georges-aan-tapkast-betere-frame.jpgVandaag even serieus. Jonger dan 16? Verlaat dan nu deze site! Ga hier kijken!

Op Geenstijl haalde gisteren 12 november de Nederlandse politicus Boris van der Ham (D66) vanalles uit zijn grote neus. Hak op de tak, maar dat moet natuurlijk als je een mix wil die boem doet en aandacht trekt: zet de heren van Club tegenover de heren Bijbelvasten en klaar is kees! Gelijk druk gedoe, want beide partijen klimmen meteen op hun paard. De Club is héel actief op het net. Kijk naar het succes van Talk of the Town. En de Bijbelvasten idem ditto. Kijk naar goedgelovig.nl.

Mooi, Boris. Maar je hebt het naast de geoorloofdheid van bepaalde relaties tussen mensen ook even over dieren. En nou moet er misschien net op dat punt ook even een en ander uitgebeend worden! Misschien ligt dàar nog een grote taak voor de progressieve politiek!

Zo leven er in onze moderne maatschappij bijvoorbeeld duizenden en duizenden dames in een affectieve relatie, niet met een heer, en niet met een andere dame, maar met hun hondje. Wanneer gaat daar eindelijk erkenning voor komen? Wanneer gaat daar een wettelijke regeling voor geformuleerd worden?

Is het niet beter dat deze dames lekker thuis op de canapé samen met hun huisdier openlijk de liefde kunnen beleven in een hechte, stabiele verbintenis? Is dat ook niet beter voor de maatschappij? En zelfs voor God? Of moet het allemaal stiekem blijven gebeuren? Alsof er wat fout is aan het fysiek uitdrukken van een grote genegenheid! Als relaties niet stabiel mogen zijn, worden ze trouwens vanzelf al vlug improvisatie, haastwerk, kunst- en vliegwerk. En is dàt goed? Gaan wij duizenden dames ertoe verplichten om ’s avonds bij nacht en ontij park en steeg te frequenteren op zoek naar zwerfhondjes die al even hard in nood zijn als zijzelf? Om uren te cruisen in de regen, met of zonder paraplu, op zoek naar affectie? Is dàt gezond? Vooral voor de oudjes? Moeten ze lelijke ziektes opdoen? Of hun handtas brutaal uit hun handen gerukt zien?

Of mogen we het nog ooit beleven dat kerk en overheid de basis leggen voor een civil union of wie weet zelfs een echt transspecistisch huwelijk? Gaan we nog met eigen ogen zien hoe mevrouw en Fikkie dan voor het altaar staan? Gaan we haar dan horen zeggen: ‘Ja, ik wil?’ Wat Fikkie dan moet antwoorden is nog wel de vraag, maar dat valt m.i. wel best in overleg met deskundigen vast te leggen door kerk en overheid in een goed uitgewogen protocol. Ik suggereer zelf het volgende:

Waf! = ja!

Grr! = nee!

 

Meer uitleg over hondentaal overigens in Voetnoten bij Liefde en Hondjes.

Volgens mijn moeder moet je personalizeren. Zonder personalizeren no success! ‘Kijk,’ zegt moeder, ‘maar naar Jan Marijnissen!’ Naar Rita Verdonk! Naar Wilders (wat een vondst, die hoge hoop peroxide haar!)! Naar Wouter Bos (ach, ja misschien is het bij hem wat minder gelukt, maar toch, en hij is zo lief!)! Maar intussen vindt mijn moeder deze site zo onpersoonlijk dat ze er vaak ’s avonds op de bank stilletjes van in haar zakdoek zit te huilen! En daar word ik dan weer zo beroerd van dat ik op mijn beurt geluidloos ga liggen janken in mijn kamertje. Deur dicht. Op mijn bed. Ik lig dan uren lang schuldbewust snikkend hard in mijn kussen te bijten, want ik zit wel flink gewrongen! Ik benenerzijds graag mijn moeder ter wille. Maar ik heb anderzijds geen zin inkijk te bieden op hoe ik eruit zie. En wel hierom:

  1. Ik wil helemaal niet door iedereen herkend worden op straat. Ik ben mijn moeder niet. En evenmin Paul de Leeuw.
  2. Ik wil graag zo privé mogelijk, zo geheim mogelijk, zo onzichtbaar mogelijk door het leven. Graag alles wel verschrikkelijk hard manipuleren, maar je mag niks merken van mijn onzichtbare hand. Cfr. God.
  3. Ik ben te lelijk voor publieke optredes.

Maar de bezoeker mag ook wat hebben van mijn moeder. Daarom stel ik hem voor te denken dat op deze afbeelding sta:

georges-kijkt-om-hoek.jpg

Ik dus! Of toch niet?

Het personalizeert natuurlijk geweldig! Het aantal kliks op de site piekt meteen, zie ik al.

Ach, ik heb die illustratie gewoon uit Liefde en Hondjes. Je kunt hem in zijn natuurlijke omgeving terug vinden in hoofdstuk 23 van Liefde en Hondjes, ‘You must be moy broide’. Ga er even kijken op pagina 426. En geniet van het hoofdstuk. Erg pakkend! (Wie tenminste kan lezen. Wie dat niet kan, zie korte inhoud.)

Toedeloe!