26 februari! En we zijn weer in het land.

 

smile-no-snor-frame.jpg

 

 

 

De lezer zal het in november niet gemerkt hebben, maar mijn moeder werd knorriger en knorriger. Reumatiek. Hoe meer winter, hoe meer reumatiek, hoe meer mijn moeder bijt. Opeens heeft ze dan haar koffers gemaakt en we zijn sito presto naar het zuiden gevlogen. Ik mee want er moest iemand de koffers dragen en ik mag als autist niet alleen thuis blijven van mijn moeder. Te gevaarlijk. Het huis zou wel eens kunnen afbranden.En nu zijn we terug want het geld was op.

Voordeel van een verblijf in het zuiden is dat je moeder plotsklaps veel vriendelijker wordt. Nadeel de zandstormen, de vrouwen die er in tenten gekleed lopen en waar je niet naar mag kijken of je hebt bonje met hun eigenaar, maar vooral de pijnlijke schaarste aan internetcafés. Zelfs als je toch ergens een konijnenpijp vindt met pc’s, zit je klem, want er zitten dan foute toetsenborden aan of het zijn schermen met een vreselijke resolutie, en tekeningetjes maken en laden, daar moet je zelfs niet aan denken! Ik bedoel maar, je kunt er moeilijk een blog onderhouden.

Dat heb ik dus ook niet gedaan!

Maar wat merk ik nu ik na drie maand mijn dashboard bij WordPress weer openmaak en de statistieken doorneem? Ik merk dat ik helemaal niet om de haverklap een bericht moet zetten om meer bezoekers binnen te brengen. Ze komen vanzelf! En even talrijk. Indien niet talrijker. Toegegeven, ik krijg geen plotselinge lawines binnen zoals wanneer je even gek doet op de site van Geenstijl (maar dat kun je maar een paar keer doen, want die van Geenstijl lusten natuurlijk niet dat je hun publiek aftapt en je gaat meteen in de ban wegens ‘asociaal’! Ha! Asociaal, ik?), maar er blijkt gedurig bezoek te zijn bij Liefde en Hondjes.

Daarmee is de cirkel rond: ik wou helemaal geen blog maken indertijd. Nee, ik wou een boek op internet zetten en gelukkig bood WordPress de faciliteiten en zelfs uitleg hoe je dat moest doen. Er komen dus lezers het boek lezen zonder dat ik ze moet aanporren (goed, er komen er een boel omdat ze denken dat ze aan hun trekken gaan komen inzake sex met hondjes, wat maar deels lukt, maar iedereen mag binnen van mij!).

Ik ga dus zuinig zijn met nieuwe berichten. Tenzij mij gesmeekt wordt om nieuwe tekeningetjes en berichten. Ik heb het trouwens alweer erg druk. Waarschijnlijk om mij kalm te houden zei mijn moeder tegen mij: ‘Waarom schrijf je niet even een nieuw boek?’

Nou, al mijn aandacht (en dat is een hoop) gaat nu dus dàar naartoe.

Wat niemand mag beletten het hier al voorhanden boek te lezen!

Gelukkig Nieuwjaar (en veel liefde) ook nog toegewenst aan Chantal! Beter laat dan nooit.

al-en-bing-bang-en-verliefd-frame.jpg

 

 

 

 

 

 

 

Toedeloe!

Advertenties

Eddie

Eddie van de melkboer staat zéer positief tegenover Liefde en Hondjes (ja Bart, vreet jezelf nu maar op van afgunst) maar hij vindt wel niet genoeg geweld in het verhaal. Niet genoeg? Laten we dat dan even rechtzetten met een bloemlezing!

Dit kun je dus al meteen meemaken in hoofdstuk 1:

al-krijgt-klap-van-ma-oi-inkt-frame-ii.jpg

En dit in hoofdstuk 16:

georges-krijgt-knuppel-op-kop-kleur-photogenie-frame.jpg

Dit in hoofdstuk 17:

gerrie-slaat-al-met-de-pan-pijn-kleur-photogenie-frame.jpg

Dit in 21:

bing-bedreigd-met-grootste-knuppel-photogenie-frame-70.jpg

En we eindigen graag met dit weer uit hoofdstuk 17:

gerrie-slaat-al-met-de-pan-glimach-kleur-photogenie-frame.jpg

U ziet bij deze laatste illustratie dat geweld en liefde best kunnen samengaan in harmonie.

Positief denken!

Wat bewijst dat Liefde en Hondjes positief wil denken en constructief wil omgaan met geweld. Je mag trouwens geweldplegers niet meteen veroordelen. Daar criminalizeer je ze alleen maar mee. Je moet ze altijd nog een kans geven op maatschappelijke reïntegratie. Etcetera. En we hopen dat de lezer er nu van overtuigd is dat hij waar voor zijn geld krijgt. Toch niet? Reageer dan hieronder en eis méer!

bing-sad-grijs-frame.jpgBart is al 18, mag dus auto rijden en is met de Corsa van zijn zus speciaal langsgekomen om even hard tegen mijn been te piesen. Want wat heb ik nu weer met die blog uitgevreten! Te druk! Te veel tekst!

– Te veel tekst? Ik gebruik, zeg ik, behalve in Bart is boos toch bijna geen tekst meer!

(Terwijl ik een tekstofiel ben. Maar dat is niet langer politiek correct! Mag niet meer. Ik wou dat ik pedofiel was. Daar ben je tegenwoordig beter mee af!)

– En te verward, te ingewikkeld, zegt ie, want te veel verhaal, te veel ketenvorming. Je wil er telkens toch weer een roman van maken! Georges, je weet toch dat dat je gemiddelde onnozele bezoeker van zijn melk raakt van hopen berichten die samen een verhaal willen zijn, want ze komen gatverdamme in omgekeerde volgorde in je blog terecht! Georges; er zit al een heel boek bij je blog, je moet er geen meer bij schrijven! Leer jij dan nooit bij?

Ik buig het hoofd. Grote treurnis overkomt mij.

Te veel kleurtjes, zegt ie, te lange berichten! Te veel berichten achter elkaar! Je bezoekers lusten geen boterham van een meter! En bedenkelijke humor. Jongen toch! Dan is je boek een toonbeeld van nuance. Zachte kleuren. Consequent aangehouden. Kleuren die rust brengen. Welbehagen. Leuke, goed afgewerkte prentjes in éen toon die die rust niet verstoren. Fijne, uitgebalanceerde lay out.

– Bart, zeg ik, je hebt gelijk, dat boek is een fijn, uitgewogen boek, maar daar heb ik vier jaar over gedaan! Van mijn twaalfde tot mijn zestiende! Hier en daar staat er een leuk prentje ter verluchting, juist, maar wie zei er dat ik beeld moest gebruiken in élk bericht omdat de lezer Béeld wil? Televisie als het ware? Internetadviseur Bart! Dus nu knoei ik tot mijn handen bloeden om op korte termijn de bladspiegel van elk bericht met illustraties goed te krijgen met onzichtbare tabellen. En prentjes. En die ik op juiste grootte moet krijgen! Hoeveel keer moet ik niet over en weer naar Photo Studio om ze te resizen en weer op te laden? En aan het eind van de dag zien ze er nog altijd lomp uit!

– En dan? zegt ie.

En weg is ie.

Hij heeft gelijk. Het moet gewoon goed zijn. Ik denk dat ik maar es op bed ga liggen om een Crisis te hebben en dat ik daarna Gods hulp ga afsmeken.

been-grijze-achtergrond-zwarte-rand.jpg

Zo. Eindelijk weer aan de slag. De portable van mijn moeder is vrij. Ze is er van begin vorige week voortdurend razend hard op aan het werk geweest om haar geweldige electronisch fotoalbum van de familie klaar te krijgen tegen éen november. Zodat diezelfde familie er overweldigd en bij de keel gegrepen door het eigen verleden duizelig van zou moeten gaan liggen bij de reünie. En maar koekendozen vol foto’s scannen! Zevenhonderd foto’s. Op den duur was de scanner het ook kotsbeu en hij wou niet meer.

twee-benen-solid-frame-zwarte-achtergrond.jpg

Moeder wanhopig. Portable dan maar meegenomen naar haar werk. Ze heeft drie dagen stiekem niks anders gedaan dan foto’s inscannen van haar kantoorscanner naar onze portable. Stom! Waarom de portable niet hier laten zodat ik er intussen op kan? Ze kan in haar bureauhok toch evengoed foto’s scannen naar een extern hard schijfje of een stickje en dat weer mee naar huis pakken? Te praktisch voor een vrouwmens. En ze weet natuurlijk niet dat ik een website heb en dat die veel liefde en attentie vergt.

vier-benen-composite-kaki-bruin.jpg

Het album heeft wel indruk gemaakt. God in de hemel, wat waren de levenden van de familie diep geroerd. Ooooh! Moooi! En kijk, is dat tante Pauline? Ja, och, hoe lang is die nu al weg van ons?

Love is in the air!

Pom pom!

Arme tante Pauline! Klik klak. Handtassen schieten open, zakdoeken knallen omhoog en ogen worden gedept. Probleem is dat er niet meer zoveel levenden over zijn in onze familie om te huilen over de geliefde al zo lang overleden overledenen.

De familie bestaat merendeels uit compleet dooien, en hoe verder je terug gaat, hoe meer, een groot geluk dat er heel vroeger geen fotografie bestond of mijn moeder had duizenden foto’s moeten scannen, overuren moeten skelet-crooner-roze-plus-gordijn-en-frame.jpgdoen op kantoor, nachten doorwerken.

Er zijn dus ook wel voordelen aan technologische achterlijkheid (ik zeg dit om de leden van andere culturen te troosten die dit allicht lezen en die met complexen zitten omdat de fiets bijvoorbeeld niet bij hen is uitgevonden. Of de auto. Of het vliegtuig. Of lezen en schrijven. Of vork en mes.

Wij kenden al die dingen trouwens evenmin honderd of honderdvijftig jaar geleden. Nee, wij zijn zélf begonnen met achterlijk te zijn! Wij hebben de spits afgebeten! Ik noem overigens ook geen enkele andere cultuur bij naam want ik wil niemand viseren, en het is natuurlijk ook niet waar dat er minderwaardige culturen zijn) en moeder en ik hebben het dan ook druk gehad om ze allemaal op éen dag te gaan bezoeken op de begraafplaatsen en een pot chrysanten te deponeren op elk graf.

skelet-met-been-hupsakee-extra-grijze-achtergrond-zwarte-frame.jpg– Al heeft dat wel zijn eigen romantische kick: de mist, de kou, de stilte, de bakken regen, de hectaren smakeloze glimmend zwarte marmeren graven, de miljoenen verkleurde plastic bloemen (aaah, ik ben gek op verkleurde plastic bloemen! Alleen jammer dat het door de band niet hard en dik sneeuwt op éen november, sneeuw geeft toch nog een biezonderder cachet, vind ik), en dan twee-skeletten-hupsakee-been-links-grijs-en-geel-zwarte-frame.jpgvooral weten dat er onder al die duizenden graven even zo veel glorieuze skeletten uitrusten. Ze rusten meestal in vrede. Je moet wel, met al die marmeren bordjes met gouden letters op je graf die je Rust In Vrede bevelen.

Maar als ze dan toch moe gerust zijn, peddelen onze geliefde doden rond in hun kisten in de grondwaterzee en ze gaan op bij elkaar en drinken thee. Ze grijnzen dan naar elkaar. Heerlijke thee. Af en toe wordt er iets groters en heftigers georganizeerd. Om de latente energie positief te kanalizeren. Buurtwerking. Het is niet goed dat overledenen vereenzamen. Sociaal isolement is slecht voor de maatschappelijke samenhang. Ze zingen! Love is in the air! Pom pom! Pom pom! Ze dansen! Ze dansen in het rond dat het klettert. Line-dancing. Chachacha, als ze nog wat ouder zijn. Polka voor wie héel héel oud is. Ribben en wervels rollen her en der. Affijn, je kunt er beter het beste van maken als je dan toch helemaal voorgoed dood bent.

Boven de grond blijft het intussen wel doodstil. Alleen hier en daar uitgehongerde ouwe vrouwtjes op hun knieën met een emmer zeepsop, een fles javelwater en een plamuurmes om mos weg te schrapen. Schrobben schrobben schrobben. Schrapen schrapen.

zes-benen-hoog-composite-zacht-purper-donker-purper-rand.jpg

‘Waarom?’ vraag ik moeder. Mos is zo decoratief. Net als hoog wuivend onkruid. De begraafplaatsen die mij het meest aangrijpen zijn jaren verwaarloosd. Het toppunt van verwaarlozeing is koeien die tussen de graven grazen. Als ik koeien tussen de graven zou zien grazen zou ik zelfs hélemaal omver vallen van emotie. Koeien laten graven op het kerkhof! Dat gebeurt dus volgens mijn oma, God hebbe haar ziel, bij de Walen! Verstokte goddelozen! Socialisten zelfs, volgens oma. Ze is er nog keukenmeid geweest. Voor de oorlog. In een kasteeltje. Ze gaan nooit naar de kerk, laten zich zelfs niet dopen, gaan door het leven als beesten, ‘het enige wat ze graag doen, is eten! – En maar Frans spreken, met hun mond vol!’

Eten! Als de geestelijkheid in het Walenland mosselen/friet aanbood in de kerk zouden de Walen wel naar de kerk gaan. Zelfs de socialisten, want die zijn nooit weg te slaan van een feestje, zeker niet als ze daarbij met de armen kunnen delen in de rijkdom van de gezamenlijkheid! Maar wat wil je, wij hebben tegenwoordig helaas al evenmin als zij nog geestelijken in de kerk. De geestelijkheid heeft het veel te druk met in groten getale en in hoog tempo naar de begraafplaats te verhuizen. Waar ze onder de grond vanzelfsprekend meer dan nuttig is om er de sociale cohesie te verbeteren, maar intussen kunnen ze natuurlijk jammer genoeg geen mosselen meer opdienen voor de socialisten in hun kerk om ze te bekeren.

negen-benen-lengte-bordeaux.jpg

Een hele begraafplaats onder het mos, wauw! Zou dat even prachtig zijn! Misschien kan er een progressieve conceptuele kunstenaar een enorme subsidie aanvragen bij de overheid om in naam van de kunst en de geestelijke verrijking van ons volk of van de meerwaardezoeker een hele begraafplaats toe te dekken met een dik groen kussen, een deken van zacht verend oneindig ver tot de horizon reikend sterretjesmos. In elk geval beter dan een gebouw dichtplakken met rauwe ham. En nuttiger. Mos verstilt. De doden zullen er beter van slapen. Relaxte doodstille doden – daar doet iedereen zijn voordeel mee.

twaalf-benen-lengte-zwarte-achtergrond.jpg

Mijn opa ligt tijdens de reünie ook doodstil in zijn Durlet relaxfauteuil designed by Maarten van Severen. Hij kan in alle richtingen open en dicht (de relaxfauteuil). Uitstekende fauteuil, maar opa is evengoed erg bleek. Z’n haar staat wild. Hij ziet niet meer. Hij hoort niet meer. Z’n ogen zijn rood en tranen. Z’n neus loopt. Er komt ook wat uit zijn mond. Geen tanden. Die hebben al eerder samen de bus genomen naar het tandenkerkhof. Er staat al mos op hem. Hij is een skelet. Kan niet meer lopen. Valt in plaats daarvan liever heel de tijd door heel zijn huis heen. Kortom, opa ziet er uit of ie ook al dood is. Alleen: waarom is ie dan nog hier en ligt hij niet gezellig op de begraafplaats? Dus ik stel hem de vraag:

Opa, ga jij misschien binnenkort ook de pijp uit?

kerkhofblommen-ii-lichtgrijs-bloem-20-percent-real.jpg

Ik zeg ‘pijp uit’ omdat informele taal beter contact oplevert, maar – Auw! Moeder geeft mij al een trap onder tafel. Alsof dat gaat helpen. Het is te laat. Opa wordt vuurrood, graait naar zijn wandelstok en zwaait ermee. Hij raakt het servies op de tafel. De koffiepot. De taarten met slagroom. Alles spat rond. Het levende deel van de familie komt schreeuwend overeind en bet jurken en pakken terwijl opa zich uit de voeten maakt. Hij valt met gedruis door het huis heen. (In plaats van gewoon te stappen zoals normale mensen!) Knal. Pats. Krak. En eindelijk is hij uit het gezicht.

Nee, dat van dat slaan met die stok is niet waar. Ik verzin het om de situatie te dramatizeren. Dat hoor je te doen als je goed wil schrijven, lees ik.

hondje-met-been-grijs-met-zwarte-frame.jpgJongen, zo iets zeg je toch niet! Zegt mijn moeder nadat we wel een half uur aan een stuk zwijgend weer naar huis aan het rijden zijn.

Ja maar moeder, ben ik nu een autist of niet?

Ik ben verontwaardigd. Ik sidder, ik ga een woedebui krijgen en mijn ma kijkt bang terwijl ze stuurt, maar ik stop er nu mee, want blogberichten moeten kort zijn als ze verfijnd willen zijn. Lange slaan de bal hélemaal mis!

‘Wat,’ vraagt mijn neefje Bart (levensgrote nerd, onder ons gezegd, nog altijd niet getrouwd overigens) zich hardop af, ‘is de relevantie van de rubriek ‘snelst groeiende blogs’ op de dashboard werkpagina van WordPress?’Mijn antwoord: ‘geen!’

‘Geen?’

Bart snuift, ik klik naar de Engelse versie van WordPress, en kijk, hup: nee, daar heb je die rubriek dus niet! Ik doe triomfantelijk.

(Terzijde: natuurlijk stond ie daar niet, die rubriek, bij nadere beschouwing, want het ging niet om dezelfde bladzijde-in-een-andere-taal, het ging in het Nederlands om je eigen dashboard pagina, en het ging daar in het Engels om de algemene pagina http://wordpress.com/, vergelijkbaar met http://nl.wordpress.com/ in het Nederlands, maar vergeet u deze passage tussen haakjes meteen, we gaan het zo laten, want het klonk goed wat ik zei, en anders is de opbouw van dit betoog helemaal om zeep!)

Waarschijnlijk, dames en heren, staat de rubriek ‘snelst groeiende blogs’ daar niet in de Engelstalige versie – omdat ie daar gewoonweg niet hoeft! Op de Nederlandstalige pagina hebben we daarentegen waarschijnlijk grote nood aan vulling, omdat er allicht niet genoeg Nederlandstalige WordPress blogs voorhanden zijn om de pagina zondermeer relevant te vullen met de categorieën van de Engelstalige pagina. Op de Engelstalige pagina kun je gewoon af gaan op statistieken: er wordt écht razend veel geklikt op bepaalde blogs. Bij Nederlandstalige is dat maar de vraag. Als je gaat kijken bij ‘hot blogs vandaag’ en het aantal reacties op die blogs die dag telt, nou, dan volstaan kennelijk vaak een handvol commentaren!

Logisch dat de Engelstalige pagina kan volstaan met categorieën en met wie er in die categorie het meest bezocht wordt. Het merendeel van de éen komma zes miljoen WordPress blogs zal Engelstalig zijn. En er is een Engelstalige markt van hoeveel potentïele bloggers en blogbezoekers? Driehonderd, vierhonderd, vijfhonderd miljoen Engelstaligen? (Ik tel voor het gemak de baby’s die nog niet op internet kunnen mee, want over een paar jaar kunnen ze dat wel.) En hoeveel Nederlandstaligen kunnen er maximaal aangesproken worden? Drieëntwintig miljoen? Zegge (plus minus) twintig keer minder?

Hoe snel een blog groeit is trouwens een rare zaak. Een blog groeit post per post, maar er hoeft blijkbaar zo goed als niks in een post te zitten om geteld te worden. De blogger die éen lang doorwrocht doordacht artikel uitschrijft (De lullo! Dom! Wie is er nu zo stom om iets doordachts te schrijven?), komt niet in de lijst, maar wie xx posts van éen regel in hoog tempo achter elkaar afscheidt wel!

Op dit moment bukt Bart weer over mij heen en roept: ‘Zultkop! Zoek eerst de feiten uit, man! Wat zijn de feiten? Kom je wel op de lijst als je in hoog tempo xx posts afscheidt? Heb je niet gezien dat WordPress spreekt van een Special Formula om z’n rangschikking te bepalen?’

Ja, bij nader onderzoek heeft ie gelijk.

‘Sorry, Bart!’

Want het is ontiegelijk moeilijk om een touw te knopen aan hoe WordPress die groei bepaalt. Doe zelf de proef op de som en onderzoek even de 5 snels groeiende blogs van vandaag. (Vandaag? 22 oktober dus.) Er zijn er bij die maar éen bericht per dag publiceren! Bijvoorbeeld http://detender.wordpress.com/, die z’n blog detender at media heet (media, dat klinkt altijd goed, heh?), die z’n laatste bericht een week geleden op 15 oktober gepubliceerd heeft (van snel groeien gesproken!), en dan nog een bericht over (asjeblief!) the truth about food! Alsof dat relevant is! Een onderwerp voor de extra katern van de krant op zaterdag met de bedoeling van de uitgever ze wat dikker te maken met een hoop GO (gratis onnozelheid)! En dan te weten dat meneer De Tender naar het schijnt achter de schermen van de Belgische Staats Omroep de plak zwaait over héel de televisie-afdeling ervan. (Toegegeven, zéer deskundig en aardig, volgens Bart die het heeft horen zeggen.) Alsof hij daarbij nog tijd heeft om zijn site het snelst te laten groeien! Hij heeft geen tijd! Hij zit tot zijn nek in het werk! Hij transpireert ervan! Dikke dikke dikke druppen! Hij wordt wanhopig van de vloed programma’s die op hem af komt en die hij allemaal en met alle macht genadeloos onder de zeer gevreesde grootste gemene deler moet zien te krijgen! Want een kind van 12 moet ze allemaal leuk vinden (en dan denken we hélemaal niet aan een slim kind maar liefst aan éen met twee (2) jaar taalachterstand!)! Dat valt niet mee, hoor! Hélemaal niét! De Tender zit zijn 1000 programma’s dan ook tot s’avonds laat allemaal eigenhandig te vereenvoudigen (eenvoud siert de mens). Het licht blijft aan in zijn kantoor tot na middernacht – en deze Atlas van de Media zou nog ademruimte hebben om aan een blog te werken? Onmogelijk. Alleen onnozelaars met niks om handen hebben daar tijd voor.

Tenzij hij natuurlijk een pril meisje inhuurt bij een uitzendbureau dat net is afgestudeerd in Moderne Mediatechnieken en zij z’n posts in zijn plaats moet verzinnen. Kan best. Wie verzint er anders berichten over met mededelingen als ‘het boek is opgedeeld in zes hoofdstukken’ (wat een openbaring! Ik krijg er een hete flash van ) en ‘ik heb deze week veel meer groenten en fruit gegeten’ (God in de hemel, dat moet ik noteren!). Wie verzint het anders? Alleszins niet Ryszard Kapuscinski, want die is intussen dood, heb ik gehoord. Dood! Dat komt ervan! Te veel diepgang!

Nee, de waarheid is waarschijnlijk gewoon dat z’n blog niét snel groeit. Of dat ik er niks van begrijp. Goed, we laten detender at media weer met rust en gaan verder met de analyse: er staan ook zogezegd snelst groeiende blogs in de lijst die dagen niet éen maar zelfs geen bericht publiceren! Hoe kan dat? Niemand die mij antwoordt, maar foto’s publiceren lijkt anders wel goed te werken. Foto’s wegen natuurlijk wel wat bij het uploaden. Betekent dit dat het aantal gebruikte bites meetelt in de formule? (Anderzijds is 72 dpi de norm voor illustraties, dacht ik, dus als je foto’s van die norm doorstuurt, wegen ze dan wel zo veel door? Of kun je daar geweldig overheen gaan en bijvoorbeeld foto’s van 1200 dpi op je site krijgen?) Ik word er meer en meer beduusd van. Wordt verder het aantal reacties meegeteld? Misschien. Lijkt logisch. Maar ik blijf vasthouden aan het idee dat het aantal blogposts op korte termijn zwaar weegt. Waar gaat het in een blog anders om? Om de blogs, gatverdamme! Goed de formule van WordPress blijft dus geheim, maar we gaan daarom niet bij de pakken blijven zitten, laten we het er maar op wagen, want het lijkt me toch interessant om even een explosie van postjes uit te proberen. En ik heb intussen zoveel voorbereidend werk gedaan dat ik er nu niet graag mee ophou.

Samengevat, besluit: de rubriek ‘snelst groeiende blog is totaal onrelevant’.

– Tenzij je die situatie natuurlijk aangrijpt om zelf even in beeld te komen.

‘Niemand kan zonder exposure,’ zegt Bart. (Ah? Waarom werkt ie dan niet aan z’n eigen exposure? Waarom loopt ie dan al jaren in witte sokken?) Wie in de rubriek ‘snelst groeiende blog’ geafficheerd wordt, is volgens hem in elk geval wel zichtbaar, en wie klikt er niets es even op zo’n blog gewoon om te kijken wat voor vlees er in de kuip zit? Exposure is dus zelfbevestigend. Je krijgt meer kliks. En naar het schijnt gaat het daar allemaal om: hoe meer kliks, hoe beter.

Je zou als schrijver van veel te lange posts die posts natuurlijk kunnen opdelen in voldoende kleine stukjes, kleine postjes en die meteen achter elkaar kunnen lanceren zodat je héel snel groeit en in de lijst van de dag terecht komt.

Heel mooi, maar nadeel van een blog is dat het laatst verstuurde ook het laatst gepubliceerde wordt. Bovenaan. En dat je, wanneer je een heel betoog met zegge een dozijn paragrafen opdeelt en oplaadt in evenveel posts, je dat betoog achterste voren gefragmenteerd en dus onleesbaar in je blog terecht ziet komen.

De oplossing is dan om al die aparte postjes in omgekeerde volgorde te versturen, zodat ze weer in de juiste volgorde en dus leesbaar gepubliceerd worden.

Je zou elke postje bovendien kunnen nummeren zodat de logische volgorde ervan nog duidelijker is. (We gaan die nummering dadelijk dus ook even fiksen.)

Zijsprong:

(Dat omgekeerd gepubliceerd worden is trouwens evenzeer een probleem als je dus een roman of een verhaal in hoofdstukken in een blog zou willen publiceren: een roman of een verhaal wil door de band ook starten met wat er het eerst gebeurd is – en een blog wil starten met het laatst gebeurde. Je zou dus ook je roman in de blogsectie kunnen publiceren door de hoofdstukken in omgekeerde volgorde te lanceren zodat ze toch in de juiste volgorde zichtbaar worden, maar dan neem je dus wel heel de berichtensectie ervoor in beslag. Waar moet je dan terecht met je eigen posts? Ik zou dit betoog over de snelst groeiende blog zelfs niet aan de man hebben kunnen brengen als net hiér dus de roman Liefde en Hondjes te lezen was geweest!

(U kunt hem natuurlijk wel elders lezen. Misschien heeft u dat ook nog niet gedaan. Ga dan gewoon eens kijken, bijvoorbeeld lukraak in pakweg

Hoofdstuk 3 (relatief weinig bezocht dusver, verdient beter, ga u er eens naartoe en troost dit arme hoofdstuk!)

Hoofdstuk 7 (heilig getal!)

Hoofdstuk 12 (deelbaar door 1, 2, 3, 4, 6 en 12!)

Hoofdstuk 21 (echt willekeurig, 21, hoewel: 2=1+1)

Of hoofdstuk 29 (aangrijpend slot, bovendien véel aardige illustraties).

Er staan trouwens bij zo goed als àlle hoofdstukken leuke prentjes bij de tekst. Dus als u niet graag leest, heeft u er zo toch nog fijn voldoening van.)

Gelukkig kun je zo’n roman dus ook nog in de ‘Pages’ van WordPress stoppen (zoals WordPress zelf aanbeveelt in How to Make a Book, dank je wel, WordPress, ik heb dat soort handige raadgevingen nooit gevonden bij Blogger e.a.!). Al is ook dat geen perfecte oplossing. Je hebt dus een widget met als titel Pages, maar wat er in staat zijn de titels van hoofdstukken. En je moet dan per hoofdstuk toch nog ingewikkelde (of/en lullige?) kunstgrepen uitvoeren om de lezer de bladzijdes per hoofdstuk te laten onderscheiden.

Je zou ook naar elke afzonderlijke bladzijde van je boek kunnen laten verwijzen in de widget ‘Pages’. Zo was ik trouwens deze site beginnen op te bouwen, maar als je ziet hoe lang de widget ‘Pages’ al wordt, gewoon met een boek van 29 hoofdstukken, dan kun je je wel voorstellen hoe ver ie zou doorlopen met 555 afzonderlijke bladzijdes!

Die widget ‘Pages’ is trouwens niet het enige probleem: Patricia Müller ( http://www.patriciamuller.com/) , de Braziliaanse, jonge, beeldschone en uitermate menslievende, lieve ontwerpster (waarmee ik gisteren nog een heerlijke mojito gedronken heb) van het thema Connections dat we voor deze blog gebruiken, heeft boven de titelbanner van de blog een navigatiebalk voorzien die de inhoud van de widget ‘Pages’ nog eens horizontaal herhaalt, en gut, in een nog groter lettertype ook, zodat bij een overvloed van inhoud bij ‘Pages’ die horizontale navigatiebalk groeit en groeit, over de titelbanner heen zelfs, heel lelijk, brrr, héel de site uit z’n voegen! Wat meer is, die navigatiebalk kun je niet wegkrijgen. Hij zit vast aan het thema, en aan thema’s mag je van WordPress niet raken! Ik stop hiermee want het wordt ingewikkeld en ingewikkeld schrikt bezoekers af. Terug naar de hoofdlijn🙂

Goed. We gaan dus proberen om de rubriek ‘snelst groeiende blog’ relevant te maken door er zelf in terecht te komen. We delen deze tekst op in postjes, we nummeren ze, en we lanceren ze in éen ruk!

Ik denk plotseling aan nog een bijkomend probleem: hoeveel blog items publiceert WordPress achter elkaar? Gaan mijn aparte postjes wel allemaal mooi achter elkaar in beeld komen? We kunnen gaan kijken achter de schermen hoeveel posts er in beeld gebracht worden en ons daar aan aanpassen. Of misschien kan ik er zelf bepalen hoeveel posts ik in beeld breng. Ik ga even kijken! Op hoop van zegen! – En als het niet lukt om ze allemaal in beeld te brengen, ach, misschien staat er toch voldoende in beeld om Liefde en Hondjes in onze rubriek te wurmen. We zien wel. (Psst! Ik ben intussen in de machinerie van WordPress gaan kijken en je kunt dus het aantal zichtbare posts aanpassen. Ik heb er dus voor het gemak heel gul 20 blogs van gemaakt.)

Nog een nadeel is dat ik met deze actie meteen mijn ideaal verloochen. Mijn ideaal was niet om een blog op te zetten, maar wel een bloek, een boek. Mijn ideaal was om het daarbij te houden op éen enkel blogbericht waarin ik met veel te veel trommen en bazuinen het boek aanbeveel dat de bezoeker dan ofwel hoofdstuk per hoofdstuk in de widget ‘Pages’ kan vinden, ofwel stap per stap door op de pijltjes te klikken na elk hoofdstuk. Dat idee van ‘éen enkel blogbericht’ is nu natuurlijk helemaal aan flarden. Zucht zucht. – Maar ach, als mijn geweten mij al te zeer opbreekt, kan ik nog al deze berichten opnieuw uitvegen en het allereerste enige bericht laten staan of zelfs herpubliceren. Het internet is toch handig, als je even nadenkt!

Lieve lezer, ik ga er nù gelijk aan beginnen, wens me veel sterkte toe, want ik zal het nodig hebben!

Als Liefde en Hondjes morgen wie weet in de rubriek ‘snelst groeiende blogs’ sta, stuur mij dan even een reactie om het mij te melden, eh?

Sta ik er niet in, ach wat dan, want die rubriek is toch niet relevant!

Ciao!

Hallo jongens!

(ja, waarom ‘jongens’? Omdat dus meestal jonge heren deze site komen opzoeken!)

Ik kan mezelf niet meer bedwingen en hoewel ik het berichten schrijven aan de kwekkwekkende rest van de wereld wou overlaten, ga ik dus toch zelf een twéede post schrijven! Sorry!

Schrijver dezes heeft nu tien dagen kunnen toekijken op de ontwikkeling van de statistieken bij deze blog en ja hoor, er wordt al een beeld zichtbaar! Terwijl de ‘klik in het vakje wat u bent’-truc op de pagina ‘Welkom!’ in de traditie van de site enkel een onnozele grap was om wat te dollen met het gebruikelijke marketinggeneuzel over doelgroepen en om meer kliks te verzamelen door het geachte publiek wat heen en weer te sturen, blijkt nu dat het een fraai apparaat is om te enquêteren bij de bezoekers.

Jong en man!

Het lijkt er op dat iedereen serieus antwoordt en zichzelf laat noteren zoals ie zichzelf ziet. En bijna iedereen blijkt dan graag jong te zijn en man! Niemand wil oud zijn! Dames (meer…)

Goed, er moeten dus posts in een blog staan volgens mijn moeder, en hier is er dus éen! Maar eigenlijk kun je hier dus gewoon lekker een boek lezen.

Een boek?

Een dik boek – over liefde (sex dus!), over mannen en vrouwen – en honden, over jong en oud, over grote moed en een hardnekkige strijd op leven en dood, een strijd van heb ik jou daar om de mensheid te redden, een strijd met inzet van alle middelen der moderne technologie (je zou haast denken dat het SF, science fiction is!), een strijd van panoramische envergure in een verhaal dat véel beter is dan ‘waar gebeurd’, een verhaal dat zich afspeelt in het eigenste hart der beschaving, een verhaal dat voor éen keer niet krentenkakkerig doet met het aantal woorden, een verhaal verlucht met zoveel aardige (vinden wij toch) prentjes.

Evengoed is het toch ook weer een verhaal in een intieme sfeer. Een verhaal waarbij schrijver en lezer elkaar horen ademen … – een verhaal om stil van te worden. Apart, levensecht en roerend!

Mooi, heh? Nog een goeie dag verder.

Boh, we gaan het niet moeilijk maken, klik hier of hier en je ben’t aan ’t lezen!