Can Oy be a hero?

Waarin …

Om half vijf ’s morgens begonnen over heel Whammle de vogeltjes te snerpen en Al werd wakker. Hij wist helaas weer hoe diep ongelukkig hij was.

‘Oh Gerrie!’ mompelde ie tegen z’n kussen, ‘oh Gerrie!’

Hij was drie kreunen ver toen de voordeur dichtsloeg. Iemand dreunde triomfantelijk de trap op. Al hield net op tijd op met kreunen, de deur van de kamer knalde open en dicht en Bing plofte neer op z’n bed.

Al deed of ie wakker werd, en lichtte het hoofd. Bing lag uitgespreid in de vorm van een X, uitgeput maar licht uitstralend. De lul was onuitstaanbaar gelukkig en om dat geluk grondig om zeep te helpen, herinnerde Al hem graag aan z’n vernedering.

‘Sorry,’ zei ie, ‘about the black oye.’

‘Oh no. Best thing you ever did.’

Bing bleef liggen glunderen. Nou, dan had Al genoeg tact getoond.

‘Oh? So Oy shouldn’t have hit you?’

Bing kwam recht om Al te bestuderen.

‘Something wrong?’

‘No.’

‘Come on now, Albert.You sounds loike you’s got an ombrella op your behoind. You’s got severe heartborn about something.’

Bing was al zo gelukkig, maar men kan nooit gelukkig genoeg zijn, en wat fijn stiekem leedvermaak wou ie er best nog wel bij.

‘No.’

‘Oy’s your brother, Al. Shared pine is half pine.’

138.

 

Al wou niet, maar het kwam er uit ondanks hem zelf, en in éen geut, éen hartenkreet:’Gerrie!’

‘Gerrie?’

‘She’s been rather off-putting.’

‘Rather off-putting!’

Bing galmde zo luid en er klonk zoveel sarcasme in z’n lawaai dat Al er van in elkaar kromp, maar dan veerde hij op, dook naar het bed naast hem, en greep Bing bij de keel.

‘Al!’ Bing spartelde. Het bed piepte. Of was het Bing?

‘Oy has not put her off, Bing. You has!’

‘Al! Oy can’t breathe!’

‘She doesn’t wont to see you agine. You’s been plying Al, you domb dick! You’s torned her off, you bongler! Whot on earth has you done?’

‘Please let me breathe, Al. My be Oy should tock to her. Oy can tock her into the roight mood agine. Oy’s got the knack.’

‘Oh no. You keep your knack. And keep awhy from her!’

‘Keep awhy from her? Bot Oy can’t keep awhy from her! Whoy should Oy?’ Ja, waarom? Zeker nu Meess Katia hem extra aantrekkingskracht ging geven?

‘Because Oy’s gonna strangle you if you doesn’t.’

‘Bot oy loves her! Oy loves wimmens! Oll of them!’

Al werd even stil van zoveel onverstandige praat. Bing kende geen maat.

‘Oll roight,’ zei ie, ‘let’s strangle you roight now.’

En hij kneep met allebei z’n handen. Maar het viel niet mee. Bing spartelde te woest tegen en Al moest loslaten. En zodra hij los liet loste ook z’n woede op in het niets.

139.

 

Poef. Hij was plotsklaps weer alleen op de wereld en bodemloos treurig. En z’n rug deed zo’n pijn van zoveel alteratie. Hij had alweer zin om te huilen en hij vergat te knijpen.

Ze zaten naast elkaar op Bings bed bij te komen. Elders in het huis – in de ouderlijke slaapkamer verderop of in het salon? – wisselden pa’s ronk en ma’s piep elkaar af. Al zat te zuchten. Bing duwde z’n keel weer in de juiste vorm en toen dat eindelijk gelukt was, lei ie z’n arm om Als schouder.

‘Whot’s really wrong, Al?’

Al bleef voorover gebogen zitten snuffen. Wat een droevige figuur.

‘Come on, Al, tell os. Al! AL!’

‘Everything. Thanks to you, mite! Gerrie. Job. Dogs.’

‘Dogs?’

‘Bothersome beasts. Ganging op aginest os. A real threat, they is. For they’s motch cleverer than we thought. Don’t laugh: Oy’s even come across a tocking dog.’

Bing lachte niet.

‘Can you imagine?’

Bing wreef over z’n kin.

‘Can you? A tocking dog? Very worrying.’

‘Is it?’

‘They’s a menace.’

‘Is they?’

‘If they oll starts tocking and teaching one another tricks, they’s gonna tike over mankoind.’

‘Naaaah. Oy doesn’t think so.’ Bing wou helemaal niet grijnzen, maar z’n mond grijnsde even goed vanzelf van uiterst links tot uiterst rechts. ‘Matter of fact, Oy’s come across one too.’

140.

 

Al zat op. ‘You has? You too? Where?”Sorry. Can’t tell you.’

‘You better wotch out. They’s tricky. And ruthless.’

‘Naaaah.’

‘They troid to kill me!’

‘Naaah. Moine was very, ummm, sweet.’

‘Where was it agine?’

‘No. Can’t tell you. It’s a thing between me and the dog.’

‘Huge black one?’

‘Nope. Bot no menace. None at oll.’ Bing strekte zich tevreden uit over heel z’n bed. ‘No. Oy loiked it better than oll them goys at the post office together. Doinamic. Personable. Keen. Immediately responding to moy level of intelligence.’

Bing knipoogde. Al liet hem knipperen. Hij was allerminst in de stemming om lol te maken.

Het was intussen een flink stuk in de nacht. Het donker was biezonder ernstig donker en Al en Bing lagen allebei stilletjes in dat donker op hun eigen bed. Op wat rumoer af en toe als er in Droid Fruits Street een sloicer tegen een snelheidsremmend muurtje botste na was de wereld stil. En op Omar in het salon op de spanningsregulator na ook het huis. Omar mummelde nog altijd bijna onhoorbaar voort tegen niemand. Maar Al kon toch niet slapen.

‘No, Oy can’t let Gerrie go loike that!’ riep plotseling naar het plafond.

Bing deed z’n ogen open. Hij had heel de tijd met zoveel genoegen liggen denken aan Meess Katia dat ie Al nu ook wat waarachtige camaraderie kon gunnen.

‘Of course you can’t,’ zei ie.

‘Oy should reignoite the foire.’

141.

 

‘Roight.”Bot how, Bing?’

Stilte. Bing legde z’n handen tegen elkaar en stak z’n wijsvingers in z’n neusgaten.

‘Well,’ zei ie plechtig, ‘wimmens.’

‘Wimmens?’

‘Wimmens wonts to be impressed. They wonts to be positively surproised.’ Hij dacht lang maar vruchtbaar na. ‘They needs heroes.’

‘Oh.’

Na vijf minuten zei Al: ‘Can Oy be a hero?’

Stilte.

‘Bing? Bing, how can Oy be a hero to Gerrie? Bing?’

Stilte.

‘Tell me, man. After oll you botched op moy thing with Gerrie.’

Stilte.

‘Come on, answer me! You’s the expert, isn’t you?’

Maar het bleef stil. Je zag het hem niet aan, maar Bing worstelde nu op zijn beurt machtig met zichzelf. Wat moest ie antwoorden? Wat is een held? Hoe word je er éen? Wist hij het? Hij was er zelf eén, want hij was geweldig, maar waarom? Een held. Je was het of je was het niet en daarmee uit. Hij hoefde daar niet over na te denken. Gadverdamme, het was zijn probleem niet! Waarom was ie ook gaan liggen filosoferen over held dit en held dat? En hij wou wel aardig blijven voor Al, maar na analyse was het toch maar beter dat er maar éen held in de buurt rondliep, en eentje die Bing heette. Dus hij kon beter zwijgen.

‘Bing, tell me!’

Bing hield z’n mond.

142.

 

‘Please, Bing, don’t torture me loike that!’Bing zweeg.’Bing, if you sighs A, you’s got to sigh B!’

Geen antwoord. Al begreep het niet. Hij moest kost wat kost Gerrie voor zich winnen. Waarom mocht ie dan geen held zijn? Van z’n broer, z’n twéelingbroer? Er kwam weer een dikke mist voor z’n ogen en voor ie het wist was ie zo gloeiend boos dat ie weer opveerde en met een boog door de lucht naar Bing dook om hem nu de strot voorgoed dicht te knijpen. Maar hij dook niet goed. Niet nauwkeurig genoeg. Was Bings bed een hele halve meter verschoven bij hun vorige gedachtenwisseling? Of deden z’n heftige gevoelens Al de controle verliezen? Hij bedacht dat ie nooit zomaar impulsief wat mocht doen zonder eerst goed na te denken, maar te laat, hij was al onderweg om tussen de twee bedden in op de planken te knallen. Hij probeerde z’n vlucht nog bij te sturen om toch nog boven op Bing te landen, maar vergeefs. Alleen z’n oor raakte Bings bed nog en toen knalde hij op het matje. Bonk.

‘Ow!’

Het was een angstaanjagende schreeuw en het gesnurk en gepiep van pa en ma stopte even. En herstartte. Hoe groot het leed in dat kleine kamertje daar ook was, het kon de rust van de nachtelijke wereld niet verstoren. En Bing ook niet. Die lag alweer onbetamelijk te maffen met z’n grote mond open. Al voelde aan z’n oor. Het zat nu nog schever en de betreffende lel bloedde. Hij voelde zich zo beroerd, zo eenzaam, zo hulpeloos. En zeggen dat het zo eenvoudig was geweest, de vorige keer dat ie naar Bing dook om hem te wurgen.

‘Didn’t Oy tell you to sty awhy for three dies, Al?’

Meneer Fred keek Al streng aan de volgende morgen.

‘Oh, Oy’s foine agine, Mr Fred.’

‘Really?’

‘Oy is, Mr Fred, oy’s tiptop! Oy’s feeling terrific! Oy’s feeling magnificent!’

Niet dus. Hij voelde zich zo slap als pap. Hij had heel de nacht doorgepiekerd. Maar hij wou in elk geval weg van dat monster van een Bing vanmorgen. En wat kon er hem beter verlossen van getob over Gerrie dan de discipline van het brieven

143.

 

bestellen?

‘Well,’ zei meneer Fred, ‘you looks loike you’s jost eaten a whole plite of shoite.’

‘And oh dear, your ear! Whot happened?’ riep Marcel. ‘Poor man, it’s been bitten off!’

Dat was overdreven. Er zat wel nog gestold bloed op, maar Al was vooralsnog te neerslachtig om hem tegen te spreken. Marcel en de jongens hadden net hun Hoog van de voormiddagpauze tot zich genomen en waren in een expansief altruïstische stemming. Het sorteerwerk lag stil. Meneer Fred was weer onzichtbaar geworden en er was geen klant in heel het postkantoor te bespeuren. Alles was zo vredig, zo perfect.

‘Was it a dog?’ vroeg Art.

Al zweeg. Hij kon moeilijk zeggen dat z’n oor wat anders had meegemaakt, want dan moest ie uitleggen dat ie een tweelingbroer had.

‘Al and dogs!’ zei Marcel, ‘you doesn’t hit it off, eh? Man, Oy remembers your uniform! Shoite oll over!’

‘And your cap,’ zei Art.

‘And your trousers,’ zei Marcel. ‘That hole! It looked loike you’d been mangled boy a crock!’

‘Dogs. Ollwhys them dogs,’ zei Art.

‘Yeah. Yeah. Yeah.’

Ze wiebelden met z’n allen en met hun dikke glazen in de hand aardig heen en weer en hadden geweldig met Al te doen. En met zichzelf, want hadden ze de vijandigheid van de hond niet allemaal aan den lijve gevoeld?

‘How often did Oy get bitten?’ zei Frank.

‘Seventeen toimes!’ zei Marcel, ‘how about you, goys?’

En aldra kwam oud zeer massaal naar boven. Broeken gingen naar beneden en littekens werden verontwaardigd getoond.

144.

 

‘Oy sighs enough is enough!’ riep Frank.’Roight, Frank.’

Art zei het rustig, als iemand die alles altijd goed door had, maar ook met ingehouden emotie, want hij was de tolk van velen die het recht hadden geweldig schijt te hebben aan de situatie. Ze knikten trouwens.

‘No,’ zei ie, ‘this can not go on!’

En bij not sloeg ie zo krachtig op de tafel dat de stempels op sprongen van het inktkussentje. Hee, wat had er hem gebeten? Waarom was ie eensklaps zo heftig?

Misschien omdat een mens zich mocht opwinden als z’n collega’s te kort gedaan werd. Honden beten al duizenden jaren in postbodes, maar als je collega drie keer een ander uniform aan moet op twee dagen tijd wegens flauw gedoe van honden, dan wordt een existentieel probleem heel acuut. Misschien omdat Art het verschil tussen theorie en praktijk wou demonstreren. Meneer Fred mocht de baas zijn in z’n kantoortje boven de trap, maar op de werkvloer heersten er andere krachten! En misschien, tenslotte, omdat de vrouw van Art die morgen z’n boterhammen niet had willen klaarmaken en hij het zelf had moeten doen.

Al mocht Arts vrouw dankbaar zijn want de vuistslag op tafel hielp ook hem. Hij zag een gebaar dat kon opluchten. Misschien kon ie z’n razernij om Bing zo wel kwijt.

‘No,’ zei ie, ‘this can’t go on! So we needs,’ hij haalde breed uit en sloeg krachtig, ‘action!’

De stempels vielen om.

Hee. De collega’s vergaten te drinken en Arts oogjes flikkerden. Al kreeg er zin in. Het luchtte dus ook echt op. Hij hief gelijk weer de vuist.

‘We has a,’ hij sloeg nog harder, ‘roight to an onpertorbed existence!’

‘Yeah!’ riepen de collega’s, ‘roight!’, en ze sloegen ook op de tafel. Boem.

‘We has a,’ Al sloeg opnieuw, ‘roight to happiness loike everybody else!’

‘Yeah!’ Boem.

‘We has a,’ boem, ‘roight to be heroes in the oyes of our loved ones!’

145.

 

 

‘Yeah!’ Boem.

posthond-bang-met-postzak-oi-frame.jpgHeel het gezelschap sloeg. Onder de tafel keek de posthond bang en ernaast Art verveeld. Hij was als je even nadacht toch de enige deskundige in dit postkantoor die op de tafel sloeg en hij was te vinden voor dozeren. Dit was een toch beetje wildgroei.’Of course,’ zei ie vlug, ‘bot whot does you mean, Al?’

Beheerst om uitleg vragen werkt altijd om woestelingen te bedaren. Maar niet deze keer.

‘He means we sighs no to dogs boiting in our legs,’ riep Marcel. ‘In our caps. Our ears. Wherever!’ Boem.

‘It means,’ riep Frank, ‘we’s gonna woipe them out!’ Bij woipe sloeg ie, krak, een deuk in het tafelblad en de stempels rolden nu over de vloer voor Jean-Jacques’ neus.

‘Wow. Whot a fervour, Al!’ zei Art, een tik afgunstig, want wie was hier de informele leider? Hij of Al? ‘Bot whot does you soggest then?’

Vroeg ie ook altijd. Als ze er individueel over moesten nadenken, hadden de heren collega’s door de band geen verstand van wat ze wilden en vielen ze stil. Art kon dan weer overnemen.

‘Effective anti-dog action!’ zei Al.

Het bleef stil bij de toehoorders. Hadden ze het niet goed gesnapt? Frank ging ongemakkelijk van z’n ene op z’n andere voet staan. Te vaag. Te abstract.

‘Whot?’ zei Marcel.

‘We’s not gonna mike pirouettes loike them goys in Millbeck,’ zei een stem.

‘Very toiring,’ zei een tweede.

Maar het vuur was intussen ook in Al zelf geslagen. Hij meende het. Hij was vergeten dat ie op tafel had staan slaan om Bing uit z’n hoofd te krijgen.

146.

 

‘Yeah,’ zei ie, ‘bot does you wont the dogs to tike over this office?’

Oei. Dit gezellige kantoor onder ander beheer? Daar schrokken ze van. ‘Tike over?’

‘If they organoizes better than os, if they’s cleverer than os, they’s gonna tike over. Loike in Millbeck.’

‘Cleverer than os?’ Frank keek geringschattend, ‘no!’

‘Frank, a dog opened the door of your own car boy himself and got awhy. And Oy ran into a tocking dog.’

‘Whot? A tocking dog?’

‘No, two! In a why.’ Twee, want Bing had er dus toch ook een gezien.

‘Two tocking dogs?’ Het gezelschap begon te roezemoezen.

‘Fifty dogs jost mide fon of the Millbeck Dog Rangers. How come they was so clever?’

Men zweeg.

‘Whot about the dogs whot’s kept mom so far. Can’t they tock? In oll probability, yes, they can. They jost hasn’t done so yet. They jost doesn’t wont os to know!’

Het rumoer zwol. Vijftig pratende honden? Meer dan er postbodes in het lokaal stonden?

‘Jost imagine,’ zei Al, ‘fifty tocking, well organoized, aggressive dogs in Whammle!’

Gealarmeerd geroep. Dit was beangstigend.

‘Fifty?’

‘Fifty!’

‘Bot that’s a serious threat to postmenship! No, to humanity as a whole!’

‘Yeah! Yeah! As a whole. Bot whot is you gonna do about it, Al?’

‘We must organoize very well too,’ wou Al zeggen, maar Art schoot met éen grote stap

147.

 

uit de massa.

‘Goys’ zei ie, ‘we’s gonna discoss that in our next Social Clob meeting tomorrow noine o’clock. Sorry, pause is over, back to work.’

En men schoof weer naar de loketten en sorteermachines en Al zag meneer Fred boven aan de trap staan met een tevreden trek om z’n bek.

Meneer Fred keek Al aan vanachter z’n bureau en Al voelde de warmte uit hem komen als uit de deur van het allerheiligste van een bakkerij. Ze dreef in Als richting en Al ging wat achteruit zitten.

‘Oy ollwhys saw a lot in you, Al,’ zei Mr Fred zonder stemverheffing.

‘Thanks, Mr Fred.’

‘And now you’s met a tocking dog.’

‘Yes, Mr Fred.’

‘Even two.’

‘In a why, yes.’

‘You isn’t sure?’

Al kon hem moeilijk vertellen dat Bing de tweede pratende hond had gezien, maar hij twijfelde niet aan Bing, en aangezien ze allebei ‘Al’ speelden, wou ie Bings ervaring wel voor de zijne nemen. ‘Oy is.’

‘And now you’s extrapoliting – to fifty.’

‘Jost for the argument, Mr Fred.’

Meneer Fred schudde meewarig met z’n mooie hoofd.

‘No, Al,’ zei ie, ‘No no no no.’

‘Sir?’

‘Dogs doesn’t tock, Al. They hasn’t got more strategic insoight than humans, they

148.

 

isn’t a threat to the post office and even less to,’ meneer Fred glimlachte, ‘humanity.’

‘But Oy tocked to it moyself, sir!’

‘It can’t be true, Al, for this koind of chitchat desecuroizes our customers.’

‘Uh?’

‘Those tocking dogs is gonna froighten the old geezers, Al! The only ones whot still uses the post office!’

‘Bot Oy heard them dogs tock!’

‘Oh no, you didn’t. There is no tocking dogs. You wotches too motch tension regulitor, Al.’

‘Well, that’s an oidea!’

‘Whot is?’

‘Let’s invoite the tension regulitor when we confronts them dogs next toime. Them tocking dogs. To prove they exists.’

‘Al!’ Meneer Fred werd vlammend rood. ‘There! Is! No! Tocking! Dogs! Damn it, whoy didn’t you sty awhy for three dies as Oy told you? You keeps riving, old boy! You poor old distorbed little chappie! Oy jost hopes this ridiculous story doesn’t reach the entertinement sector! It’s awful for your image. And the post office’s! Oy doesn’t really worry about everybody thinking you’s a madman, bot the post office is important. Most. Important! And perception is everything, Al.’

‘Per whot?’

‘Perception!’

‘Perception?’

‘Whot Oy tells you is everything, Al!’

Al daalde de trap af met een scheve glimlach. Beneden fronsten ze.

149.

 

‘Whot was that?’ zei Marcel. ‘He sounded loike a pig being killed. Whot was that about?’

‘Can’t tell you.’

Nou, dat had Al niet mogen zeggen. Ze stonden al om hem heen met hun armen over elkaar voor hun borst.

‘Whot?’ zei Art, ‘you can’t tell whot you and Freddybear has arranged cosily between the two of you?’

‘He,’ het kwam weer in éen geut uit Al, ‘wonts me to tell you there is no tocking dogs.’

‘Oh, does he? He can’t order you about loike that, Al.’

‘Shoite,’ zei Marcel, ‘it isn’t him whot gets bitten boy them dogs! It’s ollwhys os! Not him!’

‘No, not him!’ riep Frank. Z’n handen kwamen al in beweging.

‘And he doesn’t wonna see them on the tension regulitor oither,’ zei Al.

‘Tee Ar?’

Raar, maar Art zag zich in gedachten eensklaps zelf op de spanningsregulator en het grote belang van wat Al en de jongens konden doen om een stokje te steken voor de aanmatiging van die honden sprong hem zo in het oog. En dit kon niet wachten tot de Social Clob morgen. Hij voelde ontzettend broederlijke gevoelens en deed vlug een grote stap naar voren.

‘Moy oh moy!’ riep ie, ‘if postmen doesn’t sopport one another, who does? Al, if you believes in tocking dogs, we does too and we’s gonna put them damn fockers back in their plice!’

‘Yes, in their plice!’ riep Frank.

<!–[if gte vml 1]> <![endif]–>’Dogs can’t keep boiting os because they can tock! We can tock too! Most of os can. Oh, they thinks they’s better than os? Well, let’s show them who’s better!’

150.

 

‘Yeah!’ riep Frank. ‘Let’s spit and froy them!’

‘Yeah, froy them!’ riepen ze met z’n allen.

‘It’s gonna look marvellous on the tension regulitor!’ zei Art. ‘At least if it ends better than that thing in Millbeck. So goys, you better thinks op something good. Oy’s gonna mike some phone colls!’

Jean-Jacques spitste z’n oren onder de sorteertafel.

posthond-spits-oren-en-zoekt-iets-in-posttas-oi-frame-ii.jpg‘Could you switch me to Bob, Ma’m?’ zei Art met de rest van het kantoor om hem heen. Art was een kei. Hij had een boekje vol telefoonnummers van belangrijke piefen en regelde nu de spanningsregulator bij de opkomende anti-hondenactie.

‘Not avilable? Bot Oy’s got this fantastic tip for a reality adventure. Oh.’

Art fronste diep. Meneer Fred leunde boven net over de balustrade, maar toen Al omhoog keek was ie al verdwenen.

‘Bob?’

Meneer Fred zat achteruit achter z’n bureautje en sprak kalm maar kordaat in de hoorn. Kordaat, want hij kon als kantoormanager geen wanorde toestaan. En geen Art die veel te luid sprak. Ambiance en team-building, uitstekend, maar wat met al die arme brieven die daardoor niet besteld gingen worden? Nee, meneer Fred ging stilletjes z’n gezag handhaven. Hij schermde de telefoon extra af met z’n hand.

‘Bob, Fred here. How is you? Good to hear so. Look, we’s been friends for a hondred years and Oy wonts you to do os a fivour. There is these tocking dogs Oy wonts kept off screen. Moy friends the postmen … Whot? Tocking dogs. You loikes the oidea? No, Bob! NO!’

Meneer Fred begon te transpireren.

‘No, use your bloody head, Bob and sty awhy from them! Whoy? Because there is no focking tocking dogs. Doesn’t matter? Oll roight, who wotches the tension regulitor?

151.

 

Your old foddydoddies, millions of them. Is they’s still gonna go out to the shop if they hears about this army of huge tocking dogs roaming the streets looking for old fogeys to tear apart? No, Bob. They isn’t gonna boy stoff no more. No more denture cleaning tablets, no more ready mide meals, no more nappies, no more moffins, no more quince jam, no more whotever! Thousands of quince jam plants, no, thousands of oll koinds of plants is gonna crash and so is you, Bob, for your Prodoctsopport income is gonna go through the floor. Is that whot you wonts, Bob?’

Meneer Fred wreef z’n voorhoofd droog en liep naar de balustrade. Art zat beneden nog altijd te wachten tot Bob aan de telefoon kwam.

‘How’s things, Art?’

‘We’s arranging stoff, Mr Fred.’

‘Grite! Keep the good work going, goys! You’s got oll moy sympathy!’

Meneer Fred liep weer z’n kantoortje in. Hij was in z’n schik. Wat er ook voorviel, hij kwam goed uit dit verhaal.

Avond. Bing was bijna klaar. Hij zat al in z’n mooiste broek en Hawaihemdje en hij retoucheerde in de badkamer z’n hoofd nog even in gunstige zin met Brylcreem en wangmassage. Klop klop klop. Zo. Waauw, wat glommen z’n kaken weer mannelijk, en wat was ie nu weer onweerstaanbaar! Alsof Gerrie hem nooit op z’n plaats gezet had.

En toen hoorde hij Al door de gang naar de slaapkamer fluiten. Hij begon alvast zelfbewust te glimlachen. En daar kwam Al de kamer in en meneeer keek zo enthoesiast. Overdreven, zelfs Als mood swings in acht nemende. Het beviel Bing niet. Hij hield van contrast.

‘Al! Whot’s wrong? You looks so damn happy.’

Al liet zich achterover vallen en lag nu uitgespreid op z’n bed in X-vorm, een houding waar Bing een alleenrecht op had.

‘Al! Al! Al, whot’s op?’

‘We’s gonna have this huge anti-dog action tomorrow.’

152.

 

‘Oh.’

Hoe Bing ook aan z’n trekken was gekomen bij Meess Katia en dadelijk opnieuw wou komen, hij had Al in de geest toch onwillekeurig gecombineerd met de vrouw waarnaar hij duidelijk nog altijd liefdevol hunkerde, en het idee alleen al had hem vreselijk gekweld, maar ach, niks aan de hand dus, en als ie Al moest combineren, dan graag met honden.

‘Oh,’ zei ie.

Maar er zat geen greintje belangstelling in die oh en dat kon Al niet zo over zich heen laten gaan. Hij besloot Bing even de ogen uit te steken.

‘Yups,’ zei ie. ‘Anti-dog action. Something enormous. Extremely well organoized. Flashy stoff, mite. It’s gonna mike heads spin. And we’s gonna be on the tension regulitor!’

‘Blimey. On the tension regulitor?’

Bing kon het niet verbergen. Hij verging van de afgunst. Het deed Al goed.

‘Yeah,’ zei ie droog.

‘Whot is you gonna do?’

Al zweeg. Hij wist het zelf nog niet. Maar hij had er alle vertrouwen in. Art organizeerde machtig goed. Dat zag je al aan hoe hij telefoneerde. En het was eenvoudig: dat ze op de spanningsregulator te zien zouden zijn, ging elke collega prikkelen om super qui-vive voor de dag te komen. Al zelf ging in elk geval heel de tijd door bewonderenswaardig goed zijn. Want als er iemand hem goedkeurend, zelfs met eerbied en verbazing ging bezig zien, als er iemand na afloop weer heel anders over hem ging moeten denken, als er iemand morgen hem haar warme genegenheid zelf op eigen initiatief ging duidelijk maken, dan Zij! Hij noteerde snel in z’n achterhoofd dat ie Gerrie nog op tijd subtiel moest weten te tippen dat ze op het juiste moment naar de spanningsregulator moest kijken.

‘Al, whot’s gonna happen?’

‘Can’t tell you.’

153.

 

‘Come on, man.’

‘Oy can’t. We’s gonna ply out the element of sorproise. Bot it’s gonna be fon. Amizing fon. Foire works!’

‘Aw. Pity Oy can’t be around. Oy plans some dog action of moy own.’

Al stond stil. ‘You does?’

‘Yes!’

‘Whot exactly?’

‘Can’t tell you oither. Bot it’s gonna be even better foire works.’

Ze keken elkaar aan en zwegen nijdig, allebei bang dat de tegenpartij helaas méer lol ging hebben. Nou. Dat werd dubbel uitkijken.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

154.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s