26 februari! En we zijn weer in het land.

 

smile-no-snor-frame.jpg

 

 

 

De lezer zal het in november niet gemerkt hebben, maar mijn moeder werd knorriger en knorriger. Reumatiek. Hoe meer winter, hoe meer reumatiek, hoe meer mijn moeder bijt. Opeens heeft ze dan haar koffers gemaakt en we zijn sito presto naar het zuiden gevlogen. Ik mee want er moest iemand de koffers dragen en ik mag als autist niet alleen thuis blijven van mijn moeder. Te gevaarlijk. Het huis zou wel eens kunnen afbranden.En nu zijn we terug want het geld was op.

Voordeel van een verblijf in het zuiden is dat je moeder plotsklaps veel vriendelijker wordt. Nadeel de zandstormen, de vrouwen die er in tenten gekleed lopen en waar je niet naar mag kijken of je hebt bonje met hun eigenaar, maar vooral de pijnlijke schaarste aan internetcafés. Zelfs als je toch ergens een konijnenpijp vindt met pc’s, zit je klem, want er zitten dan foute toetsenborden aan of het zijn schermen met een vreselijke resolutie, en tekeningetjes maken en laden, daar moet je zelfs niet aan denken! Ik bedoel maar, je kunt er moeilijk een blog onderhouden.

Dat heb ik dus ook niet gedaan!

Maar wat merk ik nu ik na drie maand mijn dashboard bij WordPress weer openmaak en de statistieken doorneem? Ik merk dat ik helemaal niet om de haverklap een bericht moet zetten om meer bezoekers binnen te brengen. Ze komen vanzelf! En even talrijk. Indien niet talrijker. Toegegeven, ik krijg geen plotselinge lawines binnen zoals wanneer je even gek doet op de site van Geenstijl (maar dat kun je maar een paar keer doen, want die van Geenstijl lusten natuurlijk niet dat je hun publiek aftapt en je gaat meteen in de ban wegens ‘asociaal’! Ha! Asociaal, ik?), maar er blijkt gedurig bezoek te zijn bij Liefde en Hondjes.

Daarmee is de cirkel rond: ik wou helemaal geen blog maken indertijd. Nee, ik wou een boek op internet zetten en gelukkig bood WordPress de faciliteiten en zelfs uitleg hoe je dat moest doen. Er komen dus lezers het boek lezen zonder dat ik ze moet aanporren (goed, er komen er een boel omdat ze denken dat ze aan hun trekken gaan komen inzake sex met hondjes, wat maar deels lukt, maar iedereen mag binnen van mij!).

Ik ga dus zuinig zijn met nieuwe berichten. Tenzij mij gesmeekt wordt om nieuwe tekeningetjes en berichten. Ik heb het trouwens alweer erg druk. Waarschijnlijk om mij kalm te houden zei mijn moeder tegen mij: ‘Waarom schrijf je niet even een nieuw boek?’

Nou, al mijn aandacht (en dat is een hoop) gaat nu dus dàar naartoe.

Wat niemand mag beletten het hier al voorhanden boek te lezen!

Gelukkig Nieuwjaar (en veel liefde) ook nog toegewenst aan Chantal! Beter laat dan nooit.

al-en-bing-bang-en-verliefd-frame.jpg

 

 

 

 

 

 

 

Toedeloe!

been-grijze-achtergrond-zwarte-rand.jpg

Zo. Eindelijk weer aan de slag. De portable van mijn moeder is vrij. Ze is er van begin vorige week voortdurend razend hard op aan het werk geweest om haar geweldige electronisch fotoalbum van de familie klaar te krijgen tegen éen november. Zodat diezelfde familie er overweldigd en bij de keel gegrepen door het eigen verleden duizelig van zou moeten gaan liggen bij de reünie. En maar koekendozen vol foto’s scannen! Zevenhonderd foto’s. Op den duur was de scanner het ook kotsbeu en hij wou niet meer.

twee-benen-solid-frame-zwarte-achtergrond.jpg

Moeder wanhopig. Portable dan maar meegenomen naar haar werk. Ze heeft drie dagen stiekem niks anders gedaan dan foto’s inscannen van haar kantoorscanner naar onze portable. Stom! Waarom de portable niet hier laten zodat ik er intussen op kan? Ze kan in haar bureauhok toch evengoed foto’s scannen naar een extern hard schijfje of een stickje en dat weer mee naar huis pakken? Te praktisch voor een vrouwmens. En ze weet natuurlijk niet dat ik een website heb en dat die veel liefde en attentie vergt.

vier-benen-composite-kaki-bruin.jpg

Het album heeft wel indruk gemaakt. God in de hemel, wat waren de levenden van de familie diep geroerd. Ooooh! Moooi! En kijk, is dat tante Pauline? Ja, och, hoe lang is die nu al weg van ons?

Love is in the air!

Pom pom!

Arme tante Pauline! Klik klak. Handtassen schieten open, zakdoeken knallen omhoog en ogen worden gedept. Probleem is dat er niet meer zoveel levenden over zijn in onze familie om te huilen over de geliefde al zo lang overleden overledenen.

De familie bestaat merendeels uit compleet dooien, en hoe verder je terug gaat, hoe meer, een groot geluk dat er heel vroeger geen fotografie bestond of mijn moeder had duizenden foto’s moeten scannen, overuren moeten skelet-crooner-roze-plus-gordijn-en-frame.jpgdoen op kantoor, nachten doorwerken.

Er zijn dus ook wel voordelen aan technologische achterlijkheid (ik zeg dit om de leden van andere culturen te troosten die dit allicht lezen en die met complexen zitten omdat de fiets bijvoorbeeld niet bij hen is uitgevonden. Of de auto. Of het vliegtuig. Of lezen en schrijven. Of vork en mes.

Wij kenden al die dingen trouwens evenmin honderd of honderdvijftig jaar geleden. Nee, wij zijn zélf begonnen met achterlijk te zijn! Wij hebben de spits afgebeten! Ik noem overigens ook geen enkele andere cultuur bij naam want ik wil niemand viseren, en het is natuurlijk ook niet waar dat er minderwaardige culturen zijn) en moeder en ik hebben het dan ook druk gehad om ze allemaal op éen dag te gaan bezoeken op de begraafplaatsen en een pot chrysanten te deponeren op elk graf.

skelet-met-been-hupsakee-extra-grijze-achtergrond-zwarte-frame.jpg– Al heeft dat wel zijn eigen romantische kick: de mist, de kou, de stilte, de bakken regen, de hectaren smakeloze glimmend zwarte marmeren graven, de miljoenen verkleurde plastic bloemen (aaah, ik ben gek op verkleurde plastic bloemen! Alleen jammer dat het door de band niet hard en dik sneeuwt op éen november, sneeuw geeft toch nog een biezonderder cachet, vind ik), en dan twee-skeletten-hupsakee-been-links-grijs-en-geel-zwarte-frame.jpgvooral weten dat er onder al die duizenden graven even zo veel glorieuze skeletten uitrusten. Ze rusten meestal in vrede. Je moet wel, met al die marmeren bordjes met gouden letters op je graf die je Rust In Vrede bevelen.

Maar als ze dan toch moe gerust zijn, peddelen onze geliefde doden rond in hun kisten in de grondwaterzee en ze gaan op bij elkaar en drinken thee. Ze grijnzen dan naar elkaar. Heerlijke thee. Af en toe wordt er iets groters en heftigers georganizeerd. Om de latente energie positief te kanalizeren. Buurtwerking. Het is niet goed dat overledenen vereenzamen. Sociaal isolement is slecht voor de maatschappelijke samenhang. Ze zingen! Love is in the air! Pom pom! Pom pom! Ze dansen! Ze dansen in het rond dat het klettert. Line-dancing. Chachacha, als ze nog wat ouder zijn. Polka voor wie héel héel oud is. Ribben en wervels rollen her en der. Affijn, je kunt er beter het beste van maken als je dan toch helemaal voorgoed dood bent.

Boven de grond blijft het intussen wel doodstil. Alleen hier en daar uitgehongerde ouwe vrouwtjes op hun knieën met een emmer zeepsop, een fles javelwater en een plamuurmes om mos weg te schrapen. Schrobben schrobben schrobben. Schrapen schrapen.

zes-benen-hoog-composite-zacht-purper-donker-purper-rand.jpg

‘Waarom?’ vraag ik moeder. Mos is zo decoratief. Net als hoog wuivend onkruid. De begraafplaatsen die mij het meest aangrijpen zijn jaren verwaarloosd. Het toppunt van verwaarlozeing is koeien die tussen de graven grazen. Als ik koeien tussen de graven zou zien grazen zou ik zelfs hélemaal omver vallen van emotie. Koeien laten graven op het kerkhof! Dat gebeurt dus volgens mijn oma, God hebbe haar ziel, bij de Walen! Verstokte goddelozen! Socialisten zelfs, volgens oma. Ze is er nog keukenmeid geweest. Voor de oorlog. In een kasteeltje. Ze gaan nooit naar de kerk, laten zich zelfs niet dopen, gaan door het leven als beesten, ‘het enige wat ze graag doen, is eten! – En maar Frans spreken, met hun mond vol!’

Eten! Als de geestelijkheid in het Walenland mosselen/friet aanbood in de kerk zouden de Walen wel naar de kerk gaan. Zelfs de socialisten, want die zijn nooit weg te slaan van een feestje, zeker niet als ze daarbij met de armen kunnen delen in de rijkdom van de gezamenlijkheid! Maar wat wil je, wij hebben tegenwoordig helaas al evenmin als zij nog geestelijken in de kerk. De geestelijkheid heeft het veel te druk met in groten getale en in hoog tempo naar de begraafplaats te verhuizen. Waar ze onder de grond vanzelfsprekend meer dan nuttig is om er de sociale cohesie te verbeteren, maar intussen kunnen ze natuurlijk jammer genoeg geen mosselen meer opdienen voor de socialisten in hun kerk om ze te bekeren.

negen-benen-lengte-bordeaux.jpg

Een hele begraafplaats onder het mos, wauw! Zou dat even prachtig zijn! Misschien kan er een progressieve conceptuele kunstenaar een enorme subsidie aanvragen bij de overheid om in naam van de kunst en de geestelijke verrijking van ons volk of van de meerwaardezoeker een hele begraafplaats toe te dekken met een dik groen kussen, een deken van zacht verend oneindig ver tot de horizon reikend sterretjesmos. In elk geval beter dan een gebouw dichtplakken met rauwe ham. En nuttiger. Mos verstilt. De doden zullen er beter van slapen. Relaxte doodstille doden – daar doet iedereen zijn voordeel mee.

twaalf-benen-lengte-zwarte-achtergrond.jpg

Mijn opa ligt tijdens de reünie ook doodstil in zijn Durlet relaxfauteuil designed by Maarten van Severen. Hij kan in alle richtingen open en dicht (de relaxfauteuil). Uitstekende fauteuil, maar opa is evengoed erg bleek. Z’n haar staat wild. Hij ziet niet meer. Hij hoort niet meer. Z’n ogen zijn rood en tranen. Z’n neus loopt. Er komt ook wat uit zijn mond. Geen tanden. Die hebben al eerder samen de bus genomen naar het tandenkerkhof. Er staat al mos op hem. Hij is een skelet. Kan niet meer lopen. Valt in plaats daarvan liever heel de tijd door heel zijn huis heen. Kortom, opa ziet er uit of ie ook al dood is. Alleen: waarom is ie dan nog hier en ligt hij niet gezellig op de begraafplaats? Dus ik stel hem de vraag:

Opa, ga jij misschien binnenkort ook de pijp uit?

kerkhofblommen-ii-lichtgrijs-bloem-20-percent-real.jpg

Ik zeg ‘pijp uit’ omdat informele taal beter contact oplevert, maar – Auw! Moeder geeft mij al een trap onder tafel. Alsof dat gaat helpen. Het is te laat. Opa wordt vuurrood, graait naar zijn wandelstok en zwaait ermee. Hij raakt het servies op de tafel. De koffiepot. De taarten met slagroom. Alles spat rond. Het levende deel van de familie komt schreeuwend overeind en bet jurken en pakken terwijl opa zich uit de voeten maakt. Hij valt met gedruis door het huis heen. (In plaats van gewoon te stappen zoals normale mensen!) Knal. Pats. Krak. En eindelijk is hij uit het gezicht.

Nee, dat van dat slaan met die stok is niet waar. Ik verzin het om de situatie te dramatizeren. Dat hoor je te doen als je goed wil schrijven, lees ik.

hondje-met-been-grijs-met-zwarte-frame.jpgJongen, zo iets zeg je toch niet! Zegt mijn moeder nadat we wel een half uur aan een stuk zwijgend weer naar huis aan het rijden zijn.

Ja maar moeder, ben ik nu een autist of niet?

Ik ben verontwaardigd. Ik sidder, ik ga een woedebui krijgen en mijn ma kijkt bang terwijl ze stuurt, maar ik stop er nu mee, want blogberichten moeten kort zijn als ze verfijnd willen zijn. Lange slaan de bal hélemaal mis!