Liefde is een mysterie.

Waarin ...

Bosted? Broken? Nearly dead?
Aaah poor Al, you sure needs
A well-padded big big big bed
from Super Bed King Ted!

 

Het kingsoize bed buiten in de lucht voor Als raam zong en zong, puur dons, sneeuwwit met roosjes en hemels zacht, maar Al was het allemaal worst. Hij lag op z’n eigen bed, uitgeteld en in een zoete roes.aaaaah-2-oi-frame.jpg Hij kreunde nu al uren stilletjes voor zich uit en aan het eind van het verhaal wist ie dat ie dit niet alleen aan kon, en hij keek op naar het scherm op de kast boven z’n documentatie Dode Talen en Klassieke Filmsterren. Het scherm voelde z’n blik en floep, daar was ie, weliswaar enkel in miniatuur, maar toch de vertrouwenspersoon aan wie hij al z’n zorgen kwijt kon.

‘Oh Omar!’al-kreunend-in-bed-oi-lijn-frame.jpg

‘Al! How can Oy help you?’

‘Oh Omar! Oooh. Aaaaah. Oh. Ow.’

‘How about an Early Evening Bet?’

‘No. Was it her thoighs?’

‘Thoighs?’

‘Or her oyes?’

‘Al, whot’s oll this baloney? Whot is it about? And how awful you looks! Loike you’s been hit on the head with a tible leg.’

‘Oh, it’s motch, motch worse. Oy’s psoychologicolly completely, eh, out of joint. Oy, Oy, Oy, oh Oy feels so, ummm, so vigue.’

57.

 

‘Vigue?’
‘So, eh, woozy.’
‘Woozy? About whot?’
‘Eh, ummm, uh – ‘
‘Come on, man, sigh it!’

Al koesterde haar naam. Hij wou hem niet uitspreken. Hij wou hem voor altijd voor zichzelf houden, maar dan kon Omar hem ook z’n eigen geheimen niet uitleggen, dus hij sprak hem eindelijk uit, schoorvoetend, en oh zo schroomvol, de naam: ‘Gerrie.’

‘Gerrie?’
‘Yes.’
‘A lidy?’
‘Yes.’
‘Someone from the other soide?’
‘Yes.’
‘Oh!’
Omar brak open in een panoramische warme glimlach. Dit was een passage uit de showbusiness waarin ie goed thuis was. Iemand had net z’n geluk gevonden maar de lullo wist het zelf nog niet. Het moest hem nog verteld worden en dat deed Omar graag en dramatisch en deskundig: ‘No, Al, you isn’t woozy at oll! It’s the old story! You has follen in Love!’
Bijna onhoorbaar zette er vioolmuziek op. Hoe uitgeput ook, Al kwam overeind en keek Omar aan. Begreep hij dit goed? Had ie goed gehoord? Het had geklonken als de titel van een kaskraker. Hij masseerde z’n slapen, keek weg van en weer terug naar Omar.
‘Me?’
Omar glom van zelfvertrouwen.
‘Follen in love?’

58.

 

‘Yes, Al.’
‘No.’
‘Yes!’
‘So this is love?
‘Yes.’
‘This misery?’
‘Yes sir.’
‘Well, Oy thought love felt good.’
‘It does!’
‘Whoy has Oy got to feel so messy then? With oll them contrary feelings? On the one hand Oy feels loike Oy’s been completely woiped out. Loike a trine has driven over me. Loike Oy’s in a thousand bleeding pieces. On the other hand, Oy feels loike the bobbles in mineral water. Loike spring. Loike fresh wind on a hot beach. Loike a point of Hoog after ronning a marathon. Loike Oy’s dronk ten points without a marathon. Loike tiking off oll moy clothes and ronning niked through Gerinium Pot. Loike tiking off and floying awhy.’

gerries-legs-oi-frame.jpg‘Love, Al! It’s love!’

‘Bot whoy? Oy doesn’t onderstand this. Whoy has Oy follen in love then? Was it her legs?’

‘Has you seen them?’

‘A bit. Not enough.’

‘It means you wonts to love her whotever, Al.’

‘Bot whoy?’

‘There is no whoy, Al.’

‘There must be.’
‘No. It’s loike you’s wocking through the woods, Al, they stretches on and on, the wind whistles

59.

 

through the needles, how wonderful, the smell of resin oll around you, and soddenly this enormous two kilogramme cone folls on top of you and croshes you! It jost happens, Al!’

‘No. There must be a whoy. Is it because,’ Al voelde zich lyrisch worden terwijl, hoe vervelend ook, er iemand anders getuige van was, maar hij kon het niet meer bedwingen, ‘after oll them years of loneliness Oy’s found a similar soul? After thirsting so long for real fruit, real emotions, real people, real cars, real love?’

Hij wachtte op antwoord, maar er kwam niets.

Omar staarde Al aan en fronste, want wat was dàt allemaal? Deze wending beviel hem niet. Poëzie blijkbaar. En lullen over dingen die echt waren. Maar alles was toch echt! Hier ging de grote massa afhaken. En hijzelf ook, als de wiedeweerga, want hij verstond er ook geen knar meer van. En ai, er viel hem nog iets veel schokkenders in: was die Al nu misschien zijn, i.e. Omars scene aan het stelen? Ging Omar hier af? Voor de ogen van heel de wereld? Zonder dat Omar het goed door had? Hij was de controle aan het verliezen.

Please, tell me, Omar!’ zei Al.
Brr. Omars neurotransmitters vlamden.
‘Well, there you is!’ zei ie vlug.
Zei ie altijd als ie niet wist wat te zeggen. Hij glimlachte Al bemoedigend aan in de hoop dat ie naar begrijpelijkere banaliteiten zou terugschakelen.
‘Or,’ zei Al, ‘has it totched me that she thought me so real?’
Omar leed vreselijk.
‘Whoile Oy secretly doubted how real Oy was moyself?’
Nee. Het werd niet beter. Alleen maar erger. Omar zuchtte. Er flitsten puntjes op voor z’n ogen. Hij was verloren.
‘Tell me, Omar.’
Omar wreef met z’n grote hand over z’n kin en straalte innemend met al z’n mooie porseleinen tanden.

60.

 

‘Sure, Al. Bot whoy,’ kijk, daar had ie een gitaar vast en tokkelde, ‘not sing a good song now?’ Hij ademde diep in en zong onverbiddelijk:

Love is a mystery …

Angela verscheen langs hem in een fijn te klein hesje met veel strass en borst en een tweede gitaar. Ze knikte instemmend en met gevoel.

Ontil it’s history.

Love is glory,

Ontil it’s a story.

So mike it last,

Ontil it’s past.

For when it’s gone,

It’s surely done.

Omar zong sonoor door z’n grote neus, wat de performance tastbaar nog meer authenticiteit gaf, en Angela neuriede mee in close harmony. Zij geloofde even remmeloos in de liefde als Omar, want terwijl hij la-la-la zong bij wijze van refrein, gaf ze hem een innige zoen op de wang, en toen was het liedje uit.’Noice, very noice, zei Al, ‘bot how does we go on now, Omar? Please! Oy’s being torn to pieces. What in heaven does Oy tell Gerrie?’

Omar zuchtte maar hij bleef welwillend kijken. Bedoeling was Al met het liedje emotioneel voldoende te laden zodat ie alleen verder kon, om het hoofdstuk ‘Bird brine Al is in love’ af te sluiten en over te gaan tot de orde van de dag. Daarom had ie ‘it’s surely done’ gezongen als een duidelijk orgelpunt. Maar meneer bleef zeuren. Zonder dat er voldoende rendement zat in doorgaan. Het werd Omar te bar.

‘Excuse me, Al,’ zei ie, ‘Oy’s urgently needed elsewhere.’

En floep, weg was ie. Gelukkig was Angela minder qui-vive en voor zij kon wegfloepen riep Al: ‘Please Angela! Don’t leave me alone! How does Oy go on now? You’s a woman, Angela, you’s practical. You knows!’

61.

 

Ze had er al evenmin zin in, maar ze geloofde in entertinement. Het was uiteindelijk altijd show toime.

‘Al,’ zei ze, en haar stem brak van ontroering, ‘you must foind your own why. Bot whotever you does, never give op! Be brive! ‘

Foind your own why?’ Never give op?’

Bing viel met veel gedruis de slaapkamer binnen en Al zette zoef, de kijkdoos uit.

‘Oh sorry,’ zei Bing. ‘Busy, is you?’

En daar kwam dat valse lachje waar ie patent op had. Al hield z’n mond stijf dicht.

‘Al. Whot was oll that about? Tocking to Agony Aunt, was you?’ Al stak z’n tong uit. Maar dan viel Bings blik op Als prachtige donkerblauwe pak en hij trok grote ogen. ‘Hey, whot’s this? A uniform?’

‘Oy’s got a job.’

‘Whot?’ Bing liet zich zo hard op z’n eigen bed vallen dat het plankje met z’n collectie Essentials (xxii) ervan op en neer veerde. Hij vergat te smalen. Hij was vreselijk opgewonden. ‘A job?’

‘At the post office.’

‘At the post office?’

‘Yup.’

‘Can’t believe this.’

Nauwkeurige controle bevestigde evenwel dat Al een onvervalst échte postbodenuniform droeg, en toen ie bovendien tussen hun beider bedden heen en weer paradeerde met de postbodenpas die hij dankzij Marcel al zo goed beheerste, moest Bing het wel geloven.

‘Oll roight,’ zei ie gepiqueerd, ‘whot about me?’

‘You?’

62.

 

‘Whot about a job for me? You could’ve looked for a job for me too!”Oh, Oy did, bot they give it to me.’

Ai! Al hoorde het zichzelf zeggen voor ie ’t kon tegenhouden. Stom stom stom!

‘Uh? Whot? Let me explore this. So you was looking for a job for me?’ Al stond stil. ‘Yes.’ Nee! Hij ging door de vloer. Hopeloos! Zei ie weer iets voor ie wou!

‘You was?’ riep Bing. ‘Oh, you selfish egoist! Looking for a job for me and keeping it yourself! You cruel criminal heartless pitiless animal! Fock! Shoite! Double shoite! Whoy?’

‘Well. Uh. No oidea. It jost happened loike that. They jost give it to me.’

‘Oh is that a fact? Bot that job was moine, mite! You’s told me so yourself! Who is ‘they’?’

Al aarzelde. Hij wist het zelf niet goed. Maar zij die hem Bings job gegeven hadden gingen Bing onverminderd rekenschap afleggen!

‘Come on, Al, tell os!’

‘Art?’

‘Art?’

‘And Mr Fred. And Marcel. Oll the boys from the post office really.’

Bing keek in het ijle en zweeg als verpletterd. Al liet hem. Bing bleef zwijgen. Had Al hem geblokkeerd met zoveel volk te noemen? Begreep ie dat ie nooit de juiste handvatten zou vinden bij een bureaucratie zo degelijk gedisorganizeerd als de post? In elk geval lag ie tien minuten gewoon te liggen, waarna ie gekalmeerd, in vrede met zichzelf rechtkwam en Al menslievend aankeek. Wou ie ’t over een andere boeg gooien? Hij voelde aan Als broekspijp.

‘Noice tissue.’

63.

 

‘Superflannel.’

‘Superflannel! Noice suit too, Al. Albert. Big brother of moine. Could Oy troy it for foive minutes?’

‘No.’

‘Please.’

‘No.’

‘It’s gonna fit me perfectly. We should share it. And the job too. Sam-sam. Keef-keef. Half-half. Jost loike our room, loike ma’s credit card, her phone and whot not. It would be a good thing. Sime trick. We’s ollwhys been unconscionably good at sharing. We’s ollwhys shared everything and it’s brought os so motch fon. So motch advantage.’

‘Advantage? Whot advantage? Where?’

‘We’s ollwhys shared the joys of loife, hasn’t we?’

‘Has we?’

‘Yeah! We’s had twoice as motch fon as others. For half the input. Oy’s ollwhys fixed things for you. Oy is so loikeable Oy ollwhys gets things done for you. Oy’s ollwhys opened oll doors for you. Oy knows moy why around plices. Everywhere. Any toime.’

‘Yeah. You ollwhys eats moy bicon at breakfast, eh?’

‘Oy means you droives moy formidable car to the Smart Socker chopchop to get our bicon.’

‘Our car.’

‘Our car. We shares it loike we shares everything. The uniform. The job. We’s gonna do half of it each. Whoo! Sounds good, eh? We’s gonna have half the income each. And half the spare toime. To do other stoff. Loike chatting op chooks.’

Bing liet zich weer op z’n bed vallen en zweeg. Hij wou het z’n meest verlokkelijke argument nu graag even vanzelf laten doorsijpelen. Al klom ook weer op z’n bed en

64.

 

glimlachte naar het plafond. Aardig van Bing dat ie met Al een job wou delen waar niks aan te verdienen viel! Ook al wist ie het niet.

Hee!

Hij schoot recht. Er was nog een véel betere reden om te delen: als halftijds postbode kreeg ie natuurlijk ook véel méer tijd om Gerrie te zien!

‘All roight!’

‘All roight?’

‘Let’s share the job.’

‘Really?’ Bing probeerde z’n gretigheid te verbergen. ‘So we’s both gonna be Postman Al?’

‘Yeah.’

‘And we’s gonna keep it secret?’

‘Yeah.’

‘Whotever happens?’

‘Yeah.’

‘Oh, Al! Grite! We’s gonna have lots of fon! Loike ollwhys.’ Lol? Zoals altijd?

Terwijl Bing van opwinding opsprong en met een boog door de lucht naar Als bed dook, terwijl ie daar Als hoofd bij wijze van mannelijke omhelzing in een schroef vatte en eraan rukte, herinnerde Al zich niet veel lol. Wel hoe Bing gebruik makend van Als naam indertijd met succes het hof had gemaakt aan Mrs Stroboscopick-Strindberg, de buurvrouw, en hoe Mr Stroboscopick Al koppig achtervolgd had tot het eind van Droid Fruits Street en hem daar een pak slaag had toegediend. En hoe Bing zonder te betalen zes flesjes Hoog van 33 cl. had mogen meenemen van Karin de kleine kassierster in de Smart Socker en hoe Mr Mincer van de Smart Socker privé politie hem geestelijk was blijven folteren door onverwacht vanachter straatmeubilair te voorschijn te springen wanneer Al iemand voorbijliep

65.

 

op het trottoir en hem of haar te verklappen dat Al niet bona fide was, – tot Al een belangrijke som van ma’s kredietkaart had overgeschreven op die van Smart Socker Immaterial Services. Hij kon zich nog precies voor de geest halen hoe diezelfde Karin de kleine kassierster hem later in het Magnolia Park nagezeten had tot in de struiken en hem daar een barst in z’n trommelvlies had geslagen toen er niets uit z’n broek kwam. Nee, geestdrift bij Bing betekende gevaar. Maar voor Gerrie wou Al risico lopen. Voor Gerrie wou ie lijden. Voor Gerrie wou hij zelfs half z’n geluk als postbode offeren.

‘Yeah.’

‘Thanks, Al.’

Bing liet Als hoofd los zodat ie hem kon aankijken en hij grijnsde nu dankbaar, alsof ie Al alvast een eerste terugbetaling wou bieden voor z’n vriendelijkheid. Hij kon goed grijnzen. Hij bleef sympathiek. Een warm mens. Al zuchtte.

‘Whot?’ zei Bing. ‘Nothing.’ Al kon het ook niet helpen. Hoe Bing hem ook voor de gek hield, hoe hij Al ook bleef misbruiken, Al mocht Bing nog altijd.

Ze hadden de spanningsregulator even afgezet om zich beter te kunnen concentreren en terwijl het personeel toekeek, laadde Al de volgende morgen z’n leren tas in het postkantoor alsof ie ’t al jaren deed.

Een dozijn brieven!

‘Wow! Twoice whot Oy did yesterday!’ zei Marcel. Art en Frank glansden en Al raadde dat Marcel het merendeel van z’n eigen last van gisteren achtergehouden had en nu doorschoof naar hem, maar hij hield zich van den domme. Hij mocht alleen op ronde en dat kwam mooi uit. Zo kon ie Bing dadelijk alle fijns van het vak leren.

‘Is you gonna manage, young man?’ zei meneer Fred. Ze keken met z’n allen omhoog. Hij stond boven aan de trap, in burger: bruin pak, roze hemd, witte boord, fris grasgroene das, vulpennen in z’n borstzakje, kortom, al werkte hij bij de post,

66.

 

bijna een zakenman.

‘Certainly, Mr Fred.’

‘OK, go ahead then!’

Het personeel stond op het arduinen bordes van het kantoor en keek Al na. Gelukkig stond Bing pas op de hoek van Loilac Line. En niet in postuniform. Hij droeg een Hawaihemdje, maar op Als verzoek liepen ze wel mooi in de postbodenpas die Al intussen goed beheerste. Ze floten samen het deuntje van de Bridge over the River Kwai, en toen zagen ze de bongalow. De Bongalow! Waar Gerrie woonde. Al werd overweld door gevoelens en hij wou er snel langs, maar net toen vroeg Bing:

‘And where is them mad dogs now?’

Terechte vraag. Al had Bing sterktes, zwaktes, opportuniteiten en bedreigingen van het vak uitgelegd. Dus ook de honden. Maar onhandig gesteld. Maak nooit in een onbekende omgeving beledigende opmerkingen die op iedereen kunnen slaan! Twee honden veerden grauwend op vanachter de liguster, een kleine vleeskleurige met zwarte vlekken, en een grote zwarte. Ze deden uiterst wrevelig en Al en Bing probeerden rap weg te rennen, maar voor Bing wat handigs kon zeggen beet de grote zwarte met groot genoegen in z’n gat.

‘Ow!’ En toen Al ter hulp wou komen, beet de kleine in Als broek. ‘Ow!’ En weg waren ze. Bing wankelde het klinkerpad op naar de Bongalow. ‘Bing, whot is you doing?’

‘Whot is Oy doing? Oy’s bleeding loike a tap! Oy’s doying! Oy needs help.’

‘No. No!’ Stel je voor dat Gerrie zelf de deur opendeed. ‘No!’

Maar Bing drukte al op de bel. Gerrie trok de voordeur open, en Al sprong fluks achter de boerenjasmijn.

67.

 

‘Al!’ riep ze. Bing wees hulpeloos naar z’n gat. ‘Poor Al,’ zei Gerrie, ‘a dog?’

Bing knikte. Hij lag op z’n buik op haar sofa met z’n Hawaihemdje omhoog, broek omlaag, billen bescheiden bloot en deed of ie leed. Maar het beviel hem prima dat een aardig meisje met soepele mooie vingers een prop ontsmetmiddel langs z’n billen streek. Al zag het aan met groeiende afgunst. Hij zat opgevouwen naast de stofzuiger in de kast. Hij was Gerrie en Bing op afstand de gang in gevolgd. En zodra de deur van Gerries flat dicht was en zij en Bing binnen, was ie ernaartoe gespurt. De deur was niet echt op slot en terwijl Gerrie in de badkamer in het verbandkastje rommelde, liep ie overmoedig voorbij Carlos het salon in.

Hij week dadelijk weer achteruit, verrast door de gloed van honderden theelichtjes. Her en der. Overal. Ze vulden de sécrétaire, het koffietafeltje en de rij andere bijzettafeltjes, de vensterbank tussen de bloempotten met vrouwentongen. Ze stonden zelfs in de bloempotten. Dàar kwam dus het licht vandaan dat Al vroeger al van achter Gerrie vandaan uit haar deur had zien stralen! Ze zongen met z’n allen samen lief ‘Ooh ooh’ en zinderden mystiek, getroffen door de luchtverplaatsing van Als binnenkomst. Niet echt door de luchtverplaatsing, maar dankzij chips gestuurd door kleine sensors, want het waren een voor een electronische namaaklichtjes voorzien van een transparant plastic kapje, maar ze waren zo sfeervol en ze zagen er zo vreselijk echt uit dat ze éen voor éen een certificaat van authentieke theelichtjes hadden gekregen. Aandoenlijk. En in hun midden lag Bing gelukzalig te wachten op troost. Hij keek verbaasd en verstoord op.

‘Al!’

‘Yes?’

‘Fock off!’

‘No.’

‘Whot is you doing here?’

‘No, whot is you doing here?’

68.

 

‘Oy’s been hort seriously and Oy needs immediate treatment.’
‘Me too.’
‘You’s gonna spoil it. Get out!’
‘No.’
‘Please! Go!’
‘No. This is moy chook, Bing!’
Op dat ogenblik hoorden ze Gerrie de badkamer uit het gangetje in lopen, en Al rukte inderhaast maar vergeefs aan diverse deuren op zoek naar een schuilplekje. Net voor ze het salon inkwam zat ie in de kast.
‘Does it hort?’ zei Gerrie.
Bing kreunde overdreven.
‘Fiker,’ mompelde Al. Schaafwonden. Die hond had hem zelfs niet echt in het zitvlees gebeten.
‘Was it Edgar or Keekee?’ zei Gerrie.
‘Edgar?’
‘A big black dog? Or a toiny whoitish one? Oy bets it was Keekee. The scoundrel. Did you sigh something? Something provocative? Keekee doesn’t loike that. He doesn’t loike postmen oither, bot you hasn’t got your uniform on. That can’t have done it. No postal round todie?’
‘Eh, no.’
‘Whot is you doing here then?’ Bing fronste diep, maar dan bood ie z’n breedste glimlach. ‘Isn’t that obvious?’
‘No.’
‘Oy’s here, for you, Gerrie!’

69.

 

‘You meanie,’ zei Al.

Gerrie knipperde met haar ogen.

‘Yes,’ zei Bing, ‘you fascinites me.’

‘Oh. Whoy?’

‘You’s an exceptional girl.’ Gerrie glom. Net wat ze zelf dacht, maar dat mocht ze niet toegeven. ‘Really? Oy’s jost a normal girl.’

‘Precoisely, and how Oy loikes normal girls.’

‘Oy does things, though.’

‘Whot a coincidence! Oy loikes girls whot does things even more. Whot things?’

‘Oy’s doing a script.’

‘No! Oy’s krizy about scripts! Whot is it about?’

Gerrie zweeg. Het was het script voor haar unieke dieetvideo, en daarmee was ze in goed gezelschap, want schreven Omar en Angela er momenteel ook niet stiekem een naar het schijnt unieke? Gerries script ging over eten en geluk, het weldoend effect van magische kristallen op wat je at, energielijnen en de kracht van gevoelens. Ze was zelf helemaal niet echt dik maar jezelf vinden, de liefde vinden, hoe erg je er ook naar smachtte, het viel niet mee als anderen je niet vonden, en hoe konden anderen je vinden, als je altijd nee zei? Maar nee zeggen was haar natuur en je moest je natuur trouw blijven. Trouw aan jezelf liep uiteindelijk onvermijdelijk uit op groot geluk.

‘It still needs a lot of work,’ zei ze ingetogen. ‘Oy could help.’

‘No.’

‘Oy’s done some fabulous media studies.’

‘No!’

70.

 

‘Yups. Oy knows oll about enhancing scripts. Oy’s an extremely good script tester. Give me a copy and you gets formidable feedback, Gerrie!’

‘Whoy would you do oll that?’

‘Oy fancies you, Gerrie!’

‘Al!’

‘Gerrie!’

‘Bing!’ Al had spierpijn van jaloezie.

Bing en Gerrie glimlachten elkaar aan. En Bings hoofd schoof dichter en dichter bij dat van Gerrie, en toen zei Gerrie: ‘No.’

‘No? Whot no?’

‘No. It’s too early.’

‘For whot?’

‘To give you the script.’

‘Oh.’

Bing had wat anders in gedachten en éen seconde lang was ie depri, maar ach, hij was niet voor éen gat te vangen. Hij keek haar aan en straalde.

‘OK, Gerrie. Oy doesn’t really need to read scripts to give an authoritative opinion about them. Oy’s gonna give you positive feedback anyhow. Yup.’

‘No.’

‘No?’

‘Oy can wroite that script moyself, Al.’

‘Of course. Bot surely you doesn’t moind if Oy does refrine from not standing boy you with moy experience, doesn’t you?’

Gerrie aarzelde. Ze was de weg kwijt in het aantal ontkenningen. Ze kwam er niet

71.

 

uit en tot besluit zei ze maar wat ze altijd zei.’No.’ Bing grijnsde. ‘Foine, we agrees then. Where is you going?’

Gerrie wou een grotere pleister voor Bings bil halen en zodra ze het salon uit was, schoot Al uit de kast.

‘No!’ riep Bing alvast, maar met z’n broek nog op z’n knieën kwam hij niet snel genoeg weg en Al gaf hem een harde rechtse op z’n bek.

Bing wankelde om het koffietafeltje en de theelichtjes zinderden en zongen.

‘Al, whot is you doing?’

‘Oy’s telling you Gerrie is moy chook, hot shot.’

‘You brine dead mule!’ Bing gaf Al een klap op z’n oor. ‘Oy’s working it oll out for you! Get back into your copboard!’

‘No!’

‘Get insoide!’

Gestomp heen en weer. Geworstel op en over de sofa, maar dan hoorden ze Gerrie er weer aan komen.

Ze kwam het salon weer binnen, en keek wel even beduusd.

‘Al!’

En ja, het was ook Al! Van de haast en omdat hij er het dichtste bij lag, was Bing in de kast gesprongen.

‘Gerrie. Something op?’

‘Whot’s happened?’

‘Has anything happened?’

‘You’s got your uniform on now!’

72.

 

‘Oh. Yes.’

‘How did you do that?’

‘Oh. Oy’s very quick. Oy, Oy jost wonted to show you whot it looks loike. You loikes it?’

‘It sure looks good. Wonderful!’ Ze voelde even aan de stof. Eerste klas kwaliteit. ‘Moy oh moy, it really commands respect!’ zei ze, als betoverd. Ze lei haar handje nu op z’n revers en het handje ging op en neer, op en neer, en Al voelde zich zo intiem beroerd dat ie in het geheim begon te beven.

‘You really loikes it, eh?’ zei ie droog, om z’n ware emotie te camoufleren. ‘Whoy, yes!

Postmen oozes trostworthiness with so motch force! How Oy believes in postmen! They’s a beacon of broight loight in these toimes of oncertainty. Oy loikes it so motch, Al, Oy doesn’t wonna see you at oll without it next toime.

There’s nothing loike a postman’s uniform, is there?’

‘No!’

‘Don’t you ever ever dare to torn op without it!’

‘Oh no!’

‘Good. Now let’s put that patch on. Hey!’

‘Whot?’

‘Different boxer shorts too?’

‘Yes. You loikes them?’

‘Uh!’

‘Whot? Something wrong?’

‘Your other bottock is bleeding now.’

Gerrie begreep er niks van en rende onthutst weer naar de badkamer. Bings hoofd kwam omhoog vanachter de sofa.

73.

 

‘Keep down!’ zei Al.’Wrong, Al!”Wrong? Whot’s wrong?’

‘You’s spoiling oll moy preliminary work and moy chances for the future, you idiot. Smooth!’

‘Whot smooth?’

‘Smooth does it! Tenderoize her! Don’t pozzle her boy your silly wrong onderwear! And don’t froighten her with the wrong bleeding ham, you clomsy twot.’

‘Twot? Me?’

Al duwde Bings hoofd met kracht weer uit het gezicht en keek nog altijd woedend toen Gerrie weer binnenviel met een nog meer pleister. Hij wou snel aardig kijken, maar het lukte niet helemaal, en even was Gerrie de kluts kwijt.

‘Whoy is you angry, Al?’ zei ze. Ze depte z’n bil. ‘Angry? Me?’

‘Yes. I can’t onderstand you. And there’s a hole in your trousers.’

‘Whot?’

Ze staarden samen naar z’n nog naar nieuw ruikende postbodenbroek. Een enorm gat. Enorm respectondermijnend. Hij moest snel zijn.

‘Oh dear. Terrible!’ riep ie. En in een flits zag ie een deur opengaan op nog intiemere omgang: ‘Gerrie, Oy’s got to look perfect as a postman. Could you, eh, sew it?’

Ze zei niks. Van naaien had ze geen verstand. Een moderne ge-emancipeerde vrouw. Ze waren eigenlijk klaar met z’n bil. Hij had door dat ze hem graag richting deur zag lopen en hij trok z’n broek op. Maar wat maakte het verlangen hem creatief. Hij zag alweer gelegenheid om haar weer te zien:

‘Could you, Gerrie? Next toime?’

74.

 

Ze antwoordde niet. Ze liepen het halletje door. Al keek om. Bing zat nog altijd achter de sofa. Ze stonden stil bij de voordeur.

‘So,’ zei Gerrie. ‘Yes. There we is.’

‘Indeed.’

‘Ummm. Hummm. Is Oy, uh, gonna see you agine, Gerrie?’

Ze zei niks. ‘If Oy never tocks about scripts agine. Is Oy?’ Ze glimlachte. ‘Whot is this, Al? First cocky. Then shoy as a boy. You changes loike the weather.’ En toen stond ie op straat.

***

Hij wachtte achter de jasmijnstruik, af en toe minzaam de voorbijschuifelende passanten groetend die wantrouwig in z’n richting keken, en na veel vijven en zessen kwam Bing buiten. Gelukkig had ie wel niet die gelukzalige glimlach op z’n bek waar Al zo voor vreesde. Nee, er was niks gebeurd. Bing nam z’n tijd om de nabije struiken zorgvuldig te controleren en na verloop van tijd zei ie: ‘No dogs?’

‘No. Gerrie hasn’t seen you, has she?’

‘No, you silly. Oy jost sat behoind the coach ontil she went into the kitchen and then Oy got awhy. Whot else could Oy do? She wouldn’t have wonted to see me without a uniform, would she?’

Hij was er wat knarserig van. Ze liepen en zwegen. Al stak brieven in brievenbussen. Akkoord, een eerste-klaspostbode had ze allemaal persoonlijk overhandigd, maar hij was te ver uit z’n evenwicht om dat nu psychologisch nog aan te kunnen.

‘Bing.’

75.

 

‘Yes?”Oy thinks the deal is off.’

‘Whot deal?’

‘The sam-sam deal. The ‘we’s both Al’ deal.’

‘Oh no. You agreed. Agreed is agreed.’

‘Whotever. Jost remember: Oy’s gone krizy over Gerrie first!’

‘So?’

‘So she’s moy chookie!’

Bing keek hem onthutst aan. Waarom riep ie zo luid? Ja, waarom? Al wist het zelf niet. Links en rechts gingen er ramen open en een rij Gerinium Potters stak een oor naar buiten. En Bing intussen maar grijnzen als een paard.

‘Whot?’ zei Al. ‘Whot is it?’

‘You’s so naïve, Al. Bot you’s roight. First come first served.’

Al ademde vrijer. ‘Of course.’

‘Still, Oy can see Gerrie too. You and Gerrie isnt engiged, is you? And this is a free world, roight?’

‘Roight?’ Van die onbeschaamde vraag, van zo’n vrijpostige visie op een wereld waarin alles maar dan ook àlles gepermitterd was voor Bing, werd Al zo woest dat er, krak, wat in z’n nek versprong.

‘Ooooooow! Aaaah!’ riep ie, en daar stond ie met een scheve kop!

‘Al! Al, whot is it?’

‘Moy neck, you witless nitwit!’

‘Oh.’ Bing dook naar Als nek, wrong, en krak, en alles zat weer goed. Ach, het was niet de eerste keer. Al keek Bing dankbaar aan, hij kon het niet helpen, en die schurk

76.

 

van een Bing profiteerde ervan om opnieuw te zeggen: ‘So Oy can see her too, can’t Oy?’

‘No.’

‘No?’

‘No. Go on seeing her and the sam-sam gime is over.’

‘Al!’

‘Oll of it. Oy’s gonna stop vacuum cleaning the house for you.’

‘Please, Al, no!’

‘Oy’s gonna do the post office job boy oll boy moyself. Keep oll the lolly.’

‘Oh no, Al! No! Please. You can’t fock op a unique friendship of seventy years because of a chook! Nobody is as close as we is! We’s been Al both of os oll our loives! We’s had so motch fon!’

‘Whot fon?’

Bing antwoordde niet. Plotseling stond Al stil en hij keek Bing diep in de ogen.

‘Promise me you isn’t gonna see Gerrie no more.’ Bing zweeg. ‘Promise me, man!’

‘No.’

‘Promise me, or Oy’s gonna freak out and do terrible stoff!’

‘Oy can’t, Al. Holy shoite, it’s jost human niture! Every goy wonts to botter op every chickadee! Doesn’t you onderstand?’

‘Well then this wock together stops here roight now. Fock off! Fock off!’

Maar Bing bleef halsstarrig staan. ‘Fock off!’

77.

 

‘Whoy?’

‘Oy is not gonna expline the noiceties of a postman’s job to you no more, for we isn’t gonna share it no longer.’

‘Oll roight oll roight! Oy promises!’

Daar was Al dan toch even van uit z’n evenwicht. Daar moest ie toch even serieus over nadenken. En toen dat dan gebeurd was, zei ie: ‘No.’

‘No?’

‘No. You fock off anywhy. Go awhy! Oy wonts you to go awhy!’

‘Whoy’?’

‘Oy doesn’t believe you. You would promise anything.’

‘Bot Al!’

‘No!’

‘Al!’

‘Go!’ Bing boog het hoofd. En ging.

 

 

 

 

 

 

 

 

78.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s