heel de wereld zo lang Gerrie hem maar kende!

‘Oh. Not you?’

‘No. Oy’s still here, isn’t Oy?’

‘Yes. Still, you looks a lot aloike. Is Al your little brother?’

Al kon er niet omheen. ‘Yes ma’m.’

‘Oh! He is! Who’s you then?’

‘Al. His brother.’

‘Al? You too?’

‘Well. He’s Bing. Bot we both sighs we’s Al. We gets better resolts loike that.’

‘Really?’

‘Umm. Well.’ Pijnlijke vraag. ‘You expects one bot you gets two.’

‘Oh.’

‘Action. Sorprise. Speed. Sharp thinking. Oll twoice. We did the Battle of Bowl together for example. And didn’t we win it?’

‘Oh. Yes. Bot you isn’t angry with Bing?’

524.

 

‘Angry? Whoy?”He gets oll the glory and you gets none.’

Precies, waarom zaten hij en Bing niet samen tussen de witte lelies in die auto? Het was de post intussen toch bekend dat ze allebei bestonden? Ach, in principe misschien wel, maar poe, geen van al die nieuwkomers op het plein wist de toeten. Niemand van hen had meegevochten in Bowl. Maar Art wist het toch? Jazeker, maar die triomfeerde liever zelf mee en je kon toch niet mooi met meer dan twee op die achterbank! Nee, Art en Bing waren gewoon twee konkelaars die mekaar waard waren. Mekaar wegkonkelen ging niet, maar Al even vergeten, dat ging vanzelf. Pff, wat kon het Al schelen?

‘No,’ zei ie. Hij was niet boos. Bing mocht alle glorie van de wereld hebben. Zolang Al de liefde kreeg. Hij nam beleefd afscheid van mevrouw zoals het een postbode paste en begon te rennen, want hij zag Gerrie al voor zich en daar werd ie geweldig haastig van. Vlug die postzak!

Hij liep met de vijf brieven in z’n postzak door de sorteerzaal naar de uitgang toen een hoop hem onbekend postvolk vanachter een pilaar sprong en hem al applaudisserend en ‘Al! Al! Al!’ scanderend de weg versperde.

‘Sorry, goys.’ Hij wou zich een weg banen, ‘Moy round is whiting.’

‘No, Al!’ riep meneer Fred met een kopbrede smoile, ‘it can white! For we’s gonna fête our hero, the boy whot sived the world, the Post Office, and most of oll our Whammle branch! We’s gonna fête him with oll the pomp deserved! So as the new manager of Internal Dita with his own chauffeur-driven limousine Oy tells you: sit!’

En te midden van gejuich drukten tientallen handen Al in de roodpluchen fauteuil met gladiolen. Al liet zuchtend gebeuren. Meneer Fred leek geen weet te hebben van de viering van Bing net. Kwestie van communicatie zoals het hoorde bij de post. En de massa verse postbodes in meneer Freds zog die niet bij het kantoor van Whammle hoorden en een half uur geleden nog rondjes maakten om Bing, hield z’n mond. Die jongens gingen een bijkomende beurt champagne niet verknallen. Nou, Al kon ook beter de pret niet bederven, zeker niet die van ouwe bekenden. Want achter meneer Fred zag ie Tragische Paula en meneer Maurice darling met z’n foulard gul applaudisseren. Ze bleken hem dus toch te mogen! En Frank, handschoenen aan en pet op. Chauffeur nu van meneer Fred. Naast hem meneer Mulch, voorzitter van de

525.

 

raad van bestuur. Hij mocht doorslapen. Om Frank en de voorzitter dure pakken. Oude en nieuwe (lxxx) leden van de raad. Daarnaast Polls en Rolls. De Polls kende hij niet, maar het waren er, ondanks hun sjofele kledij, want ze werkten nu al met hun ellebogen. De Rolls wel: prins Bocko, Queen Eclair, en zelfs prins Woof! Hoe was dàt gelukt? En dàar, met kamenier, stralend verse permanent en perfect gerepareerd oor, Queen Betty! Ze glimlachte beschaafd. Al zwaaide, zij niet. En in de rangorde der dingen was zij nog niet het einde want Al zag nu de meest overdroomde ster ter wereld: Omar, ontspannen op z’n stabeen staand, in een donkerblauw sportjasje met koperen knopen, gewoon uit sympathie voor Al! En Angela! Het was wel duidelijk uit tussen haar en hem want ze stond zo ver mogelijk weg van hem met veel wervend naakt aan het andere eind van de waaier Speciale Mensen. Wat jammer! Het is altijd erg als er wat stuk gaat tussen twee fijne zielen. Gelukkig had Omar Edgar meegebracht en dat maakte veel goed, want Edgar stak z’n neus tussen Omars billen en snoof diep. Alle ogen wachtten op de volgende beweging, maar meneer Fred riep ‘Now!’ en ze keken weer naar hem.

‘Angela!’ zei ie en alle ogen keken naar haar. Ze glimlachte warm want ze werd altijd warm van aandacht en wiebelde naar Al, boog, duwde een doos met strik in z’n handen en zoende z’n wang. Oh, hoe zoet en onvoorstelbaar, Angela van de regulitor! De menigte bleef vol verwachting kijken en Al begreep dat het om de doos ging en niet om de zoen. Er zat een vanillekleurig miniatuurapparaat in.

‘A mixer!’ riep ie, ‘noice!’

‘Phone!’ fluisterde meneer Fred. ‘Woooow! Grite, eh, Angela?’

Ze dacht na. Ze glimlachte vakkundig. ‘Yeah. Wow!’

‘A phone?’ zei Al. ‘Can we have ‘m now?’

Meneer Fred lachte in z’n vuistje. De leden van de raad van beheer ook. En Omar en Angela, in stereo. Iedereen, op Jean-Jacques onder de sorteertafel na. Die begreep er zogezegd weer niets van. En née, of de bliksem insloeg, openbaarde zich bij de som van zoveel grijnzen aan Al een andere dimensie: heel deze scene was massale verlakkerij! En hij alleen had het niet door. Jean-Jacques deed onnozel maar Al was de enige echte pipo. Als Omar en Angela hier waren, dan enkel

526.

 

 

omdat dit een programma van de regulitor was! Als er iets garandeerde dat iets opgezet was, dan zij! Was heel dit epos van strijd tussen post en honden, van droltrapperij en stukgebeten broekspijpen in Droid Fruits Street tot en met de Battle van Bowl dan wel echt gebeurd? Waren de miljoenen gesneuvelden wel echt gesneuveld? Waren die miljoenen pakjes en pakken echt te pletter gegooid voor het welzijn van mensheid en post, of gewoon misbruikt voor een spectaculaire enscenering? Was ie in de maling genomen en willens nillens acteur in een reality drama op schaal van het Brosselse rijk? Was dit de laatste scene voor de aftiteling en kon je camera’s vinden hier in de sorteerzaal? Al zag er geen.

‘Angela.’

‘Yes, dear?’

‘Is oll this real?’

Angela aarzelde. Keek diep in z’n ogen. Ze wist geen raad. Of ze was deel van het complot en probeerde nu geflikflooi bij wijze van afleiding.

‘Is it, Angela?’

‘Whot, sweetie?’

‘This. The battle of Bowl. The war between dogs and mankoind. Fock, has moy own loife been real? Has oy and oll those thousands of goys fagged out ourselves for nothing or whot? Oll that soffering, oll that pine for millions, is there any sense to it or not? Is it real or is it jost show?’

Angela week terug bij het woord ‘fock’, want ze was een fijn type, en Al had spijt dat ie het gebruikt had, maar hij was niet in z’n gewone doen, hij stond op de rand van de afgrond.

‘So sorry, Angela.’

Ze keek hem aan met die pure ogen van haar en hij wist dat ze hem vergaf. Ze naderde weer met haar smaakvol wervend décolleté, sloeg haar armen om hem heen, haalde hem aan, en glimlachte zo bemoedigend dat ie tranen in z’n ogen kreeg.

‘Of course your loife’s been real, Al,’ zei ze. ‘As real as moine and Omar’s. No matter

527.

 

how pineful. Whether we loikes it or not. We must embrice it. Passionately live it. Accept loife, and love, oll the love loife brings along, yes, we must accept the whole show!’

Ze drukte zich tegen hem, hij voelde het tedere pneumatisch effect van haar voorkant, en weer was ie tot tranen toe dankbaar, terwijl ze hem opnieuw zoende, en nu serieus en lang, en op z’n mond, maar hoe ze ook zoende, hij bleef twijfelen.

‘OK,’ zei ie, nog met haar tong in z’n keel, en hoe beroemd en liefdevol ze ook was, hij maakte zich los van haar, stak de doos met de telefoon onder z’n arm en liever dan zich over te geven aan onvruchtbaar gepieker baande hij zich een weg door het feest dat al om hem heen raasde. Feest omdat er nog zoveel champagne moest opgedronken worden. Feest want de post bestond weer. Feest, want de post is eeuwig en Als stage was bovendien geslaagd, zo kreeg ie en passant nog te horen van meneer Fred.

‘So you gets a real pide job now, Al!’

‘Thanks, Mr Fred, bot Oy has something else to do first now.’

‘Postman! Jost imagine!’

‘Oll roight, thanks so motch, bot Oy still has to do moy round now, Mr Fred.’

‘Oh. Yes, of course.’

Daar kon meneer Fred moeilijk wat tegen in brengen, dus hij deed een stap opzij en Al haastte zich weg met z’n posttas om z’n lendenen.

Hoewel nooit echt lopend en altijd een waardige stap aanhoudend bereikte Al Loilac Line in recordtempo. Hij zette stap na stap met groot genoegen. Als postbode met een pet was hij opnieuw de zeldzame autoriteit waar onze tijd zo’n enorme behoefte aan had. Hij moest wel uitkijken, want het trottoir lag opnieuw royaal vol hondenkeutels. Glimmende gitzwarte pakketten, mosterd- en roestkleurige bolussen, okeren krullen, mild-gele ploffers, kortom alle mogelijke vormen en kleuren brachten Al zoals de her en der glinsterende lantaarnpalen de wetenschap dat de wereld gelukkig weer draaide als van ouds. Hij werkte bliksemsnel maar perfect vier brieven af, en wendde de steven naar de Bongalow.

Die lag er nog altijd vredig bij en hij herademde. Hij was de eerste. De vertrouwde

528.

 

voordeur (oh wat goed die weer te zien!) was open, hij wou Gerrie verrassen, dus hij belde niet aan buiten bij de voordeur maar spurtte op z’n crêpe zolen onhoorbaar de trap op, en stond voor haar deur. Rustig. Dit was echt. Het leven zoals het is. Geen regulitor! Door niemand getrukeerd. Hier kon niemand ooit op wedden. Als er iets Echt was, dan Gerrie! Hij checkte uniform, posttas en de nieuwe brief die hij geschreven had.

Z’n kneukel ging naar haar deur, maar net zwaaide de deur zo open en een wolk weldoende aromatherapie trof hem, de gloed van duizend theelichtjes verwarmde de overloop en in het midden daarvan verscheen zij.

De brief die hij had voor Haar viel uit z’n hand. Hij was geroerd en verbaasd. Zo mooi was ze. Zo echt. Net uit bad? Kleren naar de stomerij? Zij in een badjas en haar haren in een handdoek.

En niets onder die badjas. Hij vermoedde dat ze nu geweldig proper was, stelde zich allerlei bovennatuurlijk propere en interessante zones voor en wist met zekerheid dat zelfs als deze badjas nu per abuis van haar afgleed, ze toch uiterst kuis van leden en puur van hart zou blijven.

‘Oh Gerrie!’

Hij schaamde zich. Zo stuntelig. Melig. Geen stijl. Maar Gerrie deed of ze niks gehoord had en stak wat in zijn richting. Cocktailglas. Ze hield er éen sierlijk in elke hand. Het licht van duizend theelichtjes flonkerde om de geconfijte kersen.

‘Thanks Gerrie. Uh, whot is this?’

‘Oh. Martini.’

‘Yes, bot whot is we doing?’

teer-vogeltje-frame.jpg‘Oh, Oy saw it in a movie’.

Ja. Ze deed als een teer vogeltje. Het nam z’n hand en leidde hem naar de canapé. Daar zaten ze.

‘Al, it’s you, its Al, isn’t it?’

Ze zond positieve stralen uit, zo dichtbij en zo heerlijk organisch. Dat beloofde. Hier

529.

 

 

ging wat gebeuren. Wat ie nooit had durven hopen. Of misschien altijd had gehoopt. Ze keek diep in z’n ogen. ‘Yes, they’re blue, both of them, it’s you, Al!’

Ze nipten.

‘Al,’ zei ze.

Het smaakte vreemd en luxueus.

‘Al,’ zei ze nog eens.

Onaangekondigd zette ze haar glas neer, tilde haar armen in de hoogte, ontdeed zich van die wrong en schudde haar haren zo hartstochtelijk dat Al ervan moest slikken. Bij wijze van tegengebaar deed ie vlug z’n jas uit.

Lang zaten ze zo hun cocktail vast te houden en te kijken, maar dan begon z’n linkerhand te tintelen. Signaal dat die hand wat wou, en hijzelf ook. Hij had een niet te remmen zin om ze bij Gerrie ergens op te leggen of in te steken, maar net toen z’n hand in beweging kwam, hoorde hij een kuchje.

Hij trok z’n vingers met een ruk terug en keek rond. Keekee lag hen onder het salontafeltje ingetogen te observeren. Vervelend. Al keek misnoegd en Gerrie boos, maar die hond wou het maar niet begrijpen. Bleef maar liggen staren. Geen besef van de nieuwe verhoudingen in de wereld! Tot Al opveerde, hem een trap onder z’n staart gaf en hij jankend het salon uitschoot. Ze wachtten geduldig in de hoop dat Keekee nu tot rede kwam, en ja, even later viel de haldeur in het slot, en eindelijk, eindelijk waren ze alleen.

‘Al!’

‘Gerrie!’

‘It’s been so long!’

Ja, hoe lang? Een week? Gerrie had eerst nog met mevrouw Romy twee, drie citytripjes gemaakt naar Guitar City en Worse om er een schemerlamp in de vorm van een danseres met waaier en oplichtende rok te kopen. En schoenen! En geassorteerde sacoches! Spotgoedkoop daar. Ze waren met hun armen vol weer met de HST naar BC gesuisd. Hoerenchance dat Al toen niet bij ze was. Brrr! Hij haatte het door winkels te moeten lopen in het zog van vrouwmensen in trance. Bweuh!

530.

 

Pakjes dragen! Bèèh!

Hij schrok op. Gerrie zat hem dramatisch op de mond te zoenen. Hoe lang was ze al aan de gang terwijl hij maar zat te mijmeren? Hij nam even afstand en keek haar vragend aan.

‘You’s been so brive,’ zei ze, als om zich te verantwoorden.

‘Boh.’

‘No, really. You deserves oll koindness of the world.’

Nou, hij wou best alle vriendelijkheid van de wereld.

‘Moy hero.’

Ze legde haar hoofd vol haar zwaar op z’n schouder, keek hem onder een moeilijke hoek romantisch aan, en zapte discreet naar de harde schijf van de regulitor. ‘Oh how Oy wept when Oy saw you soffer oll over Brossels. For me! Oy jost could not stop.’

En ze huilde weer terwijl ze keken naar The Long and Woinding Road to Love, een programma dat de zoektocht van Al en Bing naar echte hondenliefhebbers verwerkte tot avondlang entertinement, deels historisch materiaal (er waren dus toch altijd camera’s in de buurt geweest), deels enscenering met acteurs die veel mooier gecoiffeerd waren dan Al en Bing. Het ging naadloos over in een reconstructie van de Battle of Bowl. De reconstructie wist Al en Bing uit de finale te werken en van Omar de held van de slag te maken, maar dat was Al een zorg zolang Gerrie huilde. Om z’n moed in slow motion in het Martyrium. Om z’n gevoel voor diplomatie vis à vis een mokkende Prince Woof op de achterbank van de DS. Om hoe snel hij met Queen Betty weer wegkwam uit East-Murky. Hij besefte dat hij hier op de canapé bijna, bijna aan het eind van de lange lange weg naar de liefde was. Hij begon weer te popelen, vooral in z’n hoogst persoonlijke delen. Het ontroerde hem hoe Gerrie snel door de Omar-onzin spoelde naar passages met hem. Hield ze nu echt het meest van hem?

‘Thanks, Gerrie,’ zei ie toen het programma erop zat. ‘Very noice.’

‘Too motch Omar.’ Ze huilde nog altijd.

531.

 

‘Boh.”It should’ve been about you, Al! Only you. You sived me! You sived the world!”Boh.”Didn’t you?”Yes. In a why. Somehow. Me – and Bing.’

Stom. Stom Bing erbij te halen, maar hij was nu de bescheiden boy aan het spelen en hij moest er mee verder.

‘Yes, bot Bing isn’t here, is he?’

Nee. En maar goed ook. Al zweeg welsprekend. Hij zat nu klaar voor z’n beloning voor zoveel moed, diplomatie en snelheid.

Ze begreep en boog langzaam voorover, en hij deed z’n ogen al dicht en z’n mond open om het aanmeren nog makkelijker en zenzueler te maken, maar hij bleef maar zitten wachten en er gebeurde niéts. Hij deed z’n ogen verstoord weer open, en zag Gerrie druk in de weer met haar haren. Hij fronste.

‘Yes, boy the why, Al,’ zei ze, ‘thanks too for siving mom.’

‘Of course.’

‘No no, Oy means it. Mom means a lot to me!’

‘Don’t mention it.’

Goed, ze had het begrepen, want ze boog weer glimlachend naar hem toe, maar net toen ie z’n ogen weer wou dichtdoen, stond ze recht en greep de cocktailglazen. Hij ging door de vloer. Ze zei iets.

‘Whot?’ zei ie moeizaam, terwijl ie verging van ergernis. Oh de technieken der liefde! Uitstel. Uitstel. En uitstel!

‘Let’s fill op agine. Mike yourself comfy. Is you comfy in them shoes? Loike that?’

Ze glimlachte dubbelzinnig. Glazen bijvullen! Ze ging in de keuken nog heel wat

532.

 

anders doen. Dadelijk kwam ze het salon in met alleen haar slippers nog aan. Vreselijk klassiek, maar wie was hij om haar wat dan ook te verwijten?

Hij sprong fluks recht, trok z’n mooie blauwe postbodenhemd en -onderlijfje pijlsnel uit, vouwde ze op en legde het pakje keurig op de zit van een stoel.

Hoewel. Terwijl ie z’n broek in de plooi over de rug van de stoel hing, had ie al gemengde gevoelens: meende ze het? Of was dit weer alleen maar research voor dat script? Moeilijk te geloven dat ze het niet meende. Huilde ze niet nog altijd van ontroering?

Maar die dubbele glimlach dan? En dat getreiter door hem telkens weer geen tongzoen te gunnen? En dat ze nu in de keuken haar badjas uittrok, was dat niet typisch manipulatief?

Anderzijds, mens, wat kon het hem maken dat ze een spel speelde? Poe. Hij was best tevreden want hij was sneller dan Bing deze keer, en als ze het niet meende, kon ze het nog leren menen want hij ging binnen de vijf minuten hard en echt van haar houden.

‘Here!’

Gerrie met twee verse cocktails. En haar badjas nog aan.

‘Oh!’

Ze staarde naar hem, dacht even na en zei dan welwillend: ‘Noice boxers.’

Hij hield zich goed, ging nonchalant weer naast haar zitten. Ze nipten, zetten hun glas terzijde, bogen naar elkaar en jahoor, hup, gelukt, ze waren aan het zoenen!

Wreed teleurstellend dat Gerrie nog altijd in die badjas zat, maar met z’n ogen dicht zag ie haar toch mooi evolueren want kijk, haar rechterborst was er al uit gewipt en hing daar majestatisch en onomzeilbaar als nummer drie in een trio, zo aardig, zo streelbaar, en oeoeh, de tepelhof zo teer roze en zo groot dat er een kleine helicopter op kon landen.

Zouden ze?

Zouden ze?

533.

 

Zouden ze?Zouden ze dan maar?

helicopter-grotere-lach-frame-60-nieuwe-frame.jpgHij wiebelde onrustiger en onrustiger om alles met gepaste lichaamstaal duidelijk te maken, maar het begon net nu te tochten in het salon of er een deur open stond en Gerrie liet hem los en riep ontevreden: ‘Mom!’

‘Hoy sweeties!’

Mevrouw Romy stond met een allerliefste glimlach in bijna dezelfde badjas en wrong als Gerrie voor ze met een toren van gebak op een groot bord. Er was zichtbaar liefde of geld in geïnvesteerd. Royaal room, hagelslag en in fluorescerende letters:

HAPPY BIRTHDIE!

Lekker. Maar Al had toch liever in Gerries tepel gebeten. Hij vroeg zich af mevrouw Romy geen beet zijnentwege in de hare op het oog had. Ze viel in een andere leeftijdscategorie met haar vals gebit, hoorapparaat en blauwe permanent, maar hij begon toch bang te worden.

‘Mom!’ riep Gerrie boos.

‘Dear?’

‘Mom, close the door! And whot on earth is you doing here?’

Gerrie keek demonstratief naar Al, zo van ‘kijk, moederlief, aaah, gut, zie je dan niet wat ik met deze brokkenmaker van plan ben?’, maar mevrouw Romy deed of ze alle dagen mannen in onderbroek zag, liep weg, de tocht stopte, ze kwam terug, probeerde naast Al in de canapé te zitten aan de kant waar Gerrie nog niet zat, maar ze bleek te breed en ze zat dan maar in de fauteuil tegenover de canapé.

Ze glimlachte Al aan.

534.

 

‘Well,’ zei ze gul, ‘Oy thought: whoy not be koind? Al sived moy loife. Didn’t you, Al?’

‘Mom!’ riep Gerrie.

‘Yes?’

‘Get going!’

‘You doesn’t wonna troy moy kike?’

‘Mom, get going!’

‘Oy jost wonted to sigh thank you Al!’

‘Oh. Whoy does that soign sigh HAPPY BIRTHDIE then?’

‘They didn’t have any Thank You So Motch kikes, bot OK, Oy’s got the message! Oy’s gonna eat that marvelous kike oll boy moyself!’

En terwijl haar rug, zoals ruggen van vrouwen dat kunnen, diverse emoties als verongelijktheid, treurnis en wrevel subtiel duidelijk maakte, liep ze al met de koek weer naar buiten. De deur vloog met een knal dicht.

‘Ts!’ zei Al.

‘Ts!’ zei Gerrie.

Ze hadden te doen met mevrouw Romy, maar eindelijk waren ze nu alleen voor het serieuze werk.

‘Al!’

‘Gerrie!’

Al zei nog een aantal keren ‘Gerrie!’ maar ze maakte maar geen aanstalten om uit haar badjas te wippen. Nou goed, ogen dicht en zoenen dan maar. Al wist zich in gedachten nu ook van z’n onderbroek bevrijd, en hij zag Gerrie in al haar blote glorie naast hem, nee, op hem en hij kreeg zelf weer neigingen.

‘Oh Gerrie!’

‘Oh Al!’

535.

 

Kreun.Kreun kreun.Kreun kreun kreun.

Dit kon niet lang meer duren. Zoveel leed ging eindelijk opbrengen. Al ging onvoorstelbare dingen doen. Bondig: zijn apparatuur zou nu in de hare duiken – maar, spreekt van zelf, fijn, welgemanierd, puur. Niks kinky. Niks geils. Nette esthetische heteroseks, uitdrukking van ware liefde. Seks. Oeh. Het woord was eruit, maar het bleef goed bedoeld. Al telde nu bij zichzelf af van tien naar nul, maar bij drie ging er weer tocht door de kamer.

‘Mom!’ riep Gerrie geërgerd, maar het was Bing.

Al werd er wanhopig van, maar constateerde anderzijds tevreden dat ie z’n onderbroek nog altijd aan had en Gerrie haar badjas. Maar daarmee was Bing niet weg.

‘Whot’s this?’ zei meneer. Of ie ’t niet wist.

‘We’s troying out energy loines,’ zei Gerrie.

Pff.

Waarom bekende ze niet eerlijk dat zij en Al hun liefde aan het beleven waren? Maar Bing was Bing.

‘Well, let me troy them out too.’ Hij trok z’n jas uit en stapte onuitgenodigd en onbeschoft uit z’n broek.

Voor Al was de maat vol. Hij veerde op, greep Bing met beide handen bij de keel, kneep, en samen vielen ze pats, weer achterover in de canapé naast Gerrie.

‘Al! Whot, whot,’ het kwam er maar moeizaam uit, ‘whot is this, Al?’

‘Fock off, man!’

Onlogisch. Hoe kon Bing weg als Al bleef knijpen? Maar het hart heeft zijn redenen die het verstand niet kent.

536.

 

‘Al!’ riep Gerrie gealarmeerd.’White!’ riep Bing. Hij werd langzaam rood.’Al!’ riep Gerrie.’White, Al. Let Gerrie have a look at the car first.”Car?’ Al liet Bings strot een beetje los. ‘Whot car?’

‘Topdog’s car. The limo. Grite seats. Real leather. Whiting here before the bongalow. Top off. Little whoite lillies oll over it. Brilliant. Beautiful. Jost imagine this cloud of whoite, Gerrie, the heavenly perfume of oll them flowers around os.’

Gerrie begon dromerig te glimlachen. De trut.

‘Wind going through your hair,’ riep Bing, ‘aaaaah!’

‘Mmmm!’ deed Gerrie.

‘Yes,’ zei ie, ‘mmmmm! How about a roide?’

‘Now?’

‘Yes. Me and you. Well?’

Gerrie glimlachte vaag. Ze vond engagement op dit moment wat gevaarlijk.

‘Oll roight,’ zei Bing, ‘Oy jost troyed moy lock. Who wouldn’t, eh?’

Verder kwam ie niet, want Al vond galante terzijdes zonder hem erin te kennen zo ongepast dat hij en Bing alweer worstelend om het salontafeltje rolden. Dramatische scene, gevoed door echte liefde, dacht Gerrie, en een groot geluk overviel haar. Na een poosje rollen vielen de heren plotseling stil en ze keken samen op. Gerrie zat notities te nemen. De broers keken elkaar aan.

‘Oy could use a tea,’ zei Bing.

‘Me too.’

Bing trok z’n broek weer aan.

 

537.

De link rechts hieronder werkt niet meer. Verrekt, hij bleef altijd maar hardnekkig verwijzen naar een oude versie van 29 zonder opmaak. Dus hebben we hem meedogenloos morsdood gemaakt. Ga liever naar 29 via ‘Pages’.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s